Woensdag is er niet zo heel veel gebeurd, het enige dat echt opviel was dat de klas voller en voller begint te zitten. In het begin van mijn verblijf waren er ongeveer 12 kindjes, heel gezellig want ik kon in kleine groepjes werken, het was er rustig en je had een goed overzicht over alles. Maar nu zijn het er dus al 18 en er komen er waarschijnlijk nog 2 bij. Je kan je al inbeelden wat een rommeltje dat hier soms kan zijn! Gelukkig zijn ze met twee plus mij als hulpje, dus dat valt nog net te organiseren.
In de namiddag heb ik vooral voor school gewerkt, want dat werd ook wel eens nodig! Na een hele dag heb ik amper één ding van mijn lijstje kunnen schrappen, maar dat is toch al iets niet waar!
In de avond was ik nog uitgenodigd bij Annemarie thuis, we hadden er gezellig babbeltje met de karateleraar, Ytsje en Rebecca en Lennert met zijn vriendin. Zij zijn nadien nog gaan dansen, maar ik had het gevoel dat het nu echt wel tijd was om mijn bed op te zoeken! Het blijven lange en drukke dagen dus af en toe rust nemen is een must.

Donderdag kwam Judith, onze stagementor, een kijkje nemen in onze specifieke lessen. Omdat ik nu nog niet zo heel goed Spaans kan en Schrijfdans nog steeds nieuw is voor mij verliep de les niet zo heel goed. De kinderen waren nogal snel afgeleid en deden niet altijd even goed mee. Wanneer ze mij een beetje meer gewoon zijn en de methode dan zal het allemaal wel wat losser lopen hoop ik. Alle begin is moeilijk en ik heb nog wel even tijd om te verbeteren!

Vrijdag is het verjaardagsvrijdag op Caras Alegres voor alle kinderen die in die maand verjaarden. Ik denk dat er zeker dubbel zoveel kindjes waren als anders! Niet verwonderlijk natuurlijk als je weet dat je taart krijgt op het einde van de dag. En lekkere taart ze! Een soort van biscuit maar zonder confituurlaagje en er bovenop een soort van glazuur maar met veel slagroom er bij! Jammie! Op die dag worden er ook 4 verschillende activiteiten aangeboden in een doorschuifsysteem. Er was een spel waarbij je de bal in een gat in een plaat moest trappen. Het volgende was een waterspelletje waarbij twee groepen tegenover elkaar moesten racen. Aan de ene kant had je een emmer met water en aan de andere kant een leeg flesje. De kinderen moesten proberen om met een bekertje waar gaten inzaten water over te brengen naar het flesje. Enige moeilijkheid was dat dit niet met de handen mocht gebeuren, maar ze kregen per groep twee grote mikadostokken. Niet zo simpel! Een derde spelletje begreep ik niet zo goed, maar het was iets met kranten en dat de kinderen iets moesten zoeken ofzo. Ik stond bij het laatste spelletje waarbij ze per vier aan de overkant en terug moesten geraken op skilatten. Je kent die wel, 2 houten planken met linten aan om je voeten in te steken. Teamwerk is hier niet echt de sterkste kant, dat werd wel heel snel duidelijk! En bij de kleintjes was rechts en links nogal moeilijk. Dus wat deed ik als geweldige ergo, op de linkerhand groene streepjes en op de rechterhand oranje streepjes.

Vandaag zaterdag. Gisteren voelde ik me al niet heel goed, ik had veel rugpijn en was heel erg moe. Ik weet dit vooral aan vermoeidheid omdat ik al elke avond tot 24h voor school had gewerkt. Dus ik ging vrijdag dan maar vroeg slapen, maar deze morgen was ik echt niet beter, in tegendeel. Na een toch wel deugddoende babbel van 3h (waarvoor nogmaals dank!) heb ik geprobeerd een beetje rond te wandelen, maar ik kreeg alleen maar meer pijn. Dus ben ik naar Annelore gegaan gezegd dat er naar Judith moet gebeld worden omdat ik naar de dokter wil. Judith nam niet op dus werd het Annemarie. Die belde niet veel later terug en zei dat we de taxi moesten nemen naar het ziekenhuis. (huisdokters bestaan hier niet, het is meteen het ziekenhuis) Daar aangekomen moest ik plassen in een potje en ook een grote boodschap achterlaten in een minipotje. Oké dat is mij wonderwel heel goed gelukt zonder morsen! Wat echt wel een hele opdracht is men dunkt =) Daarna is er nog een internist langs gekomen die op zowat alle plekken goed hard heeft geduwd die pijn deden. Dankuwel meneer! Het verdict kwam 3h na onze aankomst daar. Ik heb een bacterie opgelopen waardoor ik nu een darminfectie heb. Helemaal niet aangenaam want ik ben heel erg slap nu en mijn lichaam is bijna leeg. Maar ik heb medicatie gekregen tegen de infectie en tegen de rugpijn, al heb ik die laatste pas morgen of overmorgen. Ik hoop dat het vanaf maandag terug beter gaat (eigenlijk morgen al, maar dat zal wat snel zijn) en dat ik er dan terug kan invliegen voor de rest van mijn tijd hier! Want eerlijk ik ben al het ziek zijn van de afgelopen tijd echt wel meer dan beu =)

Nog vele groeten uit (vandaag dan toch) bewolkte Xela!
µ

De eerste keer Caras Alegres!

Vandaag heb ik de turnles overgenomen in het klasje, het was wel heel leuk geweest! Veel aanpassingen moeten doen tijdens de les, maar als ergotherapeut moet je flexibel zijn, toch? In ieder geval had ik op de grond kruisen gezet met stoepkrijt, ik dacht dan gaan ze beter blijven staan. Maar omdat dit nieuw was en ze het niet goed begrepen was ik duidelijk verkeerd geweest in mijn gedachten! Gelukkig leren ze snel en op het einde van de les wisten ze precies waarvoor die kruisen dienden. Ik zag veel lachende gezichten en de juffen waren ook zichtbaar blij. Laat ons dat maar een succes noemen! Ook wel dank aan de juffen die mij bijstonden in het kinderspaans =)

’s Middags bleven we dan in Las Rosas omdat we anders zo veel in de bus zaten. Maar dan zit ik toch liever in de bus! Wij hebben anderhalf uur niets gedaan, in de zon geluierd terwijl ik nog zoveel werk heb voor school… Vrij frustrerend vind ik dat. Je vindt gewoon de tijd niet om veel voor school te doen en dat ga je daar twee uur op je gat zitten. Dat doen we morgen anders! Want ik was op het einde nogal gefrustreerd. Over en weer naar huis, in de bus bokes opeten en dan kan ik thuis een vol uur typen. Dat gaat bevorderlijk zijn voor mijn to-dolijstje!

Op Caras Alegres (de namiddagopvang) heb ik niet zo heel erg veel gedaan. Het eerste uur konden de kinderen kiezen tussen karate of knutselen en na de pauze was het vrij spelen en pingpong. Voor de pauze heb ik me nog goed bezig gehouden met het helpen van de kleinsten die niet alles even goed konden of die wat aandacht nodig hadden. Ik voelde me er toch een beetje verloren lopen. Dat zal nog wel beteren als ik het allemaal beter door heb en de namen leer kennen. Want ze maken je hier wat wijs!
Er komt een jongetje naar mij toe en vraagt achter mijn naam, ik zeg dat ik seño Hanna ben. Ik vraag achter zijn naam en hij zegt, Christiano Ronaldo. Een vriendje van hem komt er aan en hij zegt ik noem Kaka. Ik zeg oh ja maar ik ben ook meer fan van Real dan van Barca… Wisten ze even niet wat zeggen!

