Mijn laatste dag in Guatemala… Dus nu moet ik heus nog wel eens een berichtje neerschrijven!

Ik begin bij vorige week maandag. Die dag nam Ruth, één van de juffen, mijn schrijfdanslessen over. Het werd tijd om hen deze kans te geven, want in één keer zonder begeleiding had misschien wel voor problemen gezorgd. En gelukkig maar! Ik wil niet zeggen dat zij het slecht deed, maar ik geloof dat ze niet alles had opgenomen van wat ik onderwees. Zelfs wanneer ik tijdens de les dingen zei nam ze deze niet op in haar handelen, een jammere zaak vond ik dat want ik had vermoed dat zij dit echt wel heel goed zou doen. Dit maakt weer maar eens duidelijk dat je niet te veel verwachtingen mag hebben.

Na Caras Alegres namen we met alle vrijwilligers (en dit zijn er nu heel wat: 9!) het busje richting het park centraal. Hij reed echt helemaal anders dan normaal en vroeg daarbovenop nog eens extra voor de rit! Normaal gezien is het Q1.25 en nu vroeg hij Q2, dit werd echt niet aangenomen door ons en reageerden eerst heel heftig in woorden en bleven dit voortzetten door gewoon het vaste bedrag te betalen. Het is heus niet omdat het 17.30h is dat je meer mag gaan vragen, er hangt een sticker met de prijs in je busje….

’s Avonds ben ik dan naar de voetbal gegaan, maar heb niet gespeeld. Er was weer een overhoop van mensen en we zouden dus heel vaak moeten wisselen. Vorige keer vond ik dat echt niet fijn dus koos ik er voor om met enkele vrienden wat te babbelen en te lachen, ik heb me zo goed geamuseerd! Na het matchke reed mijn taxi nog langs de Burger King en kreeg ik er een kroon van karton. Heel vreemd waren de televisies binnen die twee verschillende programma’s lieten zien. Het ene was een braaf muziekprogramma, het andere leek meer op een pornoserie dan op iets anders… En dat waar kinderen ook mogen komen….

Dinsdag was er niets speciaal te doen (of toch niet meer dat ik mij kan herinneren) Enkel en alleen, toch heel belangrijk eigenlijk, ons etentje in de tapasbar! Ten eerste was het echt overheerlijk lekker, we bestelden 3 gemengde schotels, eentje vis, eentje vegetarisch en eentje vlees. Allemaal even lekker ofzo, en als aperitiefje waren er broodjes waar je verschillende sausjes bij kreeg. In totaal waren we met 15 mensen, zowat alle vrijwilligers, Judith en Dirk, Luis (goede vriend van de voetbal) en Conrado (karateleraar).

Woensdag ging ik uiteten naar Andrea en zij zou mijn CD branden die ik nog nodig had voor de Schrijfdans, Sanne zong alle liedjes mooi in het Spaans in! Laten we dat toch even delen eh. Maar omdat het twee verschillende bestandstypen waren ging dit niet zo vlot, ze zou het morgen nog een keer proberen. Daarna nog even naar de Parranda geweest, maar omdat ik heel veel last had van mijn vrouwelijk probleem en ook nog eens rugpijn had van een slechte matras op reis of zo bleef ik niet lang.

Donderdag had ik dan mijn eindevaluatie en die ging wel echt heel goed! Dus ik ben opgelucht en blij dat ik geslaagd ben en gegroeid in mijn persoon. Daarna mocht ik nog uiteten met Luis, mijn vriend. We aten weer op het terras waar ik heel Xela by night kon bezien, echt zo mooi! Deze keer had ik gelukkig wel mijn camera bij! En als afsluiter van de dag: Fiesta de despidida! We hielden het afscheidsfeestje weer op ons dakterras en er kwamen redelijk wat mensen af. Er werd veel gebabbeld met op de achtergrond een muziekje, later in de avond gingen we nog naar een discotheek, maar we waren duidelijk te laat. Het bandje was net aan hun laatste nummer bezig.

Vrijdag nam ik afscheid in de klas, het is de eerste keer dat ik het zo jammer vond om mijn laatste dag te doen. Hier zou ik nog langer kunnen werken, de kindjes hebben allemaal een stukje van mijn hart veroverd en het doet nu zelfs gewoon pijn om er over te schrijven. Kindjes die geven je zoveel echte liefde dat kan je je niet voorstellen. Ik zou niet liever doen dan voor hen nog even te blijven, maar het is misschien goed dat ze nu een week vakantie hebben en dan terug starten zonder mij… Ik deelde chocoladecake uit in de klas samen met cola en seven-up, het was nog nooit zo lang zo stil geweest in de klas! Echt grappig om horen en zien. Later kregen ze nog allemaal de loco foto die ik in mijn vorig blogbericht liet zien. Ze konden er niet aan uit dat het allemaal dezelfde foto was want iedereen zag er toch zo anders uit. Ik kreeg op mijn beurt ook een boekje met al de handafdrukken van al de kindjes. En ik kreeg van iedereen een dikke dikke dikke knuffel en kus terwijl ze een liedje zongen. Ik kan je zeggen dat je dan de krop in de keel hebt! Er zijn kindjes die jou echt omhelzen alsof je voor hen bijna alles betekent en je dan in het oor fluisteren dat ze je graag zien en jou gaan missen… Oren zijn sowieso al gevoelig voor gefluister en warme adem, maar van zo een kindjes geeft dat een intens warm gevoel rond je hart en je hele zijn…

In de namiddag vierden we nog de verjaardag van de kinderen die in maart jarig waren. Er was schipper mag ik over varen (totaal onbekend voor de kinderen), 1 2 3 piano, groepjes van … vormen en dan viel er een kindje af die geen groepje had en als laatste moest je de staart van een ezel geblinddoekt op de juiste plek plakken. Er werd op mijn vraag nog een foto genomen van alle vrijwilligers samen en in de avond brandde ik met Andrea mijn CD voor de schrijfdans.

