Wat heb ik zoal gedaan na de vakantie? Het leek een drukke week te zijn.

Zondag was het rustig om te beginnen. Wat schoolwerk doen dat ik in de vakantie had voorbereid, naar de wasserette met een hele koffer vuile was! Kom je daar aan, aan de andere kant van de stad, zijn de deuren gesloten, dan maar een andere zoeken. Gelukkig vond ik die snel, ’s avonds mocht Annelore de koffer al terug gaan ophalen. In de namiddag nog een ijsje gaan eten met Eline en de dag was al weer bijna om.

De eerste schooldag terug! En dat heb ik geweten =) Goedemorgen kindjes! Oh seño Ana!!!! Kindjes die je komen knuffelen en in je oor fluisteren dat ze je hebben gemist… Mijn hartje smolt helemaal! Ik kon er weer helemaal invliegen met al die liefde rond mij =) In de namiddag had ik mijn laatste les Spaans, volgende week wil ik enkel nog op mijn gemakje leven. Daar kreeg ik dan mijn diploma, heel officieel. Eerst een woordje van de baas van Sol latino, daarna van mijn laatste leerkracht en daarna moest ik! Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik flanste er een mooie Spaanse tekst uit waar ik achteraf nog een complimentje over kreeg! Uiteraard ging ik weer voetballen dus dat was weer een spurt naar huis en hop naar Marcel. Die laatste nam zijn zoontje mee, maar moest tijdens de match naar huis om hem in bed te leggen. Daar ging mijn auto! Gelukkig kon ik met Josué mee in de pick-up =) Ja achterin! Met zijn achten vanachter gezellig bobbelen over de straten.

Dinsdag werd het me heel duidelijk dat het einde van de eerste semester was aangebroken, de hele week mogen de kinderen de hele dag spelen. Hierdoor valt de hele structuur weg en dat geeft voor enkele kinderen echt problemen. Ze weten niet meer wat er volgt en worden hier onrustig van. De klas is drukker, de kinderen zijn ‘stouter’ en er moet meer worden terecht gewezen, niet leuk! Daar moeten we morgen iets aan doen! In de namiddag zou ik thuiswerken om achterstand in te halen en voorbereidingen te treffen voor volgende dagen. Kreeg ik een berichtje van Judith of ze mijn pakket mocht komen langs brengen! Uiteraard mag dat!!! Oh en wat was ik er blij mee =) Truffeltjes, chocolade voor mijn juffen, kinderchocolaatjes van mijn moemoe, oordopjes, korreltjes, ijzerpilletjes, dvd’s met bijhorende brief, 4 bussen fruitsap van de aldi, gewone repen chocolade, ne goed gevoel en ne flair met bijschriften =) Je kan horen, ik was supergelukkig!

Op woensdag kwam Judith nog een keer kijken naar de Schrijfdans, wat was het een chaos! De kinderen ontdekten deze dag iets nieuws, een krijtbord. Dit vonden ze zo interessant dat ze het niet nodig vonden om goed mee te werken. Ik weet dat ik hier zelf schuld aan tref, ik had dit rustiger moeten introduceren en dan zou het beter lukken. Maar nu heb ik het ook een beetje kunnen oplossen, na een tijdje te schrijbelen met stoepkrijt deden ze het ook zonder en dat ging een heel pak vlotter! Al de schrijfdanslessen van het laatste thema staan allemaal op video zodat ik achteraf kan laten zien hoe dit verliep, maar ook voor mezelf om me nog eens te herinneren aan mijn leuke tijd hier tijdens het dansen.

Donderdag was wel een turbulente dag! ’s Morgens nam ik het busje samen met Andrea, we zijn al over de helft als er een vrouw wil uitstappen, maar de deur niet goed open krijgt. Dus ze wringt er wat mee, wat je wel eens vaker moet doen hier. En ineens schiet de deur open en valt die er gewoon uit! De chauffeur helemaal boos op die vrouw, die er eigenlijk helemaal niets aan kon doen. Gelukkig zaten er twee behulpzame mannen in de bus die hem hebben geholpen de deur er terug in te zetten. Dit lukte niet fantastisch goed maar met touw en tape zijn we verder gereden.
In de klas zelf kreeg ik op een bepaald moment van de juf een briefje. Ze had dat tijdens de pauze gekregen van een kindje van een hogere klas, maar weet niet van wie. Het was speciaal aan mij gericht en in het zelfgemaakte envelopje zat een tekening. Een bootje op zee met hartjesballonnen er om heen! Anonieme liefdesverklaring van mijn veel te jonge aanbidder!
In de namiddag begon het dan te regenen, maar heus niet meer normaal, binnen de kortste keren stonden de straten blank en de straat oversteken was een heel manoeuvre dat je goed moest uitdokteren! Omdat Xela op een berg ligt stroomt er in sommige straten het water schuin over de straat en kom je ineens in een grote, diepe plas terecht. Mijn schoen heeft meer dan eens onder het water gestaan…