Bij thuiskomst hebben we echte Belgische kost gegeten (zoals gisteren) gebakken patatjes, pekes en erwtjes en stukje kip. Meer moet dat echt niet zijn! Daarna zijn we naar de yogales geweest. Dat mag een ervaring zijn! Het viel allemaal wel mee al had ik soms het idee dat die man geen pijn voelde. Mijn knieën zagen nogal af tijdens de oefeningen maar hij deed vrolijk verder en vroeg om de oefeningen nog een beetje sneller te doen! Dat ging ff niet =) Zeker niet toen de man naast mij wel sneller begon te doen en het leek of er naast mij een luchtmatras werd opgepompt! Daar gaat het serieuze gezicht… Al bij al kwam ik heel ontspannen thuis want op het einde van de les was het puur relaxen met een soort van passieve rekoefeningen uitgevoerd door de leraar.

Na de les zijn de Hollandse meisjes nog even tot bij ons gekomen. We hebben foto’s gekeken met chips en cola… En ook onze reisplannen even besproken. Toch wel van belang dachten we zo. Het was gezellig met ons vieren, doen we vant weekend nog eens over met een paar pizza’s er bij.

Ik wil afsluiten met leuke ervaring. In mijn klasje zou er een tweede verdieping komen. De bedoeling is dat er een houten stelsel in de klas komt waar een trap en schuifaf aan wordt gebouwd en boven kunnen de kinderen dan spelen. Beneden wordt meer een ruimte om te “werken”. Ook in de guarderia (de ruimte naast ons klasje) komt zo een tweede verdieping. Maar zij krijgen voorrang omwille van de noodzaak aan extra ruimte. Parvulos zou weer opzij worden geschoven en dit ligt deels aan geldgebrek, of eigenlijk helemaal. Er moet fondsen worden gezocht om het hout aan te kopen en dat kost tijd. Daarom heb ik voorgesteld om te sponsoren, dankzij de vele mensen die pannenkoeken zijn komen eten heb ik nog geld over na de aankopen voor schrijfdans. En met dat geld wil ik parvulos terug centraal zetten. En dat lukt! Judith en Dirk waren zo enthousiast over mijn bijdrage dat zij nu erg gemotiveerd zijn om voor hun en voor mijn vertrek de tweede verdieping nog te plaatsen! Dus als het er staat volgen er zeker foto’s zodat jullie kunnen zien waarvoor jullie pannenkoeken hebben gegeten!

¡Adios y buenos noches!

Hola todos!

Vanuit mijn bedje nog een blogberichtje over voorbije zondag en mijn eerste schrijfdanslesje!

Zondag was ik ten eerste van plan om een beetje uit te slapen, maar doordat het hier maar enkel glas is en de ramen gewoon tegen elkaar staan zonder sluiting was ik duidelijk voor mijn wekker wakker. Goed dat was geen ramp want ik zou een voormiddag skypen. Het overgrote deel was wel gezellig! Sanne nog eens dankje om naar Lise te bellen want dat vond ik toch wel is heel fijn om daar nog eens mee te babbelen!! Wat stiekem bijna niemand wist was dat ik eigenlijk nog half in mijn pyama zat, Ja tot 13h 's middags =) Nah dat kan nu allemaal op het eigen appartement EEN ZALIGHEID!

Na alle babbels zijn Annelore en ik echt Westers gaan doen. We bezochten de dichtsbijzijnde Mc Donalds. Ja een voor mij een McMenu large, ja met mayonaise por favor. Zoals ik al voorspeld had voor ik vertrok had ik enorme moeite met het drinken, minder met het eten. Echte frietjes deden toch wel een keer deugd. Af en toe mag je al eens een extraatje nemen eh.

Met nog de helft van de cola in mijn hand gingen we op weg naar het busje richting Hyper. We zouden grote inkopen gaan doen voor de hele week. We hadden op voorhand een weekmenu opgesteld en een boodschappenlijstje. Maar uiteraard kom je met veel meer buiten dan je had gedacht. Probleem is hier dat je wel alles te voet naar huis moet krijgen. Niet de luxe van een auto waar je gewoon alles indropt en het thuis er netjes uithaald. Maar achja je hebt toch ook zoveel nodig als je op je eigen woont.

Bij thuiskomst heb ik nog even wat gewerkt voor school en daarna gegeten. Gisteren poetsten we de tafel en stoelen nadat we ontdekten dat deze eigenlijk wit hoorden te zijn en niet grijs. We lagen dan ook laat in ons bed. Vandaag hadden we het plan opgevat om de koelkast eens te bevragen. We kochten nogal veel vlees en groenten die echt wel in de ijskast moesten. Dus vroegen we aan onze huisgenoten hoe de verdeling was en of we misschien een plekje konden krijgen. Zijn we toen even verschoten! De ijskast stond echt overvol, laat dat duidelijk zijn! Maar na onze vraag bleven er ocharme 10 producten over in de hele ijskast!!! De rest was van vorige bewoners, geheel rot en bedorven of niet meer te identificeren. Na het leegmaken zag je pas hoe vuil de schappen eigenlijk waren. Gelukkig dat we er nog niets hadden ingezet, we zouden gewoon al ziek worden van de lucht die onze groenten zou omgeven! Dus opnieuw poetsen, opnieuw laat in bed...

Maandagmorgen dan wel vroeg opgestaan om naar de bakker te gaan want dat was er wel overgeschoten. Bij het vertrek naar het schooltje twijfelde ik erg of ik nu vandaag of morgen zou beginnen met schrijfdans. Ik nam mijn spullen toch maar mee, je weet maar nooit wat de verwachtingen zijn van de juffen in mijn klasje. Onderweg krijg ik een leuk succesberichtje, oké ik ga ervoor! En al maar goed dat ik er voor gegaan ben. Ik heb me zo goed geamuseerd en het was zo fijn om die kinderen bezig te zien en te ontdekken hoe ver ze al stonden in het schrijven. Verborgen kantjes van de kinderen leren kennen en hun niveaus kunnen inschatten achteraf. Jammer genoeg zag ik over het hoofd om hier foto's van te nemen. Ik had nochtans mijn fototoestel bij! Dan heb ik achteraf maar wat foto's genomen.

De kindjes vonden het schrijbelen heel erg leuk, maar het verhaaltje duurde voor velen toch wat lang. Hier zal ik volgende keer rekening mee moeten houden. Al was het inleidend verhaaltje wel het langst van allemaal. Dus dit valt weeral goed mee. Nu alleen nog hopen dat mijn postpakketten die vastzitten in de hoofdstad snel zullen aankomen want dat werkt toch net iets gemakkelijker als je al je materiaal hebt.

Ik ga binnenkort ook de twee juffen opleiden in schrijfdans geven en ben hiervoor het hele boek aan het vertalen. Het is veel werk, maar ik doe dit vooral tijdens de Spaanse lessen en dan gaat het wel vooruit. Ik kijk er al naar uit om alles te kunnen uitleggen zodat ze precies weten waar ik mee bezig ben en niet denken dat ik me gewoon zit te amuseren, dat er heus een methodiek achter zit. Denk niet verkeerd, ze zijn echt wel enthousiast over hun Belgische aanwinst! Stiekem ga ik ook mijn vertaalde verhaaltjes doorsturen naar de oprichters van schrijfdans aangezien zij het plan hebben om de hele methodiek te vertalen naar het Spaans. Ik kan maar een hulp zijn dacht ik zo? Je weet maar nooit dat ik nog zal vernoemd worden in een Spaanse schrijfdansmap =p

Mams en paps via deze weg wil ik ook nog ff melden dat er plannen zijn om naar Belize te gaan =) Parelwitte stranden van naderbij bekijken enzo.. Het is maar dat ik denk dat ik daar later niet echt meer naar toe zal reizen. Dus ideale kans want het reizen is hier niet zo duur. Ook de rest mag dit natuurlijk lezen want ik denkt dat dit toch iets is om jaloers op te zijn, Ha! =)

Tot later voor meer nieuws vanuit Xela!

