Wat heb ik zoal gedaan na de vakantie? Het leek een drukke week te zijn.

Zondag was het rustig om te beginnen. Wat schoolwerk doen dat ik in de vakantie had voorbereid, naar de wasserette met een hele koffer vuile was! Kom je daar aan, aan de andere kant van de stad, zijn de deuren gesloten, dan maar een andere zoeken. Gelukkig vond ik die snel, ’s avonds mocht Annelore de koffer al terug gaan ophalen. In de namiddag nog een ijsje gaan eten met Eline en de dag was al weer bijna om.

De eerste schooldag terug! En dat heb ik geweten =) Goedemorgen kindjes! Oh seño Ana!!!! Kindjes die je komen knuffelen en in je oor fluisteren dat ze je hebben gemist… Mijn hartje smolt helemaal! Ik kon er weer helemaal invliegen met al die liefde rond mij =) In de namiddag had ik mijn laatste les Spaans, volgende week wil ik enkel nog op mijn gemakje leven. Daar kreeg ik dan mijn diploma, heel officieel. Eerst een woordje van de baas van Sol latino, daarna van mijn laatste leerkracht en daarna moest ik! Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik flanste er een mooie Spaanse tekst uit waar ik achteraf nog een complimentje over kreeg! Uiteraard ging ik weer voetballen dus dat was weer een spurt naar huis en hop naar Marcel. Die laatste nam zijn zoontje mee, maar moest tijdens de match naar huis om hem in bed te leggen. Daar ging mijn auto! Gelukkig kon ik met Josué mee in de pick-up =) Ja achterin! Met zijn achten vanachter gezellig bobbelen over de straten.

Dinsdag werd het me heel duidelijk dat het einde van de eerste semester was aangebroken, de hele week mogen de kinderen de hele dag spelen. Hierdoor valt de hele structuur weg en dat geeft voor enkele kinderen echt problemen. Ze weten niet meer wat er volgt en worden hier onrustig van. De klas is drukker, de kinderen zijn ‘stouter’ en er moet meer worden terecht gewezen, niet leuk! Daar moeten we morgen iets aan doen! In de namiddag zou ik thuiswerken om achterstand in te halen en voorbereidingen te treffen voor volgende dagen. Kreeg ik een berichtje van Judith of ze mijn pakket mocht komen langs brengen! Uiteraard mag dat!!! Oh en wat was ik er blij mee =) Truffeltjes, chocolade voor mijn juffen, kinderchocolaatjes van mijn moemoe, oordopjes, korreltjes, ijzerpilletjes, dvd’s met bijhorende brief, 4 bussen fruitsap van de aldi, gewone repen chocolade, ne goed gevoel en ne flair met bijschriften =) Je kan horen, ik was supergelukkig!

Op woensdag kwam Judith nog een keer kijken naar de Schrijfdans, wat was het een chaos! De kinderen ontdekten deze dag iets nieuws, een krijtbord. Dit vonden ze zo interessant dat ze het niet nodig vonden om goed mee te werken. Ik weet dat ik hier zelf schuld aan tref, ik had dit rustiger moeten introduceren en dan zou het beter lukken. Maar nu heb ik het ook een beetje kunnen oplossen, na een tijdje te schrijbelen met stoepkrijt deden ze het ook zonder en dat ging een heel pak vlotter! Al de schrijfdanslessen van het laatste thema staan allemaal op video zodat ik achteraf kan laten zien hoe dit verliep, maar ook voor mezelf om me nog eens te herinneren aan mijn leuke tijd hier tijdens het dansen.

Donderdag was wel een turbulente dag! ’s Morgens nam ik het busje samen met Andrea, we zijn al over de helft als er een vrouw wil uitstappen, maar de deur niet goed open krijgt. Dus ze wringt er wat mee, wat je wel eens vaker moet doen hier. En ineens schiet de deur open en valt die er gewoon uit! De chauffeur helemaal boos op die vrouw, die er eigenlijk helemaal niets aan kon doen. Gelukkig zaten er twee behulpzame mannen in de bus die hem hebben geholpen de deur er terug in te zetten. Dit lukte niet fantastisch goed maar met touw en tape zijn we verder gereden.
In de klas zelf kreeg ik op een bepaald moment van de juf een briefje. Ze had dat tijdens de pauze gekregen van een kindje van een hogere klas, maar weet niet van wie. Het was speciaal aan mij gericht en in het zelfgemaakte envelopje zat een tekening. Een bootje op zee met hartjesballonnen er om heen! Anonieme liefdesverklaring van mijn veel te jonge aanbidder!
In de namiddag begon het dan te regenen, maar heus niet meer normaal, binnen de kortste keren stonden de straten blank en de straat oversteken was een heel manoeuvre dat je goed moest uitdokteren! Omdat Xela op een berg ligt stroomt er in sommige straten het water schuin over de straat en kom je ineens in een grote, diepe plas terecht. Mijn schoen heeft meer dan eens onder het water gestaan…