Zaterdag heel vroeg vertrok Annelore, ik werd wakker dus ben ik maar opgestaan. Ik heb haar nog gedag gezegd en goede reis gewenst en ben ik zelf de laatste dingen gaan inpakken. Ook Ytsje was al wakker en heeft samen met mij op mijn shuttle gewacht. Dat vond ik wel heel erg fijn dat ze er was want het busje was 3 kwartier te laat. In die shuttle zaten Judith, Dirk, Boaz en Eline en we reden samen naar Panajachel. Daar aangekomen kon ik mijn ogen bijna niet in hun kassen houden! Zoveel winkeltjes en kraampjes en kleuren dat ik al uit de shuttle wou voordat we aan het hotel waren. Ik kocht nog vele souvenirs en herinneringen aan een leuke tijd in Guatemala en samen met Eline kocht ik nog 3 kleine kadotjes voor Judith, Dirk en Boaz. Zij verwachten een kindje, een meisje, een Sofia, en om hen te bedanken voor alles leek ons dat wel een goed idee.

Zondag namen Eline en ik de boot naar San Pedro en de andere drie vertrokken naar Antigua. Daar zochten we het hotelletje waar Eline vorige keer ook sliep. De vrouw vroeg 50Q per nacht, maar Eline betaalde vorige keer maar 35Q, even onderhandelen en we kregen de goedkopere prijs als we maar tegen iedereen zwegen! Ze hadden daar heerlijke hangmatten die ik zo in mijn koffer had willen steken, jammer genoeg zit ik bijna aan mijn gewicht. In de namiddag zijn we nog even gaan kayakken en dat was wel mooi, in het midden van het water en overal rond je natuur…

Maandag stonden we vroeg op om de vulkaan San Pedro te gaan beklimmen. Waarom wou ik zoiets ook al weer? Het was ongelooflijk zwaar, echt niet normaal. Ik ben tot het einde van mijn krachten gegaan en was dan ook meer dan opgelucht dat we er waren “allejezuszwaar”. Ik kon echt niet meer verder, even uitrusten (het was er koud) en dan naar beneden. Gelukkig ging dat wel pakke beter! We waren in mijn ogen in een record tempo beneden. We hebben ook zo een mooie uitzichten gehad, dat was echt machtig “vet mooi”. Als beloning zijn we naar warm waterbaden gegaan en nam ik een massage van de rug en benen. Heel aangenaam!

Dinsdag was het dan tijd om naar Antigua te reizen, maar omdat het geld bijna op was eerst geld afhalen. In ieder geval makkelijker gezegd dan gedaan! De geldautomaat die mijn kaart accepteert was buiten werking, en de rest waren allemaal automaten die mij geen geld geven. Dus dan maar de banken binnen, maar die geven ook geen geld, enkel als je dollars of euros hebt om te wisselen. Had ik dus niet. Mijn hoop was echt aan het opgeraken toen we plots een bekend symbooltje tegen kwamen, hier zou ik geld kunnen afhalen! En ja hoor, ik had geluk. Dan nog gauw iets eten, maar de keuken was trager dan ze zeiden en ik kreeg mijn eten mee in een zakje. Aangekomen bij het reisagentschap wou ik mijn koffers in het busje zetten, maar dat zag meneer zo niet zitten. Voor die koffers zou ik moeten bij betalen, toch niet met mij! Ik betaalde mijn ticket inclusief koffers, dus geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om bij te betalen. Na lang praten kreeg ik mijn gelijk en mocht ik de bus in met mijn koffers.

Aangekomen in Antigua werd ik niet bepaald op gewacht, Martin wist niet meer dat ik zou komen. Ah dat is ook vreemd want ik gaf dus wel datums door. Er werd ruimte voor mij gemaakt zodat ik zou kunnen slapen, maar voordat dat kon moest ik nog heel lang wachten om te gaan eten. De eerste dag werd me echt te veel en ik begon al een hekel te krijgen aan de stad. Na het eten viel ik dan ook snel in slaap.

Voorlaatste dag Guatemala heb ik echt genietsnut. Ik stond op, ging ontbijten en werkte de hele dag aan de computer. Ik ordende foto’s en zette ze klaar in een bestand om later aan iedereen te kunnen showen. Het vroeg echt wel veel meer werk dan ik had gedacht, maar het is het waard. In de avond gingen we de straat op, maar wat was het daar druk! Antigua staat enorm bekend om Semana Santa (Pasen) te vieren, er was zoveel volk dat je er amper door kon, zo erg heb ik het nog niet vaak meegemaakt. Uiteindelijk geraakten we tot bij een restaurant waar we iets aten en later gingen we gewoon terug naar huis. Ik ben laat gaan slapen en vandaag ben ik heel vroeg opgestaan. Mijn ogen vallen nu al bijna toe dus dat voorspelt veel goeds voor op de vlieger! SLAPEN SLAPEN EN SLAPEN!!!

Groetjes allemaal en tot morgenavond of in de loop van de weken!!

Wat heb ik zoal gedaan na de vakantie? Het leek een drukke week te zijn.

Zondag was het rustig om te beginnen. Wat schoolwerk doen dat ik in de vakantie had voorbereid, naar de wasserette met een hele koffer vuile was! Kom je daar aan, aan de andere kant van de stad, zijn de deuren gesloten, dan maar een andere zoeken. Gelukkig vond ik die snel, ’s avonds mocht Annelore de koffer al terug gaan ophalen. In de namiddag nog een ijsje gaan eten met Eline en de dag was al weer bijna om.