Eerst en vooral, WIJ ZIJN VERHUISD!!!
Het is een zaligheid om echt je eigen kamer te hebben, een ruimte te hebben waar je zonder meer kan zitten, eten wanneer je zin hebt en in wat je zin hebt.. Ik heb mijn kamer al helemaal ingericht! En ik vind het fijn =) ik geloof wel dat ik na een tijd te weinig ruimte ga hebben voor alles, maar dat is een probleem voor dan.. Maar er zijn ook wel enkele minpuntjes.

We hebben een roommate die niet zo heel proper is en waar de kuisploeg wat problemen mee heeft heb ik zo uit eerste hand al even vernomen. Het is wel een heel vriendelijke gast van ongeveer dezelfde leeftijd als ons. Maar inderdaad zijn afwas blijft staan en de hele ijskast staat vol! Dat is normaal als je maar met twee leeft, je neemt wat je hebt. We hopen dat daar verandering kan in komen, morgen is een gesprekje doen met ons vier en zien wat er uitkomt. Voor de rest hebben we hier ons eigen potje gemaakt met de ingrediënten die we vonden. Spaghetti zonder gehakt of veel kruiden, maar hij was lekker! Dat is het belangrijkste toch?

Omdat alles hier door iedereen wordt gebruikt en niet iedereen even netjes is hebben ons eigen kleine potten en pannensetje gekocht. Plus keukenhanddoeken en toestanden. Aan de handdoeken heb ik lintjes genaaid zodat we die makkelijk ergens kunnen aanhangen =) Handige Hanne noem ik dat! Ik ga mij wel oordopjes moeten aanschaffen, de ramen zijn enkelglas en zijn niet volledig gesloten, dus die wiebelen de hele tijd als er auto’s passeren. En de auto’s blijven de hele nacht door toeteren op elkaar, dus geen aangename nachtrust.

Maar voordat we officieel zijn verhuisd hadden we nog een kleine tussenstop. Een van de Hollandse meisjes, Rebecca, lag in het ziekenhuis. Woensdag is ze ziek geworden in haar buik en sindsdien is het enkel slechter gegaan. Vrijdag is ze dan uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht omdat ze zo slap was. Maar na een 24h-observatie is ze terug naar huis gemogen. Toen we op bezoek kwamen zag ze er al heel goed uit! Wat ik wel eng vond was wat ze vertelde. De verpleegster was net het infuus in haar andere hand komen steken omdat de naald was afgebroken, lijkt mij geen goede zaak! Ook de urinezakken hangen buiten aan de wasdraad te drogen, heel speciaal vind ik dat.

Vrijdag hadden we een hele drukke dag! Na de gewone voormiddag ben ik in de namiddag terug naar Caras Alegres gegaan en heb er een vergadering bijgewoond over de werking van het klasje. Hoe zien de juffen het jaar dat net begonnen is? Welke thema’s willen ze verder blijven gebruiken, welke niet? Is het uurrooster goed zoals het nu is? Welke structuur wil je opstellen voor de kinderen? Veel vragen en veel antwoorden, waar ook ik mijn zeg in mocht meedoen! Ik ben dan ook heel blij dat er een voorstel van mij werd aanvaard. Vorig jaar speelden de kinderen voor de speeltijd binnen en na de speeltijd werkten ze een uurtje. Maar dit jaar zal dit anders zijn. Voor de speeltijd is er een half uurtje om te spelen en een half uurtje om te werken. Na de speeltijd wordt er een uur gewerkt.

Om een beeld te schetsen wat zo een schooldag inhoudt wil ik even het uurrooster schetsen, min of meer dan toch.
Vanaf 8h kunnen de kleuters arriveren, om 8.10h begint dan de schooldag. Tot half negen wordt er gebeden, gezongen en de dag van de week aangeduid. Daarna wordt het thema van de dag uitgelegd en een activiteit in de cirkel gedaan. De kinderen mogen hierna hun naamkaartje hangen bij het spel dat ze die voormiddag willen spelen. Daarna mogen de kinderen een half uur spelen. Rond half tien moeten ze dan hun speelgoed opruimen en beginnen ze aan een taak rond het thema van die dag. Om 10h gaan ze buiten spelen waarna hun handen worden gewassen en ze in de kring hun warme melk moeten opdrinken. Rond 11.10h start de volgende werkactiviteit, dit kan sport, muziek of knutselen zijn. Tegen 11.50h sluiten de juffen de dag af met een gebed en liedje.

Na de vergadering van het klasje volgde er nog één van Caras Alegres zelf. Vooral heel moeilijk om volgen omdat iedereen al jaren spaans spreekt, behalve wij twee. Maar we hadden de hoofdzaken wel door en zijn mee in de planning opgeschreven voor de 2 volgende weken! Over twee weken koken ik met Ytsje en Ofelia en nog zo een 14 kinderen! De gerechten zullen elke dag verschillen en dit hangt enkel af van de nationaliteit van ons drie, dus Guatemalteekse maaltijd, Nederlandse en Belgische. Ik ben heel benieuwd wat iedereen gaat meebrengen van recepten!

Alsof we nog niet laat genoeg terug waren vrijdag, hebben we ook nog onze koffers verhuisd en zijn, bijna lopend, naar de dansles gegaan. Daar komen we net op tijd aan en krijgen er privéles salsa van een man die dit al een aantal jaar doet. Salsa is duidelijk niet zo simpel als het lijkt! Je moet telkens opnieuw op dezelfde pas terug uitkomen en je mag absoluut niet leiden of je zit verkeerd. Heel moeilijk in het begin! Maar ik heb 3 keer het compliment van de leraar gekregen dat ik zeker potentieel heb! Er moet niets veranderd worden alleen toevoegen en dat doe je dan best door veel te oefenen en een goede leraar, haha goed geprobeerd van jou! Maar ik wil zeker bijleren, dus ik ga wel eens naar zijn (gratis!) lessen gaan.

Het wordt een rommelhoop dit blogbericht, maar zaterdag na het uitpakken heb ik een drukke dag gehad. Ik wou nogal veel klaar hebben en dat is me gelukt! Eerst ging ik naar de wasserette, was die toch niet gesloten zeker, op naar de volgende. Man wat was die duur! Die vroeg het vierdubbele tarief van anders en die vond het heel vreemd dat ik mijn gekleurde was apart van de witte was wou wassen. Dus ik heb vriendelijk bedankt en een volgende gezocht. Die was veel vriendelijker en goedkoper! Toch zal ik er niet meer naar toe gaan, toen ik mijn was oppikte bleken twee kledingstukken vuil met smeer ofzo en mijn witte trui is kapot aan de mouw. Dankuwel mevrouw!

Daarna kocht ik grote plastiek voor de schrijfdans en ben ik brood gaan halen. Heel leuk want aan de kassa staan mandjes met een grijptang er aan vast. En dan mag je de winkel doorgaan en zelf alles nemen. Ik ben ook nog de belangrijkste inkopen voor vandaag en morgen gaan doen. Gelukkig had ik hiervoor hulp! Ik kwam iemand van Caras Alegres tegen en die heeft mijn boodschappen helpen dragen want ik had mezelf lichtjes overschat =) Toen ik thuis kwam had ik wel honger, dus ik wacht op Annelore omdat ze naar het appartement zou komen eten. Niet dus, toen ze oppakte (ik had al een paar keer gebeld) zei ze dat ze al had gegeten in het gastgezin. Oké geen ramp..
Nog even naar Democratia voor groenten en fruit én voor een CD-speler voor in het klasje.