Vrijdag was het parvulosntbijt, al de ouders waren uitgenodigd om te komen eten van een rijkelijk gevulde tafel! Jammer genoeg waren er enkele ouders helemaal niet, wat wel heel leuk was, was dat er voor de eerste keer in de geschiedenis van het ontbijt 3 papa’s aanwezig waren! De kinderen moesten eerst de kaartjes van het controlepaneel uitleggen aan de ouders en daarna het dagenbord tonen. Hierna mocht iedereen zijn buikje rond eten met brood, hardgekookte eieren, bonen, confituur, kaas, hesp, choco crispies…. Met achteraf een vol bord fruitsla (gemaakt door Hanne en Andrea!!) Na het heerlijke ontbijt zongen de kinderen een liedje over familie (mi familia es amor, mi familia es amor, que te hacen muy feliz, yo soy de muchos colores, mia esta asi, mia me gusta si, si mia me gusta si!) Echt schattig om ze bezig te horen! Daarna nog het danjse van hokipoki en klaar was hun voorbereiding. Daarna werden alle kindjes uitgenodigd met hun mama/papa en deden ze een soort stoelendans waarbij de kinderen de stoelen waren. Klinkt raar op deze manier. Dus ehm, er was telkens één kindje minder dan volwassenen, als de muziek stopte moest een volwassene een kindje knuffelen, diegene die geen kind vond moest uit de groep stappen met zijn/haar dochter/zoon. Zo dat is duidelijker! Na afloop van dit spel was de voormiddag om en mocht iedereen naar huis.

Omdat ik me tijdens de voormiddag al niet goed voelde, bleef ik in de namiddag thuis en werkte rustig aan schooltaken. Ik bleek echt wel terug ziek te zijn (hetzelfde als vorige keer) dus nam ik ineens medicatie.

Zaterdag heb ik dan uiteindelijk niet veel gedaan want voelde me weer heel zwakjes en was veel moe. Dus deed ik het weer rustig aan. Net zoals vandaag, zondag. Gewoon wat voor school werken, naar de wasserette gaan, kleren opvouwen, knoop aanzetten, gaten dichtnaaien, spulletjes kopen… En ohja naar de begraafplaats geweest, dat stond nog op mijn to do-lijstje. Dat had ik beter niet gedaan, ik heb er echt geweend omdat ik het te confronterend en schrijnend vond om zien. De begraafplaats opent met een mooie poort en word omringd door een gele muur. In deze muur zijn allemaal vakjes gemaakt waar kleine opschriften van overledenen ophangen. Ik dacht dat dit was voor de mensen die het niet konden betalen om in zo een groot graf te liggen zoals het plein gevuld was. Graven zijn niet voor één persoon, maar voor een hele familie en deze zijn vaak heel kleurrijk of enorm groot en mooi afgewerkt, andere zijn dan weer meer in staat van verval. De begraafplaats is opgedeeld in avenida’s (straten) Wel 20 langs beide zijden! Ik kan je vertellen dat het enorm groot is! Op het einde van de hoofdstraat zag ik dan een trap. Dat lok me wel, want ik dacht dan het kerkhof van bovenaf te kunnen zien. Dit kon ik inderdaad ook, maar het deed me geen deugd. Bij mijn aankomst aan de trap zag ik wat het werkelijk was. Hier lagen de mensen die het zich niet konden veroorloven. Een graf was vaak niet meer dan een houten kruis zonder naam of een kapotte steen. En heel soms was het gewoon een hoop zand, zonder naam, zonder hout, zonder steen. Overgroeid met onkruid of afval… Dit deed mij zoveel pijn dat ik even ben gaan zitten en in stilte heb gehuild. Dit hield ik echt niet voor mogelijk. De “rijken” die in zo een weelde te lagen rusten, mooi geordend in straten met vele bloemen aan hun graf, terwijl hier de “armen” ongeordend bijna over elkaar heen lagen zonder naam of op de afgrond van de berg…

Na dit relaas… Morgen begint mijn laatste week in Xela en dat vind ik toch wel een beetje jammer, er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen en waar nu uiteindelijk geen tijd meer voor zal zijn. Maar ik kijk er ook naar uit om terug thuis te komen! Naar de kapper te kunnen gaan, mijn film monteren, iedereen terug te zien en te genieten van de routine die ik al jaren ken! Maar eerst gaan we hier nog een afscheidsweek tegemoet en een weekje reizen!

Groet!

Ik ben nog niet thuis, maar ik begin alvast aan mijn nieuwe blogbericht voor jullie! We zitten op de bus van onze laatste vakantiedag naar Guatemala Ciudad en daarna naar onze thuishaven ‘Xela’, pas daar zal ik het online kunnen zetten, maar dat is toch weeral een werkje minder morgen!

Ik begin maar best bij ons vertrek naar Tikal! We werden om 00.30h opgehaald door onze privébus, verwachtten een mini-busje dat als shuttle zou dienen, maar er kwam een heel grote tourbus opdagen. En die was enkel voor ons met twee! Ik heb er dus heerlijk in kunnen slapen op de achterbank. We waren een uur te vroeg op de luchthaven, niet de officiële grote, maar een kleinere voor sportvliegtuigjes en goederentransport. Na een uurtje in de bus, konden we het kleine gebouw binnen, daar nog een uurtje wachten en konden we inchecken. We zouden vlucht 3 krijgen, ik kreeg al schrik dat we moesten wachten tot iedereen was opgestegen, maar het toeval wou dat we eerst konden vertrekken!

