Ik begin bij vorige week maandag. Die dag nam Ruth, één van de juffen, mijn schrijfdanslessen over. Het werd tijd om hen deze kans te geven, want in één keer zonder begeleiding had misschien wel voor problemen gezorgd. En gelukkig maar! Ik wil niet zeggen dat zij het slecht deed, maar ik geloof dat ze niet alles had opgenomen van wat ik onderwees. Zelfs wanneer ik tijdens de les dingen zei nam ze deze niet op in haar handelen, een jammere zaak vond ik dat want ik had vermoed dat zij dit echt wel heel goed zou doen. Dit maakt weer maar eens duidelijk dat je niet te veel verwachtingen mag hebben.
Na Caras Alegres namen we met alle vrijwilligers (en dit zijn er nu heel wat: 9!) het busje richting het park centraal. Hij reed echt helemaal anders dan normaal en vroeg daarbovenop nog eens extra voor de rit! Normaal gezien is het Q1.25 en nu vroeg hij Q2, dit werd echt niet aangenomen door ons en reageerden eerst heel heftig in woorden en bleven dit voortzetten door gewoon het vaste bedrag te betalen. Het is heus niet omdat het 17.30h is dat je meer mag gaan vragen, er hangt een sticker met de prijs in je busje….
’s Avonds ben ik dan naar de voetbal gegaan, maar heb niet gespeeld. Er was weer een overhoop van mensen en we zouden dus heel vaak moeten wisselen. Vorige keer vond ik dat echt niet fijn dus koos ik er voor om met enkele vrienden wat te babbelen en te lachen, ik heb me zo goed geamuseerd! Na het matchke reed mijn taxi nog langs de Burger King en kreeg ik er een kroon van karton. Heel vreemd waren de televisies binnen die twee verschillende programma’s lieten zien. Het ene was een braaf muziekprogramma, het andere leek meer op een pornoserie dan op iets anders… En dat waar kinderen ook mogen komen….
Dinsdag was er niets speciaal te doen (of toch niet meer dat ik mij kan herinneren) Enkel en alleen, toch heel belangrijk eigenlijk, ons etentje in de tapasbar! Ten eerste was het echt overheerlijk lekker, we bestelden 3 gemengde schotels, eentje vis, eentje vegetarisch en eentje vlees. Allemaal even lekker ofzo, en als aperitiefje waren er broodjes waar je verschillende sausjes bij kreeg. In totaal waren we met 15 mensen, zowat alle vrijwilligers, Judith en Dirk, Luis (goede vriend van de voetbal) en Conrado (karateleraar).
Woensdag ging ik uiteten naar Andrea en zij zou mijn CD branden die ik nog nodig had voor de Schrijfdans, Sanne zong alle liedjes mooi in het Spaans in! Laten we dat toch even delen eh. Maar omdat het twee verschillende bestandstypen waren ging dit niet zo vlot, ze zou het morgen nog een keer proberen. Daarna nog even naar de Parranda geweest, maar omdat ik heel veel last had van mijn vrouwelijk probleem en ook nog eens rugpijn had van een slechte matras op reis of zo bleef ik niet lang.
Donderdag had ik dan mijn eindevaluatie en die ging wel echt heel goed! Dus ik ben opgelucht en blij dat ik geslaagd ben en gegroeid in mijn persoon. Daarna mocht ik nog uiteten met Luis, mijn vriend. We aten weer op het terras waar ik heel Xela by night kon bezien, echt zo mooi! Deze keer had ik gelukkig wel mijn camera bij! En als afsluiter van de dag: Fiesta de despidida! We hielden het afscheidsfeestje weer op ons dakterras en er kwamen redelijk wat mensen af. Er werd veel gebabbeld met op de achtergrond een muziekje, later in de avond gingen we nog naar een discotheek, maar we waren duidelijk te laat. Het bandje was net aan hun laatste nummer bezig.
Vrijdag nam ik afscheid in de klas, het is de eerste keer dat ik het zo jammer vond om mijn laatste dag te doen. Hier zou ik nog langer kunnen werken, de kindjes hebben allemaal een stukje van mijn hart veroverd en het doet nu zelfs gewoon pijn om er over te schrijven. Kindjes die geven je zoveel echte liefde dat kan je je niet voorstellen. Ik zou niet liever doen dan voor hen nog even te blijven, maar het is misschien goed dat ze nu een week vakantie hebben en dan terug starten zonder mij… Ik deelde chocoladecake uit in de klas samen met cola en seven-up, het was nog nooit zo lang zo stil geweest in de klas! Echt grappig om horen en zien. Later kregen ze nog allemaal de loco foto die ik in mijn vorig blogbericht liet zien. Ze konden er niet aan uit dat het allemaal dezelfde foto was want iedereen zag er toch zo anders uit. Ik kreeg op mijn beurt ook een boekje met al de handafdrukken van al de kindjes. En ik kreeg van iedereen een dikke dikke dikke knuffel en kus terwijl ze een liedje zongen. Ik kan je zeggen dat je dan de krop in de keel hebt! Er zijn kindjes die jou echt omhelzen alsof je voor hen bijna alles betekent en je dan in het oor fluisteren dat ze je graag zien en jou gaan missen… Oren zijn sowieso al gevoelig voor gefluister en warme adem, maar van zo een kindjes geeft dat een intens warm gevoel rond je hart en je hele zijn…
In de namiddag vierden we nog de verjaardag van de kinderen die in maart jarig waren. Er was schipper mag ik over varen (totaal onbekend voor de kinderen), 1 2 3 piano, groepjes van … vormen en dan viel er een kindje af die geen groepje had en als laatste moest je de staart van een ezel geblinddoekt op de juiste plek plakken. Er werd op mijn vraag nog een foto genomen van alle vrijwilligers samen en in de avond brandde ik met Andrea mijn CD voor de schrijfdans.