Als laatste voor vandaag wil ik zo nog even kort beschrijven hoe hier een begrafenis aan toe gaat. Het viel me vandaag weer op en moet er dus over kunnen schrijven.
Eerst heb je een viering in de grote kerk van Xela, aan het park central. Daarna wordt de kist naar de begraafplaats gedragen door enkele mannen. Nu wil het toeval dat de begraafplaats aan de andere kant van de stad is en dat die stoet over de drukste weg van Xela slentert! Eerst zijn er de mannen die in twee rijen lopen, elke rij aan de zijkant van de straat, allemaal in het zwart gekleed. Op het einde van die rij volgt de kist. En achter de kist komt er een hoop van vrouwen. Zij zijn dan weer donker gekleed, maar het opvallendste is de paarse accenten die ze leggen in hun kledij. Vanaf de aankomst op de begraafplaats weet ik het niet meer, zo ver volg ik hen natuurlijk niet!

Zondag : wasjesdag!

Buiten het uren babbelen via skype heb ik luie zondag gehouden, het is te zeggen. Een wandelingetje naar Democratia waar men van alles en nog wat verkoopt! Groenten, fruit, speelgoed, muziek, toiletpapier, alles dus! We hebben er nog een meloen gekocht voor deze week, lekker gezond!
Daarna wou ik nog van het zonnetje genieten en Annelore ging mee naar het parkje. Ik heb er vooral in mijn boek geschreven en een heel klein beetje geleerd. Ik ben info gaan vragen bij de apotheker, maar toen die nivea aftersun boven haalde voor vlooien ben ik maar vertrokken! Oh maar er was ook een waserette open op zondag (best uitzonderlijk)prijs gaan vragen, voor een zakje zoals dat van de delhaize is het 16 quetzales (1,6euro) Oké wasje halen! Na 2h mochten we het weeral oppikken, snel gaat dat! Weinig kreuken en leuk opgevouwen terug in de zakjes =) Wel een karwei om de onderbroekjes en sokken terug correct te verdelen!

Maar ik wou natuurlijk niet alles laten doen, dus had ik een beetje apart gehouden en dat heb ik op de Guatemalteekse manier gewassen! Normaal had ik dit dan kunnen laten zien maar het bestand is te groot, dus nogmaals uitgenodigd als ik thuis ben!


’s Avonds aten we pannenkoeken! Oh jammie dacht ik =) het rook heerlijk door heel het huis en ik keek er echt naar uit! Maar toen zag ik dat het kleine dikke dikke dikke pannenkoeken waren. Ik heb er amper anderhalve kunnen opkrijgen =( door het ongebakken deeg dat in het midden overvloedig aanwezig was had ik al snel genoeg… Met spijt!

Gisteren (maandag) hebben we dan onze eerste drukke dag gehad! En of het druk was.. Meteen na het middageten konden we al vertrekken naar de Spaanse les, ik heb weer een nieuwe leerkracht, nog een heel jonge vrouw die business administration studeert. We hebben vooral theorie van vorige week herhaald, verhaaltjes vertaald en veeeeeel gebabbeld!

In de voormiddag was ik in het klasje, ik mis heel wat structuur hier. Er zijn twee juffen en ze hebben precies niet echt afgesproken wie wat doet. Er is ook geen voorbereiding van het werkuurtje. Heel jammer vond ik dat omdat vele kindjes niet konden beginnen omdat niet alles was geknipt of getekend. Ik hoop dat ik hier een helpende hand kan zijn naar de toekomst toe en dat ik mijn project beter kan voorbereiden!

Nu ga ik jullie laten want ik moet vertrekken! Weeral =) maar ik beloof zoveel mogelijk berichtjes te droppen op de blog!

¡Adios!

Het lijkt mij lang geleden dat ik nog wat heb geschreven! Maar ondertussen weet ik wel weer wat schrijven.

Om te beginnen hebben we vrijdag een hele dag les gehad omwille van het bezoek aan Caras Alegres, dat was wel heel erg vermoeiend. Gelukkig gold dit ook voor de leerkracht en hebben we ontspannende dingen tussendoor gedaan. Zoals bijvoorbeeld mijn verhaaltjes vertalen die ik nodig heb voor mijn eindwerk, nog tien te gaan! Om die reden zal ik volgende week nog les blijven nemen (ook beetje om mijn spaans nog te beteren, maar toch) zo weet ik zeker dat het zonder fouten is geschreven! Na de les is Annelore gaan rusten maar daar had ik geen zin in. Ik heb dan ook een wandelingetje door Xela gemaakt. Toen ik in het park aan kwam heb ik mijn boekje genomen om spaans te leren en daardoor kwam ik weer in contact met een man die mij hier op aansprak. Een gezellige babbel gedaan over cultuur en land. Niet zo heel veel later kwam er een andere man naast me zitten die zijn schoenen liet poetsen. Ik was geheel in beslag genomen door de handelingen die de jongen uitvoerde! Zo snel en zo correct, die schoenen blonken achteraf zo erg dat ik al spijt had dat ik geen lederen schoenen aan had =)

's Avonds werden we terug verwacht in de spaanse school, dansles! We zouden merengue leren, eerst werden de oefeningen alleen gedaan en niet veel later met twee. Heel fijn, maar het is zo vervelend als jouw partner de pasjes niet goed kent of de hele tijd staat te springen in plaats van te wiegen. Dus ik was heel blij toen ik met de dansleraar mocht dansen! We kregen achteraf ook complimenten van de medeleerlingen =) In het filmpje kan je zien hoe ik het deed =) Op het einde heb ik een beetje moeten plakken omdat diegene die filmde per ongeluk had afgeduwd en hem daarna snel terug heeft opgezet... En omdat rum een drank van Guatemala is (blijkbaar toch) werd er rum cola gedronken om de dorst te lessen. Na de les babbelden we nog wat over talen en werden we geïnviteerd om naar de discotheek te gaan.

één van de mannen belde onze taxi af en hop wij weg! Ik ken natuurlijk niet echt de discotheken van België maar ik verwachtte toch iets anders. Sowieso was deze disco aan de kleine kant, maar dat is niet erg, best gezellig =) Maar wat ik wel wat vreemd vond is dat je de dansvloer had in het midden van het gebeuren en daar rond stonden allemaal tafels met stoelen. Heel fijn om gewoon te babbelen (half roepen, of dicht bij elkaar gaan hangen) maar toch ook beetje vreemd dat ze dan gewoon kunnen staan gapen en staren naar de dansers.. Iets dat ik vervelend vond was de seksualiteit die er hing. Uiteraard heerst hier een andere cultuur en is het normaal om heel lichamelijk te dansen op latijns-amerikaanse muziek. Maar als tokio hotel wordt gedraaid had ik niet gedacht dat dit bezig zou blijven! Vooral omdat het oudere mannen waren voelde ik me niet echt op mijn gemak! Veel leuker om gewoon te babbelen =)

Omdat wij als meisjes nogal moe waren van de gehele week, wilden we graag naar huis. Maar dit liever zonder kleerscheuren! Dus Quien es neustro bodyguard? De amerikaan wou ons wel naar huis brengen. En al een geluk dat we een man in ons midden hadden! Op de hoek van de straat stond ineens een duister figuur met een bandana voor de mond en helemaal vermomd. Toen de persoon zag dat we met veel waren en een man bij hadden, ging die terug het huis in. Paul (de amerikaan) zei dat het een vrouw was, maar toch, ik vond het maar niets! De schrik zit voor de nacht zit er in!

De volgende dag een kleine kater, ik had dan ook niet moeten combineren! Rum cola bij de dansles, Gallo (Guatemalteeks bier) in de discotheek en als afsluiter gratis tequila! In ieder geval, we gaan op uitstap dus vergeet die kater maar!

We rijden met de auto naar weer een welnessoord, las fuentes georginas! Een half uurtje rijden wordt er gezegd, goed dan zal die buikpijn wel niet verergeren. Ha! Verkeerd gedacht, het laatste stuk is zo een kronkelbaan in de bergen dat je niet anders kan dan ziek worden! Zeker met de rijstijl van de chauffeurs hier. Zoef zoef door de bochten, amper vertragen en door bochten die maar zijn gemaakt voor één auto tegelijk. En ja dit gebeurt allemaal zonder gordels want die ontbreken in de auto's.