De eerste schooldag terug! En dat heb ik geweten =) Goedemorgen kindjes! Oh seño Ana!!!! Kindjes die je komen knuffelen en in je oor fluisteren dat ze je hebben gemist… Mijn hartje smolt helemaal! Ik kon er weer helemaal invliegen met al die liefde rond mij =) In de namiddag had ik mijn laatste les Spaans, volgende week wil ik enkel nog op mijn gemakje leven. Daar kreeg ik dan mijn diploma, heel officieel. Eerst een woordje van de baas van Sol latino, daarna van mijn laatste leerkracht en daarna moest ik! Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik flanste er een mooie Spaanse tekst uit waar ik achteraf nog een complimentje over kreeg! Uiteraard ging ik weer voetballen dus dat was weer een spurt naar huis en hop naar Marcel. Die laatste nam zijn zoontje mee, maar moest tijdens de match naar huis om hem in bed te leggen. Daar ging mijn auto! Gelukkig kon ik met Josué mee in de pick-up =) Ja achterin! Met zijn achten vanachter gezellig bobbelen over de straten.

Dinsdag werd het me heel duidelijk dat het einde van de eerste semester was aangebroken, de hele week mogen de kinderen de hele dag spelen. Hierdoor valt de hele structuur weg en dat geeft voor enkele kinderen echt problemen. Ze weten niet meer wat er volgt en worden hier onrustig van. De klas is drukker, de kinderen zijn ‘stouter’ en er moet meer worden terecht gewezen, niet leuk! Daar moeten we morgen iets aan doen! In de namiddag zou ik thuiswerken om achterstand in te halen en voorbereidingen te treffen voor volgende dagen. Kreeg ik een berichtje van Judith of ze mijn pakket mocht komen langs brengen! Uiteraard mag dat!!! Oh en wat was ik er blij mee =) Truffeltjes, chocolade voor mijn juffen, kinderchocolaatjes van mijn moemoe, oordopjes, korreltjes, ijzerpilletjes, dvd’s met bijhorende brief, 4 bussen fruitsap van de aldi, gewone repen chocolade, ne goed gevoel en ne flair met bijschriften =) Je kan horen, ik was supergelukkig!

Op woensdag kwam Judith nog een keer kijken naar de Schrijfdans, wat was het een chaos! De kinderen ontdekten deze dag iets nieuws, een krijtbord. Dit vonden ze zo interessant dat ze het niet nodig vonden om goed mee te werken. Ik weet dat ik hier zelf schuld aan tref, ik had dit rustiger moeten introduceren en dan zou het beter lukken. Maar nu heb ik het ook een beetje kunnen oplossen, na een tijdje te schrijbelen met stoepkrijt deden ze het ook zonder en dat ging een heel pak vlotter! Al de schrijfdanslessen van het laatste thema staan allemaal op video zodat ik achteraf kan laten zien hoe dit verliep, maar ook voor mezelf om me nog eens te herinneren aan mijn leuke tijd hier tijdens het dansen.

Donderdag was wel een turbulente dag! ’s Morgens nam ik het busje samen met Andrea, we zijn al over de helft als er een vrouw wil uitstappen, maar de deur niet goed open krijgt. Dus ze wringt er wat mee, wat je wel eens vaker moet doen hier. En ineens schiet de deur open en valt die er gewoon uit! De chauffeur helemaal boos op die vrouw, die er eigenlijk helemaal niets aan kon doen. Gelukkig zaten er twee behulpzame mannen in de bus die hem hebben geholpen de deur er terug in te zetten. Dit lukte niet fantastisch goed maar met touw en tape zijn we verder gereden.
In de klas zelf kreeg ik op een bepaald moment van de juf een briefje. Ze had dat tijdens de pauze gekregen van een kindje van een hogere klas, maar weet niet van wie. Het was speciaal aan mij gericht en in het zelfgemaakte envelopje zat een tekening. Een bootje op zee met hartjesballonnen er om heen! Anonieme liefdesverklaring van mijn veel te jonge aanbidder!
In de namiddag begon het dan te regenen, maar heus niet meer normaal, binnen de kortste keren stonden de straten blank en de straat oversteken was een heel manoeuvre dat je goed moest uitdokteren! Omdat Xela op een berg ligt stroomt er in sommige straten het water schuin over de straat en kom je ineens in een grote, diepe plas terecht. Mijn schoen heeft meer dan eens onder het water gestaan…

Vrijdag was het parvulosntbijt, al de ouders waren uitgenodigd om te komen eten van een rijkelijk gevulde tafel! Jammer genoeg waren er enkele ouders helemaal niet, wat wel heel leuk was, was dat er voor de eerste keer in de geschiedenis van het ontbijt 3 papa’s aanwezig waren! De kinderen moesten eerst de kaartjes van het controlepaneel uitleggen aan de ouders en daarna het dagenbord tonen. Hierna mocht iedereen zijn buikje rond eten met brood, hardgekookte eieren, bonen, confituur, kaas, hesp, choco crispies…. Met achteraf een vol bord fruitsla (gemaakt door Hanne en Andrea!!) Na het heerlijke ontbijt zongen de kinderen een liedje over familie (mi familia es amor, mi familia es amor, que te hacen muy feliz, yo soy de muchos colores, mia esta asi, mia me gusta si, si mia me gusta si!) Echt schattig om ze bezig te horen! Daarna nog het danjse van hokipoki en klaar was hun voorbereiding. Daarna werden alle kindjes uitgenodigd met hun mama/papa en deden ze een soort stoelendans waarbij de kinderen de stoelen waren. Klinkt raar op deze manier. Dus ehm, er was telkens één kindje minder dan volwassenen, als de muziek stopte moest een volwassene een kindje knuffelen, diegene die geen kind vond moest uit de groep stappen met zijn/haar dochter/zoon. Zo dat is duidelijker! Na afloop van dit spel was de voormiddag om en mocht iedereen naar huis.