Het sportvliegtuigje was een hele ervaring op zich, bij het opstijgen (en eigenlijk ook heel de vlucht door) beefde het stevig en was er enorm veel lawaai. Onderweg kreeg ik ook heel veel last van mijn oren, zo een pijn had ik nog niet veel gehad! Dus blazen, blazen, blazen, maar dat hielp niet! Op een gegeven moment plofte er iets in mijn oor en was alles weer oké, gelukkig. In het vliegtuig konden zo een 21 personen zitten, een rij eenpersoonszeteltjes en een rij tweepersoonszeteltjes. Klein dus. Bij aankomst namen we een taxi naar een hotelletje in Flores, daar ontbeten we want het was ondertussen 7.45h. In de jeugdherberg was het übergezellig! Hangmatten, kleuren, afgewerktheid, gezellige hoekjes, een bib… Maar geen tijd voor dat alles, op naar Tikal!

We besloten geen gids te nemen want dat zou het wel erg duur maken. En gelukkig maar, het zou uiteindelijk zonde van het geld zijn gebleken! We wandelden rustig door het park toen plotsklaps Annelore begon over te geven. Het bleef niet bij één keer, maar het werden er drie. Bij die laatste keer besloten we een auto te vragen aan het personeel en die bracht ons naar een restaurantje waar ik iets at en zij in de buurt kon blijven in de namiddag. Ik ging dus alleen verder op pad, in de voormiddag had ik enkele dingen kunnen bekijken zoals tempel 4, die was heel erg hoog (de hoogste) en je keek over de bomen over een heel bos en enkele uitstekende tempels. Echt prachtig, wetende dat dit in jaren voor Christus is gebouwd en de mensen dus nog geen kranen hadden, maar dus wel kunstwerken maakten van zovele meters hoog! In de namiddag wandelde ik meteen naar het grootste plein, want ik had nog maar heel weinig tijd. Daar kwam ik echt tot stilte. Het is een heel plein omgeven door tempels, acropolissen en tjah weelderigheid. Er zijn geen woorden voor om het te beschrijven op een juiste manier. Je kan enkele beklimmen en dan zie je gangen en holtes en hoogtes en het blijft maar gewoon komen.
Het enige nadeel dat Tikal heeft zijn de vele toeristen die er komen, zoals je ze ziet in Parijs voor de Eiffeltoren. Echt jammer, ze kennen de taal niet, de cultuur niet, komen enkel op visite.

In de avond kwamen Ytsje en Rebecca aan in Flores, zij kwamen met de bus want ze namen het vliegtuig al een keer en zagen Tikal ook al. Dit was goedkoper en kwam mooi uit. ’s Anderendaags vertrokken we weeral vroeg naar de bushalte. We zouden de bus om 7h nemen en om 6.30h daar zijn zodat we nog konden ontbijten want dit ging in de herberg nog niet. Gelukkig waren we er een half uur te vroeg want de bus stond al op vertrekken! Gelukkig hadden we 10 minuten later nog even tijd om wel iets te gaan halen. Dit werd onze bustocht naar Belize. Het was een kleine bus met nog veel extra plaatsen. Aan de grensovergang moest iedereen uitstappen, met koffer! We moesten ons uitschrijven uit Guatemala en 20quetzal betalen. Daarna moesten we te voet een brug over en daar waren we in Belize. Een stempel op ons paspoort, wachten op de andere passagiers en we gingen in de hitte verder.

Aangekomen in Belize City, wilden we eerst wat geld afhalen, maar dat ging natuurlijk niet zonder obstakels. De eerste bankautomaat weigerde me geld te geven, maar gaf me wel een ticketje met een hoog bedrag op dat ik had afgehaald. Paniekberichtje naar de mama! Een vrouw nam ons mee naar andere banken, gelukkig ging het daar wel. Daarna moesten we een bootritje van een uur doen om op het juiste eiland te geraken, Cay Caulker.

Daar bleven we 4 nachten om te relaxen en te genieten van de echte vakantie. Dag één deden we uiteraard niet zo heel veel. We zochten een hotel en gingen wat aan het strand liggen. Geen goed idee want het was best koud en een plekje in de zon was er niet echt meer. Wat me opviel waren de vele eetgelegenheden en de luiheid van mensen. Velen doen er op het eiland niets, hangen wat rond en drinken bier vanaf de voormiddag. En ohja ze zijn heel opdringerig bij de vrouwen! Dat stond me echt niet aan, niet enkel voor een drankje te verkopen, maar ook gewoon om te lummelen. En ze spreken op het eiland en in heel Belize een soort van Engels, slechte uitspraak, maar ze kunnen het wel.