De warmwaterbaden zijn dan weer wel zalig! Weer komt de warmte van de vulkaan Santa Maria, des te dichter je naar de berg gaat, des te warmer het water. Er zijn ook nog 2 kinderbadjes en vakantiehuisjes. Dus tegen de middag hangt er overal een zalige geur van bbq! Maar niet voor ons Hanne, die eet een sandwich kip met frietjes, ook lekker =) Niet tegenstaande moest ik niet veel later naar het toilet spurten! Dat weten we dan ook weeral =) Annelore maakt kennis met een jongen, maar vraagt geen nummer.. Hop daar gaat onze weekendtrip naar de zee! Of een nieuwe bodyguard voor 's nachts.. De volgende dan maar eh ;-)

Terug thuis ben ik nog even naar het park geweest om babbeltje te maken met de mensen en te kijken naar het leven in Xela. De illegale verkoopstertjes die weglopen als ze politie zien. Op de rug een kindje geknoopt dat de hele dag jengelt. Sigaretten worden niet per pakje verkocht maar per stuk. Schoenenpoetsers op elke hoek. Hippe meisjes, stoere jongens, gel, glitter... Vrouwen in typische kledij met manden eten of hopen sjaals.. Zatte mannen die om geld komen vragen, ongewilde babbels maken.. Buitenlanders die hier zich al dan niet hebben gesetteld, blonde bimbo met buggy, oude man met boek, een jongen die duidelijk een gebouw zoekt... Er is zo een groot verschil tussen iedereen, toch leeft iedereen hier samen als één bevolking.

Nog één klein weetje: Ik heb een kadotje gekregen van mijn gastgezin en wil dat delen met jullie, maar jullie zullen er zelf moeite voor moeten doen om te ontdekken wat! Yo tengo pulgas. Als je de vertaling hebt gevonden mag je ook weten dat dit zaterdag gedaan is en dat ik dan een nieuwe start kan maken!

Geniet van het filmpje en het bericht, want volgende week zal er niet veel kunnen verschijnen! Voormiddag naar Caras algegres en in de namiddag spaanse les tot 19h!

Besos.

(nog fotos van de chickenbus en mijn klasje)

All right we zijn er weer!
Om te starten, we zijn activiteiten gaan doen om mijn zinnen te verzetten want blijkbaar ben ik niet zoals ik dacht ik ben.. Ne mens komt zichzelf hier duidelijk tegen en da valt ni mee! Ik doe echt wel best mijn best om niet aan thuis te denken en vooral hier dingen te doen, maar je kan moeilijk bezig blijven eh. Dus van tijd tot tijd denk ik, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen, wist ik dan nog niet dat ik mijn dagdagelijkse dingen niet kan missen, wist ik dan niet dat ik knuffels en kussen nodig heb van de mensen die ik graag zie? Het zijn geen grootse vragen die ik mij stel, maar ze houden me wel enorm bezig!
Maar nu verder over de dingen die ik hier doe, want anders moet ik proberen tranen virtueel te maken en da lijkt mij moeilijk =) Dus!

Gisteren hebben we een heel leuk dorpje bezocht en onze gids kon er dan ook enorm veel over vertellen wat het gewoon nog fijner maakte! Salcaja is een klein dorpje dat heel bekend staat om zijn typische kledij, de likeur, de oudste kerk van Guatemala en de illegale vluchten naar de Verenigde Staten. Ik zal het netjes één voor één vertellen en als ik thuis ben kan iedereen naar de verschillende filmpjes komen kijken!

De typische kledij is de kledij die je hier vooral ziet bij de Maya-bevolking, heel kleurrijk maar allemaal dezelfde stukken. Een lange doek die dient als rok met daarboven een soort van schortje, een riem en een blouse. We bezochten eerst een grasplein waar vele draden aan stokken omhoog werden gehouden. Dit is de eerste stap van het maken van kledij. De draden zijn eerst wit en worden dan per x aantal bijeen gebonden met een klein touwtje. Op deze manier gaat het geheel in een groot bad waar zwarte kleurstof in zit. Ze gooien dit er niet zomaar in, maar er wordt een tekening op de draden gezet.
Daarna gaat het terug naar het grasplein en wordt hetzelfde proces nog eens herhaald, om meerdere kleuren te verkrijgen gaat het nog eens het bad in en nog eens naar het grasplein. Des te meer kleuren des te duurder de stof, maar dat spreekt wel voor zich als je ziet wat ze er moeten voor doen!
Daarna gaan de touwen die dan op een rol zitten naar de wever thuis. Bij de familie waar wij zijn gaan kijken staat zo één weefgetouw op de patio boven op het dak. Deze man staat daar uren aan een stuk doeken te maken. Op het filmpje kan je zien hoe dat gebeurt. Annelore kocht in dit dorpje een hele outfit. Daar komen heus nog wel fotos en filmpjes van!

Dan de likeur! Niet onbelangrijk denk ik dan =) De mensen maken deze likeur helemaal zelf en marineren er een fruit in. Straf dat dat is, ni normaal! De likeur op zich is echt wel heel lekker =) dus ik heb een grote fles voor gekocht om hier op souperen en een kleintje om de snelsten van jullie te plezieren in België =) Ja het mag door de doaune omdat het een product is dat je nergens anders kan kopen. Zelfs niet in een naburig dorp, dit is om de economie van het dorp te verzekeren en het een typisch product te laten blijven.

Ik heb ook nog een mooi filmpje over het kerkje, ingesproken door onze gids =) dus dan wordt ik verplicht om mijn spaans toch een beetje te onderhouden als ik terug ben. Anders weet ik niet meer waarover het gaat! In ieder geval is het kerkje het oudste van Guatemala en stamt dus af van 1523. Momenteel wordt het niet meer gebruikt, maar het kan nog wel dankzij de verbouwingen die ze hebben gedaan, met andere woorden verstevigingen aangebracht. Het is er eentje dat versierd is met fruit, heel speciaal want op geen een andere kerk in de wereld is dit. Het komt door de twee religies die hier vroeger samenleefden en ze wilden graag een mix van beiden. Het resultaat mag er wezen! Jammer genoeg was het kerkje zelf gesloten.

Dan nog het kleine weetje van onze gids. In dit dorp bestaat een wijk met een speciale naam (maar die ben ik uiteraard weeral kwijt! Zoveel info dat we hier moeten verwerken) In deze wijk komen allemaal mensen bij elkaar die naar Amerika willen vluchten, illegaal weliswaar. Vaak zijn het arme, ongeschoolde mensen die ginder niet veel beter gaan vinden. Maar hoop doet leven!

Na de uitstap zijn we naar het huis van Miguel en Sylvie gaan kijken, het heeft echt veel mogelijkheden nog. Maar momenteel is het nog niet af, ze hopen het wel af te hebben tegen de 25ste, maar dit willen we eerst nog wel eens zien gebeuren hier in Guatemala. Ook omdat het verder van centraal park ligt, kozen we voor het appartement dat we eerder bezochten. Dus nu staat het vast, we hebben het gereserveerd! De 23ste verhuizen we en daar kijk ik enorm naar uit! Internet wanneer ik wil, op café wanneer ik wil, dansles wanneer ik wil, naar de winkel wanneer ik wil, IDEAAL!

Dan wil ik nog kort iets zeggen over vandaag. We zijn voor het eerst naar Caras Alegres geweest! We hebben eerst uitgeslapen en zijn dan samen met Annemarie (de coördinator van de vrijwilligers van Caras Alegres) naar het schooltje gegaan waar Annelore en ik de rest van de tijd zullen doorbrengen!
Oh het is echt een gezellig iets! Je hebt dus de school op zich, dit begint vanaf prepatoria (6jarigen) en dan het eerste tot het zesde klasje. De school begint om 8h en eindigt om 13h, maar voor de prepatoria is dit iets anders (9h tot 12h). Prepatoria is voor Annelore weg gelegd, zij krijgt er 20 kindjes ter beschikking. Schattigerds ze!