Vrijdag was het parvulosntbijt, al de ouders waren uitgenodigd om te komen eten van een rijkelijk gevulde tafel! Jammer genoeg waren er enkele ouders helemaal niet, wat wel heel leuk was, was dat er voor de eerste keer in de geschiedenis van het ontbijt 3 papa’s aanwezig waren! De kinderen moesten eerst de kaartjes van het controlepaneel uitleggen aan de ouders en daarna het dagenbord tonen. Hierna mocht iedereen zijn buikje rond eten met brood, hardgekookte eieren, bonen, confituur, kaas, hesp, choco crispies…. Met achteraf een vol bord fruitsla (gemaakt door Hanne en Andrea!!) Na het heerlijke ontbijt zongen de kinderen een liedje over familie (mi familia es amor, mi familia es amor, que te hacen muy feliz, yo soy de muchos colores, mia esta asi, mia me gusta si, si mia me gusta si!) Echt schattig om ze bezig te horen! Daarna nog het danjse van hokipoki en klaar was hun voorbereiding. Daarna werden alle kindjes uitgenodigd met hun mama/papa en deden ze een soort stoelendans waarbij de kinderen de stoelen waren. Klinkt raar op deze manier. Dus ehm, er was telkens één kindje minder dan volwassenen, als de muziek stopte moest een volwassene een kindje knuffelen, diegene die geen kind vond moest uit de groep stappen met zijn/haar dochter/zoon. Zo dat is duidelijker! Na afloop van dit spel was de voormiddag om en mocht iedereen naar huis.

Omdat ik me tijdens de voormiddag al niet goed voelde, bleef ik in de namiddag thuis en werkte rustig aan schooltaken. Ik bleek echt wel terug ziek te zijn (hetzelfde als vorige keer) dus nam ik ineens medicatie.

Zaterdag heb ik dan uiteindelijk niet veel gedaan want voelde me weer heel zwakjes en was veel moe. Dus deed ik het weer rustig aan. Net zoals vandaag, zondag. Gewoon wat voor school werken, naar de wasserette gaan, kleren opvouwen, knoop aanzetten, gaten dichtnaaien, spulletjes kopen… En ohja naar de begraafplaats geweest, dat stond nog op mijn to do-lijstje. Dat had ik beter niet gedaan, ik heb er echt geweend omdat ik het te confronterend en schrijnend vond om zien. De begraafplaats opent met een mooie poort en word omringd door een gele muur. In deze muur zijn allemaal vakjes gemaakt waar kleine opschriften van overledenen ophangen. Ik dacht dat dit was voor de mensen die het niet konden betalen om in zo een groot graf te liggen zoals het plein gevuld was. Graven zijn niet voor één persoon, maar voor een hele familie en deze zijn vaak heel kleurrijk of enorm groot en mooi afgewerkt, andere zijn dan weer meer in staat van verval. De begraafplaats is opgedeeld in avenida’s (straten) Wel 20 langs beide zijden! Ik kan je vertellen dat het enorm groot is! Op het einde van de hoofdstraat zag ik dan een trap. Dat lok me wel, want ik dacht dan het kerkhof van bovenaf te kunnen zien. Dit kon ik inderdaad ook, maar het deed me geen deugd. Bij mijn aankomst aan de trap zag ik wat het werkelijk was. Hier lagen de mensen die het zich niet konden veroorloven. Een graf was vaak niet meer dan een houten kruis zonder naam of een kapotte steen. En heel soms was het gewoon een hoop zand, zonder naam, zonder hout, zonder steen. Overgroeid met onkruid of afval… Dit deed mij zoveel pijn dat ik even ben gaan zitten en in stilte heb gehuild. Dit hield ik echt niet voor mogelijk. De “rijken” die in zo een weelde te lagen rusten, mooi geordend in straten met vele bloemen aan hun graf, terwijl hier de “armen” ongeordend bijna over elkaar heen lagen zonder naam of op de afgrond van de berg…

Na dit relaas… Morgen begint mijn laatste week in Xela en dat vind ik toch wel een beetje jammer, er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen en waar nu uiteindelijk geen tijd meer voor zal zijn. Maar ik kijk er ook naar uit om terug thuis te komen! Naar de kapper te kunnen gaan, mijn film monteren, iedereen terug te zien en te genieten van de routine die ik al jaren ken! Maar eerst gaan we hier nog een afscheidsweek tegemoet en een weekje reizen!

Groet!