Ontbijten deed ik de eerste dag alleen, Amor y café, lekker vers fruitsap en goede broodjes. Daarna ging ik navraag doen voor het snorkelen, want dat wilden we in de namiddag doen. Overal dezelfde prijzen met hetzelfde inbegrepen. Inkom voor de rif, water, fruit, uitrusting en gids zat in de 16 euro inbegrepen. De ene verkoper was al wat vriendelijker dan de andere of amusanter. Maar de laatste had mijn voorkeur, hij was al iets ouder en toen ik wou vertrekken zei hij dat hij een korting zou geven, die werd het dus!

Het snorkelen op zich was heel erg fijn, maar nog niet zo gemakkelijk! Ik dacht eerst dat we gewoon op het strand zouden zijn en af en toe in het water zouden gaan en dan weer even opdrogen en terug. Maar we gingen met een bootje naar drie verschillende plekken. De eerste was heel mooi met prachtige koralen en veel vissen! Grote, kleine, kleurrijke, witte, smalle, brede, liefuitziende, boosuitziende, eenzame, groepen… Veel verschillen! Jammer genoeg kreeg ik zoveel water binnen de eerste keren dat ik mijn maag al voelde opzwellen. Ik weet niet maar in het begin moet je echt oefenen op het door je mond ademen, het minste dat je anders doet moet je echt hoofd boven water doen! Op de boot kregen we wat fruit en dat gaf wel wat rust in mijn maag. De volgende plek vond ik de leukste, daar zwommen we letterlijk tussen de roggen. Je kon ze aanraken en bevoelen, sommige waren zelfs zo groot als mij! Er lag enkel een baracuda op de loer en die vis is echt eng, ik dacht aan gevaar, maar gelukkig was dat niet het geval.

Dinsdag werd voor mij een ultieme rustdag, de rest ging op uitstap naar een ander eilandje, maar daar had ik niet veel zin in. Ik ontbat terug in hetzelfde resto en ging daarna naar het strand. Daar lag ik op de pier, maar er was veel wind. Toen ik wat in mijn boek wou schrijven ging ineens al mijn losse blaadjes die als bladwijzer dienden vliegen! Zo belandden een uitnodiging voor een babyshower, ‘gaan met de banaan’ en een postkaartje in het water. Gelukkig kon ik alles nog redden en is er weinig schade. Ik ben maar verhuisd naar een rustiger plekje. Tegen een uur of één ging ik lunchen, waar ik nog een stommiteit uithaalde. Op het bovenstukje van mijn rietje zat een papiertje, dat haalde ik er af en legde ik op mijn bierviltje. Toen ik wou drinken lag dat papiertje er niet meer en ik dacht ‘oh zou dat aan mijn glas kleven?’ dus ik wil even kijken terwijl ik drink en zo beland er een hoeveelheid fruitsap op mijn witte broek! Ik kreeg er ook nog een verkeerd broodje maar dat vond ik nog niet zo een ramp.

Nog even op een rustig stukje gezeten, maar toen was het tijd om naar huis te gaan, anders zou ik verbranden. Onderweg kocht ik nog een gezonde fruitshake op basis van banaan, ananas en appelsien. Zo lekker, een aanrader! Toen Ytsje en ik naar de zonsondergang gingen, kwamen we in een arme buurt terecht. Hier waren de huisjes heel wat anders, uit hout, vuil, rommelig… Maar de mensen waren er vriendelijker, niet zo opdringerig of onverschillig.

Op woensdag ben ik enorm vroeg opgestaan! 5.15h, ik ging naar de zonsopgang zien. Ik had gerust wat later kunnen zijn want het duurde nog een hele tijd voor er iets gebeurde. Maar ik heb het geheel wel op video en het was gewoon zo mooi om zien. Nadien ben ik voor een paar uurtjes terug in bed gekropen en hield ik nog een luie dag.

Op donderdag reisden we verder, richting Guatemala. Een busrit in een chickenbus van 7h! Het was heet, plakkerig, lastig zitten en gewoon lang. Onderweg probeerde ik dan maar wat te slapen, maar dat ging niet. Wat wel lukte was kernwoorden opschrijven voor mijn taken van school én ik heb mijn laatste dagen Guatemala gepland. Enkele dagen nog aan het meer van Atitlán en enkele dagen Antigua. Dat wordt nog mooi. We aten in een kleine eetgelegenheid waar ze heel onvriendelijk waren en deden de laatste uren naar Punta Gorda, we doorkruisten dus heel Belize. Daar aangekomen wilden we nog info zoeken over bootjes, maar plots namen we al de boot naar Puerto Barrios! Die boot was wel een ervaring. Hij raasde over het water, dat maakte dat hij botste over de golven en dat kwam best hard aan elke keer. Maar het was veilig, al voelde ik me niet altijd zo. Aangekomen in Puerto Barrios nog is een keer naar immigratie, in Belize deden we dat ook voor vertrek en daar betaalden we nog eens 15euro om buiten te kunnen. In Guatemala was het gratis binnenkomen plus een stempel!