Ik krijg de nog iets kleinere petotters. Parvullos noemt het klasje, dit zijn de 4 en 5 jarigen. Oh je kan je ni voorstellen hoe geweldig die zijn! Ze zijn ongeveer zo groot als onze 2.5jarige kleuters van België. En dan zo aanhankelijk, je voelt je meteen aanvaard. Je krijgt als seño (juf) ook een kus van al die kleintjes al ze naar huis gaan. Hier ga ik genoeg liefde krijgen die ik nu wel mis!! Het is een klein klasje,volledig nieuw dus ik kan er zeker wel een schrijfdansklasje van maken! Het klasje is in de nieuwe gebouwen van Caras Alegres en blijft daar ook. Naast dit klasje is er een ruimte voorzien voor de allerallerkleinsten, 0-3jaar. Op deze manier kunnen de vrouwen hun kinderen hier afzetten en kunnen ze zelf gaan werken. Een geweldige mogelijkheid die Caras Alegres creëert ! Er was ook al meteen het voorstel om van dit klasje de oudsten er uit te nemen om ook mee te schrijfdansen, ik zal eerst kijken hoe het loopt met de parvullos =) Ik ben er al helemaal klaar voor om mij volledig te beginnen voorbereiden enzo!

¡Hasta luego!

(zijn mijn berichten te lang? Of mag dat…)

Ik wil nog graag een kort berichtje achterlaten..

Gisteren ben ik nergens meer naartoe geweest, dus het was ook niet van belang om daar iets over te schrijven dacht ik. Wat we wel hebben gedaan is gezocht naar een appartement. We hebben heel wat mogelijkheden afgelopen en morgen nemen we een beslissing waar we de volgende maanden gaan verblijven. Als we daar op ons plekje zitten zal ik zeker foto's posten en het kort beschrijven =)

Deze avond gaan Annelore en ik nog film kijken in de Spaanse school, Havana nights. Spaans gesproken, maar Engels ondertiteld dus als ik even niet kan volgen...

Iedereen zegt wel (ook hier de leerkrachten en anderen) dat je van een periode als dit moet genieten en dat het maar één keer in je leven gebeurt, maar in het vervolg mogen ze er wel even duidelijk bij zeggen dat die eerste weken echt wel zwaar zijn voor sommigen! Je weet niet wat je mist tot je het niet meer hebt.. De kleine dingen van alle dag zoals een gewone boterham of een gekookt patatje.. Eens een keer weggaan in de avond of de match op zaterdag met een pintje achteraf.. Ik weet dat ik dat allemaal nog meer ga appreciëren als ik terug ben!
Ik kijk er vooral naar uit om andere mensen te ontmoeten zodat mijn communicatiekring een beetje kan worden vergroot! Dat zal ook een andere wending geven en meer leven in de brouwerij brengen! Nu zitten we 's avonds vast in het huis van Catalina omdat het buiten gevaarlijk is.. Maar als je met meerdere bent kan er al wat meer, of als je in het juiste deel van de stad gaat wonen (wat duidelijk wel de bedoeling is!)
Dus vanaf maandag (hoop ik), maar zeker vanaf de 25ste ga ik mij toch wel een stuk beter voelen =) tot dan val ik sommige gewoon lastig met mijn emotionele kop =)

Allez hop, we zullen is gaan relaxen in oncomfortabele stoelen en film kijken!
Hasta luego!

Gisteren kochten we nog een gsm in een winkeltje zodat we goedkoop kunnen communiceren met elkaar hier in Guatemala, maar ook met de mensen van het project of met het gastgezin. We kozen de goedkoopste want in België ga ik die waarschijnlijk toch niet meer gebruiken, hij kostte wel de volle 15euro! Wetende dat er dan al belkrediet opstaat! Ik heb ook nog gauw na de douche een foto genomen van onze lichamen als bewijs van de zon! Zie onderaan ;-)Je vormt zelf maar een mening over de kleur van Annelore ;-)

Ik wil hier toch ook even neerschrijven hoe ons huis er hier uitziet, het is een vrij groot huis om hier in de stad te hebben. Er zijn 4 tot 5 slaapkamers (afhankelijk hoe je die ene kamer bekijkt waar wel een bed staat maar eigenlijk meer speelgoed van Antonio..) We hebben onze eigen badkamer met douche, toilet en lavabo. De douche werkt met elektriciteit om te verwarmen, de draadjes hangen dan ook net naast het lopende water. En je moet een echte kunstenaar zijn om warm water te hebben, de kraan moet net op dat punt staan waar het water warm genoeg is en het voldoende stroomt. Anders heb je of te warm water met een kleine straal of te koud water met vele fijne stralen. Over het toilet schreef ik eerder al dus dan moet je maar even zoeken!

Mijn kamer is ooit in het blauw geschilderd, maar je merkt er wel duidelijk dat er vele mensen zijn verbleven, het is een vrij grote kamer (bijna het dubbele van mijn slaapkamer thuis!) Met twee bedden, 3 kasten en een tafel. Er hangen een paar kleine postertjes op, ik zou ze wel verder willen versieren maar over 2 weken zijn we hier weeral weg dus dat lijkt me zo overbodig werk..

De keuken krijgt ook nog een plekje hier op mijn blog. Er is nogal veel aanwezig zoals een microgolfoven en een koelkast, jammer genoeg worden die ni echt juist gebruikt. De groenten liggen eerder te verleppen op het aanrecht dan dat ze in de koelkast liggen. En wat er wel in ligt wordt niet afgedekt! Dus ja ik neem hier wel wat preventieve middelen zodat ik geen immodium moet nemen =) Gelukkig heb ik nog geen last gehad! Verder eten we uit plastieken borden, heel speciaal vind ik dat, maar we vinden zelf dan ook nergens echte borden in de winkels! Er staan vanaf ’s middags ook altijd tortilla’s op tafel, blauwe of witte of gele, ze smaken allemaal hetzelfde: duf! Beetje peper en zout zou geen kwaad kunnen! Koud en warm water zijn er ook altijd te krijgen. Dus ’s avonds drink ik warm suikerwater, een echte aanrader als je geen thee lust! =) Koffie is hier zo oploskoffie, maar ze doen er zo weinig in dat je denkt dat het thee is!
Als laatste wil ik nog even zeggen dat eieren en maïs hier bijna even populair zijn als choco en frieten bij ons!


Deze morgen (zondag) ben ik naar de kerk geweest met mijn gastmama en broertje. vanaf 6h tot 1h heb je elk uur een nieuwe mis en per uur zitten daar ongeveer 500-600 mensen, das echt zottekes! de pastoor doet er ook een hele eigen preek over wat voor een christen je nu eigenlijk bent, ik verstond nog niet alles, maar ik begreep dat met christenen zoals mij is goed word gelachen! je moet er ook nog op je knieen gaan zitten op bepaalde momenten, heel speciaal allemaal. achteraf was er op het plein nog een dansvoorstelling met dames en heren in traditionele kledij.

we zijn dan in de namiddag naar de hyper pais geweest, een carrefour ongeveer met daarnaast het wijnegem shoppingcenter.. in die hyper kan je echt veel kopen! maar ook weer niet alles, toch heb ik al veel kookideetjes opgedaan =) het is er wel een duistere buurt en het werd al een beetje later dus we waren heel blij toen we het juiste busje vonden en naar huis konden!

nog een laatste weetje over guatemala: michael jackson is nooit vrijwillig geopereerd! neenee hij heeft een enorm accident gehad waarbij zijn neus werd afgesneden door het metaal ofzo en daardoor kreeg hij een nieuwe neus. maar ook zijn huid was er zo erg aan toe dat het nodig was om hem een nieuwe huid te geven!