Omdat ik me tijdens de voormiddag al niet goed voelde, bleef ik in de namiddag thuis en werkte rustig aan schooltaken. Ik bleek echt wel terug ziek te zijn (hetzelfde als vorige keer) dus nam ik ineens medicatie.

Zaterdag heb ik dan uiteindelijk niet veel gedaan want voelde me weer heel zwakjes en was veel moe. Dus deed ik het weer rustig aan. Net zoals vandaag, zondag. Gewoon wat voor school werken, naar de wasserette gaan, kleren opvouwen, knoop aanzetten, gaten dichtnaaien, spulletjes kopen… En ohja naar de begraafplaats geweest, dat stond nog op mijn to do-lijstje. Dat had ik beter niet gedaan, ik heb er echt geweend omdat ik het te confronterend en schrijnend vond om zien. De begraafplaats opent met een mooie poort en word omringd door een gele muur. In deze muur zijn allemaal vakjes gemaakt waar kleine opschriften van overledenen ophangen. Ik dacht dat dit was voor de mensen die het niet konden betalen om in zo een groot graf te liggen zoals het plein gevuld was. Graven zijn niet voor één persoon, maar voor een hele familie en deze zijn vaak heel kleurrijk of enorm groot en mooi afgewerkt, andere zijn dan weer meer in staat van verval. De begraafplaats is opgedeeld in avenida’s (straten) Wel 20 langs beide zijden! Ik kan je vertellen dat het enorm groot is! Op het einde van de hoofdstraat zag ik dan een trap. Dat lok me wel, want ik dacht dan het kerkhof van bovenaf te kunnen zien. Dit kon ik inderdaad ook, maar het deed me geen deugd. Bij mijn aankomst aan de trap zag ik wat het werkelijk was. Hier lagen de mensen die het zich niet konden veroorloven. Een graf was vaak niet meer dan een houten kruis zonder naam of een kapotte steen. En heel soms was het gewoon een hoop zand, zonder naam, zonder hout, zonder steen. Overgroeid met onkruid of afval… Dit deed mij zoveel pijn dat ik even ben gaan zitten en in stilte heb gehuild. Dit hield ik echt niet voor mogelijk. De “rijken” die in zo een weelde te lagen rusten, mooi geordend in straten met vele bloemen aan hun graf, terwijl hier de “armen” ongeordend bijna over elkaar heen lagen zonder naam of op de afgrond van de berg…

Na dit relaas… Morgen begint mijn laatste week in Xela en dat vind ik toch wel een beetje jammer, er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen en waar nu uiteindelijk geen tijd meer voor zal zijn. Maar ik kijk er ook naar uit om terug thuis te komen! Naar de kapper te kunnen gaan, mijn film monteren, iedereen terug te zien en te genieten van de routine die ik al jaren ken! Maar eerst gaan we hier nog een afscheidsweek tegemoet en een weekje reizen!

Groet!

Ik ben nog niet thuis, maar ik begin alvast aan mijn nieuwe blogbericht voor jullie! We zitten op de bus van onze laatste vakantiedag naar Guatemala Ciudad en daarna naar onze thuishaven ‘Xela’, pas daar zal ik het online kunnen zetten, maar dat is toch weeral een werkje minder morgen!

Ik begin maar best bij ons vertrek naar Tikal! We werden om 00.30h opgehaald door onze privébus, verwachtten een mini-busje dat als shuttle zou dienen, maar er kwam een heel grote tourbus opdagen. En die was enkel voor ons met twee! Ik heb er dus heerlijk in kunnen slapen op de achterbank. We waren een uur te vroeg op de luchthaven, niet de officiële grote, maar een kleinere voor sportvliegtuigjes en goederentransport. Na een uurtje in de bus, konden we het kleine gebouw binnen, daar nog een uurtje wachten en konden we inchecken. We zouden vlucht 3 krijgen, ik kreeg al schrik dat we moesten wachten tot iedereen was opgestegen, maar het toeval wou dat we eerst konden vertrekken!

Het sportvliegtuigje was een hele ervaring op zich, bij het opstijgen (en eigenlijk ook heel de vlucht door) beefde het stevig en was er enorm veel lawaai. Onderweg kreeg ik ook heel veel last van mijn oren, zo een pijn had ik nog niet veel gehad! Dus blazen, blazen, blazen, maar dat hielp niet! Op een gegeven moment plofte er iets in mijn oor en was alles weer oké, gelukkig. In het vliegtuig konden zo een 21 personen zitten, een rij eenpersoonszeteltjes en een rij tweepersoonszeteltjes. Klein dus. Bij aankomst namen we een taxi naar een hotelletje in Flores, daar ontbeten we want het was ondertussen 7.45h. In de jeugdherberg was het übergezellig! Hangmatten, kleuren, afgewerktheid, gezellige hoekjes, een bib… Maar geen tijd voor dat alles, op naar Tikal!

We besloten geen gids te nemen want dat zou het wel erg duur maken. En gelukkig maar, het zou uiteindelijk zonde van het geld zijn gebleken! We wandelden rustig door het park toen plotsklaps Annelore begon over te geven. Het bleef niet bij één keer, maar het werden er drie. Bij die laatste keer besloten we een auto te vragen aan het personeel en die bracht ons naar een restaurantje waar ik iets at en zij in de buurt kon blijven in de namiddag. Ik ging dus alleen verder op pad, in de voormiddag had ik enkele dingen kunnen bekijken zoals tempel 4, die was heel erg hoog (de hoogste) en je keek over de bomen over een heel bos en enkele uitstekende tempels. Echt prachtig, wetende dat dit in jaren voor Christus is gebouwd en de mensen dus nog geen kranen hadden, maar dus wel kunstwerken maakten van zovele meters hoog! In de namiddag wandelde ik meteen naar het grootste plein, want ik had nog maar heel weinig tijd. Daar kwam ik echt tot stilte. Het is een heel plein omgeven door tempels, acropolissen en tjah weelderigheid. Er zijn geen woorden voor om het te beschrijven op een juiste manier. Je kan enkele beklimmen en dan zie je gangen en holtes en hoogtes en het blijft maar gewoon komen.
Het enige nadeel dat Tikal heeft zijn de vele toeristen die er komen, zoals je ze ziet in Parijs voor de Eiffeltoren. Echt jammer, ze kennen de taal niet, de cultuur niet, komen enkel op visite.