We zochten een hotelletje en de dag er op bezochten we Livingston. Ik was kapot van het slechte bed dus besloot in het dorpje te blijven en daar gewoon de dingen te bekijken. Annelore en Rebecca deden een boottochtje en bezochten op die manier heel andere dingen. Livingston op zich is best klein, maar de mensen zijn er nog echt. Ze leven hun leventje en zien de toeristen als een stukje van dat leventje. Je vindt er rust kunt de mensen er bekijken zonder je een stoorzender te voelen. Ytsje en ik aten er in een restaurant dat eigenlijk een school was. De kelners en koks waren jongeren in opleiding en de winst van het restaurant gaat rechtstreeks naar het goede doel. Na een tijdje besloot ik terug te keren naar het hotel, maar ik moest een uur wachten op een bootje dus veel tijdwinst had ik niet. Maar dat maakt me al niet meer zoveel uit. Ik probeerde in 4 banken geld af te halen, maar dat was voor niets geweest. Ach vanaf nu leven we op Rebecca haar geld en rekenen we dat op het einde van de rit wel af.

Vandaag is het dan zaterdag en namen we om 7.30h de luxebus naar Guatemala, die rijdt rechtstreeks en heeft airco en films. We kregen zelfs een bekertje water! De volgende bus was wat anders. Ze vertrok op tijd en kwam op tijd aan, daar is dan ook alles mee gezegd! We stonden lang in file en plots stonden de chauffeurs water te sproeien op de achterkant van de bus, dat rookte wat. En ze haalden er ook nog 2 riemen uit, ik vertrouwde het allemaal niet en we sloten dan ook een weddenschap af wanneer ze nog eens zou moeten stoppen. Die won Ytsje want die zei dat we in één trek zouden doorrijden. Maar hoe we dat deden was niet verantwoord! Ik heb terecht schrik gehad, hij scheurde door de bochten en iedereen moest goed de stoel voor hem vastgrijpen. Mijn schoenen die ik even uit had schoven de gangpad op en flesjes rolden naar voor en achter. Gelukkig reden we Xela binnen en wisten we dat we er uit mochten, de taxi naar huis en RUST!

Ik heb een heeeeeeel vermoeiende week achter de rug! We organiseerden een projectweek en het thema was water en vuur.

Maandag maakten de kinderen kennis met de waterwereld, Annelore was de watervrouw en de dag begon met kleine activiteiten terwijl de kinderen druppelsgewijs binnen kwamen. Zo had je een standje waar de kinderen moesten raden/berekenen in welk potje het minste water zat, ze konden dit dan nakijken door een papiertje om te draaien. Een tweede was een waterestafette en het laatste was meer knutselen waarbij ze met gekleurd water tekeningen maakten.
Daarna volgde er een grotere activiteit, de watervrouw vertelde dat er een overstroming zou komen en de kinderen moesten een dam bouwen. Enkele kinderen waren bouwers, de anderen deden activiteiten zoals vissen vangen, een hindernisparcours of papieren bootjes verder blazen om op die manier geld te verdienen. Met dit geld konden ze dan stenen kopen voor de dam. Op het einde van de dag was de dam af en de watervrouw gelukkig!
Het enige jammere was dat Judith, onze stagebegeleidster op deze dag door onvoorziene omstandigheden niet aanwezig kon zijn.

Maar op dinsdag was ze er wel, deze dag had ik uitgewerkt net als donderdag. Dit was de dag van het vuur waarop ik het vuur was! Rode broek, geel topje met daarboven een oranje topje bekleed met rode vlammen én, het belangrijkste, rode nagellak! We hadden ook enkele beginstandjes zoals kampvuurtjes maken met wc-rolletjes en voorgetekende vlammen, vuurtjes stempelen met wattenstaafjes en “groter-wordend-vuur”estafette.
Daarna kwam het vuur op toneel dat nog meer vuur wou. De kinderen gingen buiten op het terrein vlammetjes zoeken, maar moesten oppassen voor tikkers die de vlammetjes konden afpakken. Wanneer ze er geen meer hadden moesten ze langs de kant een opdracht uitvoeren. Op het einde hadden alle kinderen er wel enkele en konden ze worden opgeplakt op grote papieren vlammen. Om het grote aantal vlammetjes te vieren wou het vuur nog dansen. De kinderen verzonnen in groepjes dansjes met begeleiding en als afsluiting van de dag danste elk groepje voor de andere groepen.

Op woensdag leerden het vuur en het water elkaar kennen. De beginstandjes waren dan ook gemengd. De kinderen werden geschminkt door vuur en water, ze maakten lampionnetjes en speelden het spel warm en koud.
Als grote activiteit werden de kinderen in twee groepen verdeeld aan de hand van een symbooltje dat ze kregen bij het binnenkomen van het gebouw. De ene groep leerde eerst de waterwereld kennen, de anderen eerst de vuurwereld. De waterwereld leerden ze kennen door een kwis, pictonary en samenwerking. De vuurwereld was “verzamel 4” waarbij ze in 4 groepjes zijn verdeeld en elk groepje heeft vier voorwerpen. Op het startsein moeten ze een kwartet proberen te verzamelen. Heel grappig om te zien! Maar het ging er best agressief aan toe dus heb ik wat moeten structureren. Ook deze dag was weer leuk, maar zonder Judith.