Voila dat zal wel genoeg zijn op die trage qwerty computers hier..
x

Oh gisteren heb ik met thuis kunnen babbelen! Zo een opluchting en verademing. Het deed me echt deugd om een gewone babbel te kunnen doen en te vertellen over alles wat hier gebeurt en over dingen van België.. Ik zal wel blij zijn wanneer we zelf internet hebben, dan hoef ik zo geen afspraken te maken, kan ik gewoon eender wanneer op internet, maaaaaar dat is niet zo een probleem =)

Ik wil ook al even de mensen bedanken die mij mailtjes sturen en reageren op mijn blog =) das wel fijn om zien dat jullie dit allemaal volgen en ook even de tijd nemen om iets achter te laten.

Gisteren was er de coördinator van de vrijwilligers van Caras Alegres, zei vertelde dat we donderdag wel eens mee een kijkje konden gaan nemen. Spannend! Dan weten we eindelijk hoe het er daar uit ziet, wat er aanwezig is, wat onze taak zal worden, hoe goed ons spaans is om de kinderen te kunnen begrijpen.. Ja dat wordt een speciale dag! In de avond was er nog dansles, maar heb heel verstandig gekozen om te rusten en uit te zieken (wat vrij goed gelukt is!) Volgende keer ga ik zeker mee want ik wil kunnen dansen zoals nooit tevoren! Het was blijkbaar wel leuk geweest, want Annelore was wel gegaan. Buiten rusten heb ik gisteren ook nog een goede lichaamsverzorging ondergaan! Af en toe is dat nodig eh, en als je in short wil rondlopen dan moet je er maar deftig bij lopen vind ik.

Dan vandaag, de uitstap naar “Aguas Amargas”. De rit er naar toe was een amusement op zich =) Eerst op een kleine shuttle bus naar Las Rosas (= de wijk waar we binnenkort elke weekdag zullen zijn) elke bus rijdt er met de deuren open, dan kunnen mensen nog snel instappen of uitstappen. En met snel bedoel ik echt wel snel, de bus rijdt nog half als je een voet op de grond zet! De volgende bus is de chickenbus, daar komt heus nog wel een foto van maar we waren zo onder de indruk dat we dat even vergeten zijn.. Stel je een oude Amerikaanse schoolbus voor die opnieuw geschilderd is. In die bus komen verschillende verkopers langs.

De eerste verkoopster was echt veruit de beste! Ze was lelijk geschminkt, had een te kort minirokje in jeans aan en haar benen waren overduidelijk niet geschoren! De vrouw verkocht een soort van chocolademinireepjes, maar niemand wilde er kopen. De vrouw keek dan ook triester en triester. Maar ook wel beetje met afgunst naar ons, zoiets als waarom kopen jullie niets? Jullie hebben toch geld genoeg… In ieder geval onze gids zei dat het een “crazy woman” was.

De tweede die opstapte was een man die vlak voor het instappen zijn stompje goed boven legde. Zijn arm was tijdens accident afgerukt en nu showde hij hiermee om geld op te halen. Hij ging nog een stap verder door zijn hemd omhoog te doen en zijn buik te laten zien. Ik vond dit er echt over en heb dan ook weg gekeken. Onze gids gaf hem geld, maar ik vind (als ergotherapeut!) dat hij toch nog iets van werk kon uitvoeren en hij dus eigenlijk niet hoefde te bedelen! Maar oké het is hier misschien de cultuur en dan mag dat eh.

De volgende was ook wel een toffe. Hij had een wonderstift bij! Maar echt =) het was een stift die langs twee kanten openging, de ene kant schreef in het zwart en de andere kant wiste de zwarte inkt. Echt knap ;-) Hij had ook wel iets leuks bij, een balpen waar dat als je het dopje er af deed, het dopje bijna vanzelf boven op de balpen terecht kwam. Als ik die bus nog eens neem koop ik het pakket! Want ik wil die balpen =)

Genoeg over de verkopers, want er stappen er zoveel op. De organisator van de activiteiten vertelde ons dat we een uurtje op de bus zouden zitten en er dan waren. Maar niet dus, na de busrit was het nog een half uur klimmen, gelukkig ben ik al aangepast aan de hoogte en ondervond ik vandaag veel minder last! En oh het was de moeite om te klimmen, een zwembad van ongeveer 7m op 15m, maar totaal verwarmd door de vulkaan Santa Maria. Geen 23°C ofzo, maar echt veel warmer, zo aangenaam… Ik zou er een hele dag kunnen in liggen! Jammer genoeg ging dit niet. Ook het zonnetje kwam van achter de bergen te voorschijn dus het werd een heel tropische voormiddag. Ik ben dan ook al flink gebruind =) ja mijn bikini kan je al mooi zien op mijn lichaam! Haha jullie met jullie sneeuw =p

Deze namiddag hebben we het rustig aan gehouden. Blogberichtje typen, valies uitpakken en is sorteren (na een tijdje vind je echt niets meer terug, heel lastig! Maar nu ligt alles op de schappen, de sjieke kleren blijven maar in de valies.. hier zijn geen kapstokken dusja..) en in de late namiddag zijn we beide een gsm gaan kopen. Bellen is anders veel te duur! Annelore betaalde gisteren 16euro voor een telefoontje van 2minuten naar een taxibedrijf! Dus we zijn verstandig en gaan er eentje aanschaffen met een Guatemalteeks nummer. Je kan me nog wel steeds bereiken op mijn nummer want ik hou mijn eigen gsm.

Deze avond zal het rustig blijven, misschien beginnen aan het eindwerk (de theorie dan althans). Morgen is het zondag en dan gaat iedereen naar de kerk, wat wij gaan doen staat nog niet vast. In ieder geval wel naar de hyper! Dat is een groot winkelcentrum waar ze alles hebben, ook Europese producten. Maar daar volgende keer meer over uiteraard!

¡Adios!

Hopla weeral een nieuw berichtje!

Voor diegenen die mijn lay-out niet oké vinden is het pech want dat vraagt echt te veel tijd =p Zoals gezegd typ ik hier op een qwerty-toetsenbord en dat gaat echt heel traag! Ik zou zeggen, de teller loopt en de kosten dus ook, maar dan zou ik echt liegen.. Onze kosten voor 2 personen voor 3 dagen bedragen momenteel 80euro, daar zit in : taxi en taxi en bus en hotel en eten en… Het leven is hier echt wel goedkoop! Los van dat alles wil ik mijn eerst lesdag hier nog ff kort neerpennen én de mooie maar vermoeiende uitstap naar de sauna.

Voilà eerste lesdag, om 8h ’s morgens begon die al! Dus om 7h uit bed, de meesten kennen mij wel en weten dus dat dat een ramp was, ik vrees voor de volgende dagen! Soit we waren op tijd mede dankzij onze gastmama, Catalina. Ik moest er eerst een test afleggen die ik eerlijk maar zus en zo had gedaan (excuus Lise!) Maar tijdens de les zelf kreeg ik heel veel complimenten (dankje Lise ;-)) om half elf hadden we even pauze, beetje navraag gedaan bij de organisator van de school. Zoals bijvoorbeeld over het toiletpapier. Dag 1 had ik al ontdekt dat het de bedoeling was dat je je papiertje (ja het gebruikte) in de vuilbak moest gooien. Maar wat doe je als je een grote boodschap hebt gedaan? Ja hetzelfde dus eh.. Echt verre van gezellig voor de volgende!

Maar terug naar de les, ik ben nogal wat ziek dus aandacht behouden was moeilijk, gelukkig is het een gezellige vrouw en deden we leuke babbels tussendoor. Ze blijkt zwanger te zijn en kan haar mond er echt niet over houden! Ze heeft zelf ook veel last van haar lichaam en dus geeft niet de hele tijd theorie, maar babbels en spelletjes. Ik leer hier massas bij door het verplichte spaans praten met iedereen. Ik moet wel zeggen dat je na een halve dag dan wel echt kapot bent en wil slapen, maar da zou te jammer zijn eh!