In de avond kwamen Ytsje en Rebecca aan in Flores, zij kwamen met de bus want ze namen het vliegtuig al een keer en zagen Tikal ook al. Dit was goedkoper en kwam mooi uit. ’s Anderendaags vertrokken we weeral vroeg naar de bushalte. We zouden de bus om 7h nemen en om 6.30h daar zijn zodat we nog konden ontbijten want dit ging in de herberg nog niet. Gelukkig waren we er een half uur te vroeg want de bus stond al op vertrekken! Gelukkig hadden we 10 minuten later nog even tijd om wel iets te gaan halen. Dit werd onze bustocht naar Belize. Het was een kleine bus met nog veel extra plaatsen. Aan de grensovergang moest iedereen uitstappen, met koffer! We moesten ons uitschrijven uit Guatemala en 20quetzal betalen. Daarna moesten we te voet een brug over en daar waren we in Belize. Een stempel op ons paspoort, wachten op de andere passagiers en we gingen in de hitte verder.

Aangekomen in Belize City, wilden we eerst wat geld afhalen, maar dat ging natuurlijk niet zonder obstakels. De eerste bankautomaat weigerde me geld te geven, maar gaf me wel een ticketje met een hoog bedrag op dat ik had afgehaald. Paniekberichtje naar de mama! Een vrouw nam ons mee naar andere banken, gelukkig ging het daar wel. Daarna moesten we een bootritje van een uur doen om op het juiste eiland te geraken, Cay Caulker.

Daar bleven we 4 nachten om te relaxen en te genieten van de echte vakantie. Dag één deden we uiteraard niet zo heel veel. We zochten een hotel en gingen wat aan het strand liggen. Geen goed idee want het was best koud en een plekje in de zon was er niet echt meer. Wat me opviel waren de vele eetgelegenheden en de luiheid van mensen. Velen doen er op het eiland niets, hangen wat rond en drinken bier vanaf de voormiddag. En ohja ze zijn heel opdringerig bij de vrouwen! Dat stond me echt niet aan, niet enkel voor een drankje te verkopen, maar ook gewoon om te lummelen. En ze spreken op het eiland en in heel Belize een soort van Engels, slechte uitspraak, maar ze kunnen het wel.

Ontbijten deed ik de eerste dag alleen, Amor y café, lekker vers fruitsap en goede broodjes. Daarna ging ik navraag doen voor het snorkelen, want dat wilden we in de namiddag doen. Overal dezelfde prijzen met hetzelfde inbegrepen. Inkom voor de rif, water, fruit, uitrusting en gids zat in de 16 euro inbegrepen. De ene verkoper was al wat vriendelijker dan de andere of amusanter. Maar de laatste had mijn voorkeur, hij was al iets ouder en toen ik wou vertrekken zei hij dat hij een korting zou geven, die werd het dus!

Het snorkelen op zich was heel erg fijn, maar nog niet zo gemakkelijk! Ik dacht eerst dat we gewoon op het strand zouden zijn en af en toe in het water zouden gaan en dan weer even opdrogen en terug. Maar we gingen met een bootje naar drie verschillende plekken. De eerste was heel mooi met prachtige koralen en veel vissen! Grote, kleine, kleurrijke, witte, smalle, brede, liefuitziende, boosuitziende, eenzame, groepen… Veel verschillen! Jammer genoeg kreeg ik zoveel water binnen de eerste keren dat ik mijn maag al voelde opzwellen. Ik weet niet maar in het begin moet je echt oefenen op het door je mond ademen, het minste dat je anders doet moet je echt hoofd boven water doen! Op de boot kregen we wat fruit en dat gaf wel wat rust in mijn maag. De volgende plek vond ik de leukste, daar zwommen we letterlijk tussen de roggen. Je kon ze aanraken en bevoelen, sommige waren zelfs zo groot als mij! Er lag enkel een baracuda op de loer en die vis is echt eng, ik dacht aan gevaar, maar gelukkig was dat niet het geval.

Dinsdag werd voor mij een ultieme rustdag, de rest ging op uitstap naar een ander eilandje, maar daar had ik niet veel zin in. Ik ontbat terug in hetzelfde resto en ging daarna naar het strand. Daar lag ik op de pier, maar er was veel wind. Toen ik wat in mijn boek wou schrijven ging ineens al mijn losse blaadjes die als bladwijzer dienden vliegen! Zo belandden een uitnodiging voor een babyshower, ‘gaan met de banaan’ en een postkaartje in het water. Gelukkig kon ik alles nog redden en is er weinig schade. Ik ben maar verhuisd naar een rustiger plekje. Tegen een uur of één ging ik lunchen, waar ik nog een stommiteit uithaalde. Op het bovenstukje van mijn rietje zat een papiertje, dat haalde ik er af en legde ik op mijn bierviltje. Toen ik wou drinken lag dat papiertje er niet meer en ik dacht ‘oh zou dat aan mijn glas kleven?’ dus ik wil even kijken terwijl ik drink en zo beland er een hoeveelheid fruitsap op mijn witte broek! Ik kreeg er ook nog een verkeerd broodje maar dat vond ik nog niet zo een ramp.