Donderdag ontstond er ruzie en logisch ook! Het water was enorm in de meerderheid en ik werd als vuur letterlijk buiten geduwd. De kinderen riepen me nog terug, maar het was te laat, ik kon niet meer terug. Ze ontvingen van mijn vlammetjes een pakket voor noodgevallen waarin ze een kistje vonden met slot, een brief en een geheime code. Dit vonden de kinderen wel heel erg spannend! De kleinsten maakten tekeningen met lucifers en de oudsten moesten geblinddoekt een verduisterde kamer binnen gaan om enveloppen te zoeken met de juiste code in. Het grappige was dat ze enkel één letter invulden op de geheime boodschap en dan weer aanschoven voor een tweede keer te zoeken. Dit maakte dat ze er niet aan dachten om te zoeken naar een plek waar die letter nog voor kwam of ook niet keken wat de geheime boodschap dan wel niet kon zijn. Soit ze vonden de boodschap, maar tegen de tijd dat ze wisten waar de sleutel dan wel lag waren we nog even verder. Een plek waar het koud is, is voor mij de koelkast, maar zij gingen ook kijken in de vuilbak, in de schaduw etc. Uiteindelijk riepen ze me nog een keer terug, de eerste keer lukte het niet, maar de tweede keer met gebaren lukte dit wel! Als bedanking voor hun werk en hun aanwezigheid die week kregen ze allemaal nog een boekje dat ik tekende. Voor elke dag stond er een tekening in.

Dit was de projectweek, maar daarnaast deden we ook nog andere dingen!
Op maandag ging ik ’s avonds voetballen, weer met de fiets! Maar deze keer met Annemarie en een vriend (Heime, denk ik) en die reden zo snel, niet normaal! Ik was al stikkapot toen we nog maar half waren! Op de voetbal zelf was het wel relaxt, maar toch goed gespeeld!

Dinsdag was het de verjaardag van Judith en deden we ook een babyshower! In de voormiddag wilden Ruth en Cati al de kindjes een hand laten zetten op een groot blad, maar ik heb daar voeten van gemaakt! Dat was een hele klus, maar iedereen vond het zo leuk dat dit een goede activiteit was geweest =) In de avond was er dan een hapje en een drankje met ook een stukje taart. En er werden ook heel wat spelletjes gespeeld. Zo moest Judith geblinddoekt kleertjes vervangen bij een pop, moest elke aanwezige een stuk wc-papier afscheuren op de lengte dat ze dachten wat de omtrek van de buik van Judith was, moesten we allemaal een muntstuk tussen onze knieën houden, naar een beker wandelen en proberen het muntstuk er in laten vallen. Als laatste werd er gevraagd dat vrijwilligers naar buiten gingen (ik dacht in de zin van buitenlanders, ga naar buiten, maar het was eerder van 3 vrijwilligers naar buiten om een spel te spelen met jullie) Dus daar stond ik dan, zenuwachtig als iets en maar horen lachen binnen. Toen ik aan de beurt was, geblinddoekt, ging ik naar benen en moest ik stappen met mijn benen ver open. Toen ik er was mocht ik kijken over wat ik heen was gestapt en lag Dirk daar. Ik dacht van wooooowwww! Maar bij de volgende werd het dan duidelijk dat ik enkel over enkele mandjes was gestapt en dat Dirk er pas op het einde was gaan liggen…

Op woensdag kwamen Ytsje en Rebecca langs om onze vakantie te bespreken, dat werd gelukkig niet heel laat want ik was echt wel aan het kapot gaan van de drukke week!

Donderdag deed ik een nieuw thema met de schrijfdans en dat filmde ik helemaal! Ik had beter na de eerste groep eens gekeken of ik dat wel goed had gedaan want nu blijk ik een hele tijd met mijn kont voor de camera te staan en tijdens het verhaaltje vertellen zie je amper iemand zitten! Soit dat weet ik dan weer voor de volgende keer =) ’s Avonds zijn we uiteten geweest om het goede einde van de projectweek te vieren! En het was weer lekker eh, maar veel te veel dit keer! Het wordt me ook weer duidelijk dat het bijna vakantie is want ik werd hier al wat zieker, de neus zit toe, slijmpjes in de keel en een hoest.

Op vrijdag was dit laatste nog niet beter, maar we gaan naar de zon dus! Deze namiddag was het ook opening van het nieuwe gebouw van Caras Alegres, dit ging er heel officieel aan toe. Eerst knutselden de kinderen nog wat, er werden vlaggetjes geknipt en rond rietjes geplakt en daarna ging iedereen naar buiten wachten op de volwassenen. Dan eindelijk om 16h werden de vlaggen binnen gedragen (Guatemala, Nederland en een vlag met het logo van CA op). Dit werd gedaan op het volkslied van de twee landen, waarna dit ook nog eens werd gespeeld om er op te zingen. Daarna werden de vlaggen geëerd en werden ze terug weg gedragen. Dan volgde er een speech van Judith, best wel lang maar ook wel nodig. Hierna werd iedereen gevraagd om buiten het gebouw te gaan en werd er door 3 kindjes en een vrouw heel officieel een lint doorgeknipt aan de poort. Wanneer dit gedaan was mocht iedereen een hapje eten. Eerst moeders met kleine kindjes, daarna alle kinderen van klein naar groot, als afsluitende groep de resterende vrouwen en enkele mannen. Iedereen kreeg een stukje brood thee of een sapje en een patche (een deeg met kruiden en wat kip in bladeren gerold).