Zaterdag heel vroeg vertrok Annelore, ik werd wakker dus ben ik maar opgestaan. Ik heb haar nog gedag gezegd en goede reis gewenst en ben ik zelf de laatste dingen gaan inpakken. Ook Ytsje was al wakker en heeft samen met mij op mijn shuttle gewacht. Dat vond ik wel heel erg fijn dat ze er was want het busje was 3 kwartier te laat. In die shuttle zaten Judith, Dirk, Boaz en Eline en we reden samen naar Panajachel. Daar aangekomen kon ik mijn ogen bijna niet in hun kassen houden! Zoveel winkeltjes en kraampjes en kleuren dat ik al uit de shuttle wou voordat we aan het hotel waren. Ik kocht nog vele souvenirs en herinneringen aan een leuke tijd in Guatemala en samen met Eline kocht ik nog 3 kleine kadotjes voor Judith, Dirk en Boaz. Zij verwachten een kindje, een meisje, een Sofia, en om hen te bedanken voor alles leek ons dat wel een goed idee.
Zondag namen Eline en ik de boot naar San Pedro en de andere drie vertrokken naar Antigua. Daar zochten we het hotelletje waar Eline vorige keer ook sliep. De vrouw vroeg 50Q per nacht, maar Eline betaalde vorige keer maar 35Q, even onderhandelen en we kregen de goedkopere prijs als we maar tegen iedereen zwegen! Ze hadden daar heerlijke hangmatten die ik zo in mijn koffer had willen steken, jammer genoeg zit ik bijna aan mijn gewicht. In de namiddag zijn we nog even gaan kayakken en dat was wel mooi, in het midden van het water en overal rond je natuur…
Maandag stonden we vroeg op om de vulkaan San Pedro te gaan beklimmen. Waarom wou ik zoiets ook al weer? Het was ongelooflijk zwaar, echt niet normaal. Ik ben tot het einde van mijn krachten gegaan en was dan ook meer dan opgelucht dat we er waren “allejezuszwaar”. Ik kon echt niet meer verder, even uitrusten (het was er koud) en dan naar beneden. Gelukkig ging dat wel pakke beter! We waren in mijn ogen in een record tempo beneden. We hebben ook zo een mooie uitzichten gehad, dat was echt machtig “vet mooi”. Als beloning zijn we naar warm waterbaden gegaan en nam ik een massage van de rug en benen. Heel aangenaam!
Dinsdag was het dan tijd om naar Antigua te reizen, maar omdat het geld bijna op was eerst geld afhalen. In ieder geval makkelijker gezegd dan gedaan! De geldautomaat die mijn kaart accepteert was buiten werking, en de rest waren allemaal automaten die mij geen geld geven. Dus dan maar de banken binnen, maar die geven ook geen geld, enkel als je dollars of euros hebt om te wisselen. Had ik dus niet. Mijn hoop was echt aan het opgeraken toen we plots een bekend symbooltje tegen kwamen, hier zou ik geld kunnen afhalen! En ja hoor, ik had geluk. Dan nog gauw iets eten, maar de keuken was trager dan ze zeiden en ik kreeg mijn eten mee in een zakje. Aangekomen bij het reisagentschap wou ik mijn koffers in het busje zetten, maar dat zag meneer zo niet zitten. Voor die koffers zou ik moeten bij betalen, toch niet met mij! Ik betaalde mijn ticket inclusief koffers, dus geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om bij te betalen. Na lang praten kreeg ik mijn gelijk en mocht ik de bus in met mijn koffers.
Aangekomen in Antigua werd ik niet bepaald op gewacht, Martin wist niet meer dat ik zou komen. Ah dat is ook vreemd want ik gaf dus wel datums door. Er werd ruimte voor mij gemaakt zodat ik zou kunnen slapen, maar voordat dat kon moest ik nog heel lang wachten om te gaan eten. De eerste dag werd me echt te veel en ik begon al een hekel te krijgen aan de stad. Na het eten viel ik dan ook snel in slaap.
Voorlaatste dag Guatemala heb ik echt genietsnut. Ik stond op, ging ontbijten en werkte de hele dag aan de computer. Ik ordende foto’s en zette ze klaar in een bestand om later aan iedereen te kunnen showen. Het vroeg echt wel veel meer werk dan ik had gedacht, maar het is het waard. In de avond gingen we de straat op, maar wat was het daar druk! Antigua staat enorm bekend om Semana Santa (Pasen) te vieren, er was zoveel volk dat je er amper door kon, zo erg heb ik het nog niet vaak meegemaakt. Uiteindelijk geraakten we tot bij een restaurant waar we iets aten en later gingen we gewoon terug naar huis. Ik ben laat gaan slapen en vandaag ben ik heel vroeg opgestaan. Mijn ogen vallen nu al bijna toe dus dat voorspelt veel goeds voor op de vlieger! SLAPEN SLAPEN EN SLAPEN!!!
Groetjes allemaal en tot morgenavond of in de loop van de weken!!