Nog even op een rustig stukje gezeten, maar toen was het tijd om naar huis te gaan, anders zou ik verbranden. Onderweg kocht ik nog een gezonde fruitshake op basis van banaan, ananas en appelsien. Zo lekker, een aanrader! Toen Ytsje en ik naar de zonsondergang gingen, kwamen we in een arme buurt terecht. Hier waren de huisjes heel wat anders, uit hout, vuil, rommelig… Maar de mensen waren er vriendelijker, niet zo opdringerig of onverschillig.

Op woensdag ben ik enorm vroeg opgestaan! 5.15h, ik ging naar de zonsopgang zien. Ik had gerust wat later kunnen zijn want het duurde nog een hele tijd voor er iets gebeurde. Maar ik heb het geheel wel op video en het was gewoon zo mooi om zien. Nadien ben ik voor een paar uurtjes terug in bed gekropen en hield ik nog een luie dag.

Op donderdag reisden we verder, richting Guatemala. Een busrit in een chickenbus van 7h! Het was heet, plakkerig, lastig zitten en gewoon lang. Onderweg probeerde ik dan maar wat te slapen, maar dat ging niet. Wat wel lukte was kernwoorden opschrijven voor mijn taken van school én ik heb mijn laatste dagen Guatemala gepland. Enkele dagen nog aan het meer van Atitlán en enkele dagen Antigua. Dat wordt nog mooi. We aten in een kleine eetgelegenheid waar ze heel onvriendelijk waren en deden de laatste uren naar Punta Gorda, we doorkruisten dus heel Belize. Daar aangekomen wilden we nog info zoeken over bootjes, maar plots namen we al de boot naar Puerto Barrios! Die boot was wel een ervaring. Hij raasde over het water, dat maakte dat hij botste over de golven en dat kwam best hard aan elke keer. Maar het was veilig, al voelde ik me niet altijd zo. Aangekomen in Puerto Barrios nog is een keer naar immigratie, in Belize deden we dat ook voor vertrek en daar betaalden we nog eens 15euro om buiten te kunnen. In Guatemala was het gratis binnenkomen plus een stempel!

We zochten een hotelletje en de dag er op bezochten we Livingston. Ik was kapot van het slechte bed dus besloot in het dorpje te blijven en daar gewoon de dingen te bekijken. Annelore en Rebecca deden een boottochtje en bezochten op die manier heel andere dingen. Livingston op zich is best klein, maar de mensen zijn er nog echt. Ze leven hun leventje en zien de toeristen als een stukje van dat leventje. Je vindt er rust kunt de mensen er bekijken zonder je een stoorzender te voelen. Ytsje en ik aten er in een restaurant dat eigenlijk een school was. De kelners en koks waren jongeren in opleiding en de winst van het restaurant gaat rechtstreeks naar het goede doel. Na een tijdje besloot ik terug te keren naar het hotel, maar ik moest een uur wachten op een bootje dus veel tijdwinst had ik niet. Maar dat maakt me al niet meer zoveel uit. Ik probeerde in 4 banken geld af te halen, maar dat was voor niets geweest. Ach vanaf nu leven we op Rebecca haar geld en rekenen we dat op het einde van de rit wel af.

Vandaag is het dan zaterdag en namen we om 7.30h de luxebus naar Guatemala, die rijdt rechtstreeks en heeft airco en films. We kregen zelfs een bekertje water! De volgende bus was wat anders. Ze vertrok op tijd en kwam op tijd aan, daar is dan ook alles mee gezegd! We stonden lang in file en plots stonden de chauffeurs water te sproeien op de achterkant van de bus, dat rookte wat. En ze haalden er ook nog 2 riemen uit, ik vertrouwde het allemaal niet en we sloten dan ook een weddenschap af wanneer ze nog eens zou moeten stoppen. Die won Ytsje want die zei dat we in één trek zouden doorrijden. Maar hoe we dat deden was niet verantwoord! Ik heb terecht schrik gehad, hij scheurde door de bochten en iedereen moest goed de stoel voor hem vastgrijpen. Mijn schoenen die ik even uit had schoven de gangpad op en flesjes rolden naar voor en achter. Gelukkig reden we Xela binnen en wisten we dat we er uit mochten, de taxi naar huis en RUST!

Ik heb een heeeeeeel vermoeiende week achter de rug! We organiseerden een projectweek en het thema was water en vuur.

Maandag maakten de kinderen kennis met de waterwereld, Annelore was de watervrouw en de dag begon met kleine activiteiten terwijl de kinderen druppelsgewijs binnen kwamen. Zo had je een standje waar de kinderen moesten raden/berekenen in welk potje het minste water zat, ze konden dit dan nakijken door een papiertje om te draaien. Een tweede was een waterestafette en het laatste was meer knutselen waarbij ze met gekleurd water tekeningen maakten.
Daarna volgde er een grotere activiteit, de watervrouw vertelde dat er een overstroming zou komen en de kinderen moesten een dam bouwen. Enkele kinderen waren bouwers, de anderen deden activiteiten zoals vissen vangen, een hindernisparcours of papieren bootjes verder blazen om op die manier geld te verdienen. Met dit geld konden ze dan stenen kopen voor de dam. Op het einde van de dag was de dam af en de watervrouw gelukkig!
Het enige jammere was dat Judith, onze stagebegeleidster op deze dag door onvoorziene omstandigheden niet aanwezig kon zijn.