Dit was dan de hele week, en nu ben ik aan het opblijven om op reis te vertrekken. Om half één deze nacht worden we opgehaald door een privébusje en worden we naar het vliegveld gebracht. Daar stijgen we op om 6.30h in de ochtend en landen we een uurtje later in Flores. We zoeken er onze jeugdherberg en gaan dan naar Tikal ruïnes bezoeken. In de avond komen Ytsje en Rebecca ook aan in de herberg en op zondag reizen we dan met zijn allen verder naar Belize per bus. Op de grensovergang moeten we blijkbaar wel te voet oversteken en dat is 10 minuten stappen! We blijven tot en met woensdag op Belize en haar eilandjes en reizen dan huiswaarts waarbij we een tussenstop maken in Livingston in Guatemala. Dit is een stad, heel anders als de rest van Guatemala dus dat wilden we zeker eens zien. Op zaterdag reizen we dan van Livingston terug naar Xela via de hoofdstad. Het wordt een hele trip, maar ik kijk er naar uit!

Excuus voor het ontbreken van foto's, maar omdat het onze projectweek was hebben we daar geen tijd voor gehad. Wanneer ik foto's van deze week heb zal ik er wel eens een paar opzetten!

Groet!

We zullen nog eens wat schrijven want mijn mama wou nog eens iets lezen, dus hier gaan we!

Op woensdag had ik een kleine tegenslag, ik zou mijn activiteit met mijn volgcliënt doen, maar de jongen kwam niet naar school na een tetanusprik te hebben gehad, jammer dan stel ik het uit.
In de avond kreeg ik een bericht om mee naar la parranda te gaan. Ja zeker ga ik mee, er was een optreden van een Cubaan en die muziek sloeg wel aan. Heel veel buitenlanders en enkele Guatemalteken om mee te dansen. Het dansen ging in het begin dan weer niet zo heel vlot, maar daar kom je snel weer in dus hopla ik was vertrokken!

Donderdag deed ik ook bijna niets… In de namiddag stelde Ofelia (een medewerkster op Caras Alegres) voor om materiaal te gaan verzamelen voor de projectweek en dit kon ik alleen maar toejuichen! Ik maakte snel mijn muziekpakket af en ging mee op jacht naar herbruikbaar afval. De kinderen vonden het geweldig om zo snel mogelijk een volle zak te hebben, net voor een ander kind een flesje op te rapen en te zoeken naar het juiste materiaal! Heel leuk om zien en superhandig voor volgende week!

’s Avonds was er een benefietoptreden, Annemarie zou dansen! Uiteraard de videocamera weer mee en je kan haar nu op youtube bewonderen http://www.youtube.com/watch?v=M7pAmLk-EXE Van mijn hand gefilmd, maar heel slecht licht, zo jammer! Annemarie staat dan ook helemaal links van voor in het allerdonkerste stuk. Het was wel heel mooi om zien en de opbrengst ging naar het goede doel dus reden genoeg om die avond in la rhumba te zijn!

Op vrijdag deed ik dan mijn eerste activiteit met mijn volgcliënt, de vorige dagen was hij nog steeds niet komen opdagen. De activiteit (met zoutdeeg je lichaam namaken) was heel goed mee gevallen! Ik leidde eerst de activiteit in en daarna zette ik mij bij mijn volgcliënt om hem individueel te begeleiden. Leuk om merken dat hij hierdoor veel geconcentreerder kan werken en dat mijn “therapie” dus aanslaat. Achteraf zijn de lichaampjes mooi gebakken in de oven! Volgende week schilderen.

In de namiddag was het verjaardag vieren van alle kindjes die jarig waren geweest in februari. Ik vond het niet zo een heel leuke dag. Ten eerste waren we servietten vergeten, maar die kon ik nog snel gaan halen in een winkeltje. Gewoon omdat er minder kinderen waren want nu waren er maar drie groepen en vier activiteiten. Ik zei dat ik wel als eerste vrij wou zijn in activiteit dan haalde ik snel de servietten. De eerste keer schoven de groepen goed door en kreeg ik de oudste groep voor mij. AMAI zo vermoeiend, gelukkig had ik twee goede medebegeleiders! Er was een jongen bij die perse stoer wou doen en niet wou luisteren, dat ik echt iets had van “ga naar huis!”. Gelukkig kreeg Marcel hem stil en deden de andere kinderen wel goed mee. Maar de tweede tijdspanne had ik weer geen kinderen! Ze waren een halte te vroeg gestopt, maar dit maakte dat ik in de laatste tijdspanne twee groepen moest begeleiden! Dit kwam dan ook niet goed in mijn ogen. Ik kwam teleurgesteld aan in de keuken waar de taart werd uitgedeeld. Ja Hanne, nu mag jij een extra stukje eten, je hebt dat verdiend! Nog even Ofelia geplaagd door haar nat te spetsen, maar ik kreeg het al snel terug! Dus dan maar mijn wangen nat maken en haar gedag kussen, dat was echt een goeike! Ze trapte er met beide voeten in! Maar dat had ik beter niet gedaan, ze komt naar buiten en hop ineens heb ik slagroom van de taart in mijn gezicht! En later op mijn trui…