Dus dan gaan we in de namiddag maar activiteiten doen die de school organiseert. De eerste was een uitstap naar “Los Vahos”. Dit is een sauna die gebouwd is op een berg en wordt verwarmd door de vulkaan. Met andere woorden er staat hoog op een berg een huis met een kamer waar je je kan omkleden. Dan volgt er een deur met een plastiek doek en kom je in een kamertje voor ongeveer
5 personen, rechtstaand. Hier moet je beetje gewennen, het is er al goed warm, zo ongeveer te vergelijken met een panoramasauna. Na 5 minuten mag je naar de echte sauna, weer een plastiek doek opzij doen en kom je in een kamertje voor ongeveer 3 personen, weer rechtstaand. Maar daar binnengaan is echt niet evident! Het is er zo warm dat het zelfs even pijn doet. Op ons gemakje en begeleid door onze geweldige gids gaan we binnen. Onderweg had hij eucalyptusbladen geraapt en die in de sauna gelegd (dit zou helpen tegen mijn verkoudheid, blijkt niet te zijn gelukt, jammer wel). De sauna was echt een zalig deugddoende activiteit, maar de toch er heen was een ander paar mouwen!

Het is pas amper dag 2 van onze reis, ik heb nog last van de vliegreis, ben nog niet aangepast aan de hoogte en ben ziek dus die toch was een hel! Om de 5à10 min moest ik even rusten of ik zou beginnen hyperventileren. Het was echt een raar gevoel, want normaal zou ik niet zoveel last mogen ondervinden! We hebben wel mooie foto’s kunnen maken zoals je kan zien.

Ondertussen zit er de volgende dag ook weeral bijna op en ging de spaanse les al een pak vlotter, we weten nu ook een winkeltje waar je een wereldstekker kan kopen voor amper 5Q (=50eurocent). Dus vanaf deze avond zal ik gesetteld zijn en kan ik mijn kamer wat opfleuren met mijn digitale kader! En kan ik een lekker theetje of soepje maken =) Zalig! Ow je mag wel niet denken dat ik hier geen goed eten krijg! Want dat valt hier wel heel goed mee. Rijst met gehakt en geraspte wortels of taco’s met hetzelfde er op of bloemkool in ei gebakken met rijst en paprika.. Alleen ’s avonds en ’s morgens zijn het pistolets (soms met een iets anders smaakje dan thuis) met confituur zonder stukjes. En water en water en water… Mijn lichaam zal zeker gezuiverd zijn =)

Het is weer een hele brok geworden, amuseer jullie er mee!

Aankomst

Hoi beste blogbezoekers!

Ik wil toch even een berichtje achterlaten nu ik nog zo ijverig ben om te typen =) De vluchten zitten er op, ik ben goed aangekomen maar met heel wat hindernissen!
Te beginnen thuis met een papa die op is van de zenuwen en die het jammer genoeg niet anders kan verwoorden door het in frustraties om te zetten. Bang om te laat te komen was het grootste probleem voor hem met zo een twee vrouwen die nogal op hun gemak waren!
Toch ruim op tijd gearriveerd. En omdat ik nu eenmaal niet graag afscheid neem, heb ik het heel kort gehouden, elk 3 kussen en een zwaai, ocharm mama die de tranen niet kon tegenhouden (Knuf aan mijn mama!) Hop naar de controles! De eerste speelde al me men voeten 8-) (=rollende ogen) “Ah nee je hebt niet de juiste tickets voor deze gang”, ik ff stomverbaasd daarna een glimlach. “Och meneer doe mijn mams en paps da ni aan, ze staan nog te kijken” Vriendelijke lach van de man =)
Pijltjes volgen, roltrap 1 en 2 en 3 en 4 en oh da blijft hier maar gaan! Maar daar is de douane, geen probleem denk je dan, ik heb geen vloeistoffen bij in mijn handbagage en in mijn schoenen steekt ook niks! “Laptop uit de rugzak mevrouw” “oké mevrouw, nog iets dat er uit moet?” Ik door het poortje, da springt op ROOD!! WAT?? “komt u even met mij mee mevrouw?” ehm ja zeker, damn ik heb wel niks illegaal bij eh! En ik wil mij ni uitkleden mocht da het plan zijn. (Ja je bent een knappe madam, maar laat die dingen maar aan een ander over! ;-) )die vrouw betast u dus waar iedereen bijstaat, neemt haar machientje der nog is bij, ahja mevrouw het is uw gsm. “mompelmompel moet er nog eens door” dus wa doe ik? Ik terug door da poortje, da mocht blijkbaar ni! Enkel de GSM, want da bleek de tuut te veroorzaken. Oeps almaal en excuus! Naar de volgende roltrap, en de volgende en de volgende…
Een uur te vroeg aan de gate, dan maar wachten op Annelore. Als tweede op de vlieger gestapt (in een bijna lege fzo!) Maar daar moeten we nog wel 45 minuten in wachten, 2 dames waren zo slim om een grote som geld in de luchthaven te laten liggen! DOM Da maakte dus dat alle andere passagiers een uur vertraging opliepen, die beseften duidelijk niet dat sommigen een aansluiting moesten halen…
We hadden dan oorspronkelijk misschien wel 2h de tijd om aan de gate te geraken in Madrid, vandaag dus niet! In amper 3 kwartier moesten we letterlijk naar de andere kant van de luchthaven, met tram en al! Ongelooflijk hoe groot het daar is… We hebben moeten lopen dat het ni normaal was. Om 10 voor 12 komen we aan de gate, fieuw we hebben het gehaald! En eten of toilet? Nee geen tijd voor, jammer! Gelukkig kwamen ze om 14h al rond met plateaus, maar helaas ons Hanne had geen keuze meer tussen pasta of hamburger, het werd verplicht het laatste! Maar met een overheerlijk stuk chocoladetaart achteraf! Hmmmmmm =) Wie zei er dat ik ging afvallen?
Na een verder vlotte vlucht en afhaling aan de luchthaven in Guatemala gaan we naar het hotel.. Een schattig iets zoals je kan zien op de fotos.. Wat kom ik daar te weten (qwerty toetsenbord met de tekens ni op de juiste plaats is moeilijk voor mij, dus het is hier een tijd zonder leestekens typen, excuus) mijn wereldstekker past ni op mijn laptop, dikke KAK. Ja ik heb in de as adventure nagevraagd of da ging, ja da ging volgens de jongen, maar het gaat dus ni en da verpest letterlijk mijn hele dag en volgende dagen... We zijn vandaag aangekomen in het gastgezin, een heel vriendelijke dame met een zoontje van 9jaar.. Toch is alles echt wennen, ik wil mij knus op mijn gemak voelen, al is het mr ff, mr da ga ni.. ik vind het toch almaal wa moeilijk hier, al het vreemde, heelmaal niets bekend... dus reageer mr op mijn blog, da doe mij deugd, da ik weet da jullie der zijn.. mailtjes zijn ook ni verboden ;-) Tot de volgende..





Hotel in Guatemala city, dakterras.



Gastgezin, eigen kamer.



Hotel in Guatemala City, dakterras.

Hotel in Guatemala City, kamer.

Laatste dag!

De allerlaatste avond thuis en de allerlaatste nacht in mijn eigen warme bed voor wel 3 maanden.. Echt doordringen doet het nog niet, ik heb nog niet het gevoel dat ik echt besef dat ik sommigen 3 maanden niet ga horen of zien.. Morgen zal het ik wel merken dat het soms lang zal duren of net dat de tijd wel zal vliegen..
Vandaag nog even genieten van het lekkere eten en van familie, morgen vooral met beetje spanning aan de tocht beginnen..
Over een paar dagen een langer bericht! Met de eerste ervaringen en foto's!

x