Maar op dinsdag was ze er wel, deze dag had ik uitgewerkt net als donderdag. Dit was de dag van het vuur waarop ik het vuur was! Rode broek, geel topje met daarboven een oranje topje bekleed met rode vlammen én, het belangrijkste, rode nagellak! We hadden ook enkele beginstandjes zoals kampvuurtjes maken met wc-rolletjes en voorgetekende vlammen, vuurtjes stempelen met wattenstaafjes en “groter-wordend-vuur”estafette.
Daarna kwam het vuur op toneel dat nog meer vuur wou. De kinderen gingen buiten op het terrein vlammetjes zoeken, maar moesten oppassen voor tikkers die de vlammetjes konden afpakken. Wanneer ze er geen meer hadden moesten ze langs de kant een opdracht uitvoeren. Op het einde hadden alle kinderen er wel enkele en konden ze worden opgeplakt op grote papieren vlammen. Om het grote aantal vlammetjes te vieren wou het vuur nog dansen. De kinderen verzonnen in groepjes dansjes met begeleiding en als afsluiting van de dag danste elk groepje voor de andere groepen.

Op woensdag leerden het vuur en het water elkaar kennen. De beginstandjes waren dan ook gemengd. De kinderen werden geschminkt door vuur en water, ze maakten lampionnetjes en speelden het spel warm en koud.
Als grote activiteit werden de kinderen in twee groepen verdeeld aan de hand van een symbooltje dat ze kregen bij het binnenkomen van het gebouw. De ene groep leerde eerst de waterwereld kennen, de anderen eerst de vuurwereld. De waterwereld leerden ze kennen door een kwis, pictonary en samenwerking. De vuurwereld was “verzamel 4” waarbij ze in 4 groepjes zijn verdeeld en elk groepje heeft vier voorwerpen. Op het startsein moeten ze een kwartet proberen te verzamelen. Heel grappig om te zien! Maar het ging er best agressief aan toe dus heb ik wat moeten structureren. Ook deze dag was weer leuk, maar zonder Judith.

Donderdag ontstond er ruzie en logisch ook! Het water was enorm in de meerderheid en ik werd als vuur letterlijk buiten geduwd. De kinderen riepen me nog terug, maar het was te laat, ik kon niet meer terug. Ze ontvingen van mijn vlammetjes een pakket voor noodgevallen waarin ze een kistje vonden met slot, een brief en een geheime code. Dit vonden de kinderen wel heel erg spannend! De kleinsten maakten tekeningen met lucifers en de oudsten moesten geblinddoekt een verduisterde kamer binnen gaan om enveloppen te zoeken met de juiste code in. Het grappige was dat ze enkel één letter invulden op de geheime boodschap en dan weer aanschoven voor een tweede keer te zoeken. Dit maakte dat ze er niet aan dachten om te zoeken naar een plek waar die letter nog voor kwam of ook niet keken wat de geheime boodschap dan wel niet kon zijn. Soit ze vonden de boodschap, maar tegen de tijd dat ze wisten waar de sleutel dan wel lag waren we nog even verder. Een plek waar het koud is, is voor mij de koelkast, maar zij gingen ook kijken in de vuilbak, in de schaduw etc. Uiteindelijk riepen ze me nog een keer terug, de eerste keer lukte het niet, maar de tweede keer met gebaren lukte dit wel! Als bedanking voor hun werk en hun aanwezigheid die week kregen ze allemaal nog een boekje dat ik tekende. Voor elke dag stond er een tekening in.

Dit was de projectweek, maar daarnaast deden we ook nog andere dingen!
Op maandag ging ik ’s avonds voetballen, weer met de fiets! Maar deze keer met Annemarie en een vriend (Heime, denk ik) en die reden zo snel, niet normaal! Ik was al stikkapot toen we nog maar half waren! Op de voetbal zelf was het wel relaxt, maar toch goed gespeeld!

Dinsdag was het de verjaardag van Judith en deden we ook een babyshower! In de voormiddag wilden Ruth en Cati al de kindjes een hand laten zetten op een groot blad, maar ik heb daar voeten van gemaakt! Dat was een hele klus, maar iedereen vond het zo leuk dat dit een goede activiteit was geweest =) In de avond was er dan een hapje en een drankje met ook een stukje taart. En er werden ook heel wat spelletjes gespeeld. Zo moest Judith geblinddoekt kleertjes vervangen bij een pop, moest elke aanwezige een stuk wc-papier afscheuren op de lengte dat ze dachten wat de omtrek van de buik van Judith was, moesten we allemaal een muntstuk tussen onze knieën houden, naar een beker wandelen en proberen het muntstuk er in laten vallen. Als laatste werd er gevraagd dat vrijwilligers naar buiten gingen (ik dacht in de zin van buitenlanders, ga naar buiten, maar het was eerder van 3 vrijwilligers naar buiten om een spel te spelen met jullie) Dus daar stond ik dan, zenuwachtig als iets en maar horen lachen binnen. Toen ik aan de beurt was, geblinddoekt, ging ik naar benen en moest ik stappen met mijn benen ver open. Toen ik er was mocht ik kijken over wat ik heen was gestapt en lag Dirk daar. Ik dacht van wooooowwww! Maar bij de volgende werd het dan duidelijk dat ik enkel over enkele mandjes was gestapt en dat Dirk er pas op het einde was gaan liggen…

Op woensdag kwamen Ytsje en Rebecca langs om onze vakantie te bespreken, dat werd gelukkig niet heel laat want ik was echt wel aan het kapot gaan van de drukke week!

Donderdag deed ik een nieuw thema met de schrijfdans en dat filmde ik helemaal! Ik had beter na de eerste groep eens gekeken of ik dat wel goed had gedaan want nu blijk ik een hele tijd met mijn kont voor de camera te staan en tijdens het verhaaltje vertellen zie je amper iemand zitten! Soit dat weet ik dan weer voor de volgende keer =) ’s Avonds zijn we uiteten geweest om het goede einde van de projectweek te vieren! En het was weer lekker eh, maar veel te veel dit keer! Het wordt me ook weer duidelijk dat het bijna vakantie is want ik werd hier al wat zieker, de neus zit toe, slijmpjes in de keel en een hoest.