In de avond deed ik ook nog iets leuk, of eerder iets leerrijk. De karateleraar nodigde de kinderen (die vast naar de les komen op Caras Alegres) uit voor een toernooi bij hem in de school in de stad. Zij zouden vechten tegen kinderen die gewoon naar de school komen, rijke kinderen. En er was een duidelijk verschil! Het werd hen niet letterlijk gezegd wie iedereen was, maar ze kwamen wel met elkaar in contact en dat is goed. Alle kinderen moeten hun wereld verruimen en weten wat er enkele kilometers verderop aan de gang is. Voor de rijke kinderen betekent dit besef van de armoede in hun stad en besef van nood aan extra. Voor de kinderen van Caras Alegres betekent dit besef dat er ook iets anders is en dat ze hiervoor zullen moeten werken in school om naar dit te kunnen toegroeien, besef dat hun wereld groter is dan de wijk. Wat heel letterlijk te ontdekken viel was het verschil in grootte. De kinderen van Caras Alegres zijn allemaal rond de 11 jaar, de stadskinderen die even groot als hen waren bleken amper 8 jaar te zijn. Het verschil in opvoeding, geld en eetgewoonten brengt dit verschil met zich mee. Maar het verschil in financiële toestand kwam wel heel confronterend naar boven toen de kinderen hun materiaal moesten aan doen om te vechten. De kinderen van Caras Alegres hebben twee uitrustingen dat ze moesten delen door zes kinderen. De anderen hadden elk een eigen uitrusting, wetende dat dit al gauw 130 euro kost, moest ik toch wel even slikken! Hierboven op hebben ze ook een eigen zwarte karatepak van 40 euro.
Gelukkig vonden de kinderen van CA het heel leuk en hebben ze zich echt geamuseerd, achteraf kreeg iedereen nog cola en cake.

Om de avond af te sluiten ging ik nog met Marcel en Conrado iets eten. En oh wat was ik blij, we gingen naar Royal Paris, een restaurant met een echte menukaart! Ik koos voor een lasaña doña Maria, eentje met veel groentjes zoals broccoli, bloemkool, tomaat, paprika, wortel… beetje kip er bij en een stukje brood en mijn avond kon al niet meer stuk!

Zaterdag heb ik geprobeerd voor school te werken en dat is aardig gelukt, maar het blijft echt komen! Eten moest ik toch dus ging ik met Annemarie naar Tecun, daar kon ik uiteraard niet kiezen uit 3 gerechten. Gelukkig stelde Annemarie voor om half half te doen, zalig! Ik at een halve calzone vegetariana met zwarte olijfjes, hmmm. En ook nog een halve sandwich tecun. Dat was brood met lookboter, op de ene kant lag gesmolten mozorella en tomaat, op de andere kant hesp met champignons én er werden nog wat chipskes bij geserveerd. Ja dat was wel in orde! Daarna gingen we naar la rhumba, maar daar was nog geen volk dus nog even naar het park waar een optreden was. Enkele mannen die stonden te zingen, twee halfnaakte vrouwen die wat stonden te dansen en geen sfeer in het publiek, na een half uur waren we weer terug in de discotheek! Hier was al wat meer volk komen opdagen, enkel Guatemalteken. De muziek was dan ook heel anders, vooral merengue, bachata e.a. Geen salsa zoals ze op vrijdag voor de buitenlanders doen. Tegen 12h vertrokken we naar de gaybar, want die wou ik wel eens zien. Weinig tot geen vrouwen, mannen in overvloed! Maar dan ook wel echt homo, zo overdreven dat ik soms dacht dat het een vrouw was. Rond 1h kwam er dan een “vrouw” optreden die bij elk liedje wat meer laagjes uittrok tot hij met zijn tepels bloot stond!

Op zondag was het even relaxen, tegen 9h naar Annemarie en Eline waar Conrado met de auto stond om naar Las Fuentes Georginas te rijden. Zalig voormiddagje warm water, iets klein eten en terug naar huis. In België is zondag rustdag voor mij, maar hier werk ik toch net iets meer! Jammer, maar dat is nu eenmaal nodig.

Zo, tot de volgende keer, die misschien wel eens pas donderdag of vrijdag zal zijn! Want volgende week moeten we onze projectweek leiden, een extra werkje dat we doen voor onze stagebegeleidster. Maar zeker ook voor de kinderen!

¡Adios!