Op vrijdag was dit laatste nog niet beter, maar we gaan naar de zon dus! Deze namiddag was het ook opening van het nieuwe gebouw van Caras Alegres, dit ging er heel officieel aan toe. Eerst knutselden de kinderen nog wat, er werden vlaggetjes geknipt en rond rietjes geplakt en daarna ging iedereen naar buiten wachten op de volwassenen. Dan eindelijk om 16h werden de vlaggen binnen gedragen (Guatemala, Nederland en een vlag met het logo van CA op). Dit werd gedaan op het volkslied van de twee landen, waarna dit ook nog eens werd gespeeld om er op te zingen. Daarna werden de vlaggen geëerd en werden ze terug weg gedragen. Dan volgde er een speech van Judith, best wel lang maar ook wel nodig. Hierna werd iedereen gevraagd om buiten het gebouw te gaan en werd er door 3 kindjes en een vrouw heel officieel een lint doorgeknipt aan de poort. Wanneer dit gedaan was mocht iedereen een hapje eten. Eerst moeders met kleine kindjes, daarna alle kinderen van klein naar groot, als afsluitende groep de resterende vrouwen en enkele mannen. Iedereen kreeg een stukje brood thee of een sapje en een patche (een deeg met kruiden en wat kip in bladeren gerold).

Dit was dan de hele week, en nu ben ik aan het opblijven om op reis te vertrekken. Om half één deze nacht worden we opgehaald door een privébusje en worden we naar het vliegveld gebracht. Daar stijgen we op om 6.30h in de ochtend en landen we een uurtje later in Flores. We zoeken er onze jeugdherberg en gaan dan naar Tikal ruïnes bezoeken. In de avond komen Ytsje en Rebecca ook aan in de herberg en op zondag reizen we dan met zijn allen verder naar Belize per bus. Op de grensovergang moeten we blijkbaar wel te voet oversteken en dat is 10 minuten stappen! We blijven tot en met woensdag op Belize en haar eilandjes en reizen dan huiswaarts waarbij we een tussenstop maken in Livingston in Guatemala. Dit is een stad, heel anders als de rest van Guatemala dus dat wilden we zeker eens zien. Op zaterdag reizen we dan van Livingston terug naar Xela via de hoofdstad. Het wordt een hele trip, maar ik kijk er naar uit!

Excuus voor het ontbreken van foto's, maar omdat het onze projectweek was hebben we daar geen tijd voor gehad. Wanneer ik foto's van deze week heb zal ik er wel eens een paar opzetten!

Groet!

We zullen nog eens wat schrijven want mijn mama wou nog eens iets lezen, dus hier gaan we!

Op woensdag had ik een kleine tegenslag, ik zou mijn activiteit met mijn volgcliënt doen, maar de jongen kwam niet naar school na een tetanusprik te hebben gehad, jammer dan stel ik het uit.
In de avond kreeg ik een bericht om mee naar la parranda te gaan. Ja zeker ga ik mee, er was een optreden van een Cubaan en die muziek sloeg wel aan. Heel veel buitenlanders en enkele Guatemalteken om mee te dansen. Het dansen ging in het begin dan weer niet zo heel vlot, maar daar kom je snel weer in dus hopla ik was vertrokken!

Donderdag deed ik ook bijna niets… In de namiddag stelde Ofelia (een medewerkster op Caras Alegres) voor om materiaal te gaan verzamelen voor de projectweek en dit kon ik alleen maar toejuichen! Ik maakte snel mijn muziekpakket af en ging mee op jacht naar herbruikbaar afval. De kinderen vonden het geweldig om zo snel mogelijk een volle zak te hebben, net voor een ander kind een flesje op te rapen en te zoeken naar het juiste materiaal! Heel leuk om zien en superhandig voor volgende week!

’s Avonds was er een benefietoptreden, Annemarie zou dansen! Uiteraard de videocamera weer mee en je kan haar nu op youtube bewonderen http://www.youtube.com/watch?v=M7pAmLk-EXE Van mijn hand gefilmd, maar heel slecht licht, zo jammer! Annemarie staat dan ook helemaal links van voor in het allerdonkerste stuk. Het was wel heel mooi om zien en de opbrengst ging naar het goede doel dus reden genoeg om die avond in la rhumba te zijn!

Op vrijdag deed ik dan mijn eerste activiteit met mijn volgcliënt, de vorige dagen was hij nog steeds niet komen opdagen. De activiteit (met zoutdeeg je lichaam namaken) was heel goed mee gevallen! Ik leidde eerst de activiteit in en daarna zette ik mij bij mijn volgcliënt om hem individueel te begeleiden. Leuk om merken dat hij hierdoor veel geconcentreerder kan werken en dat mijn “therapie” dus aanslaat. Achteraf zijn de lichaampjes mooi gebakken in de oven! Volgende week schilderen.

In de namiddag was het verjaardag vieren van alle kindjes die jarig waren geweest in februari. Ik vond het niet zo een heel leuke dag. Ten eerste waren we servietten vergeten, maar die kon ik nog snel gaan halen in een winkeltje. Gewoon omdat er minder kinderen waren want nu waren er maar drie groepen en vier activiteiten. Ik zei dat ik wel als eerste vrij wou zijn in activiteit dan haalde ik snel de servietten. De eerste keer schoven de groepen goed door en kreeg ik de oudste groep voor mij. AMAI zo vermoeiend, gelukkig had ik twee goede medebegeleiders! Er was een jongen bij die perse stoer wou doen en niet wou luisteren, dat ik echt iets had van “ga naar huis!”. Gelukkig kreeg Marcel hem stil en deden de andere kinderen wel goed mee. Maar de tweede tijdspanne had ik weer geen kinderen! Ze waren een halte te vroeg gestopt, maar dit maakte dat ik in de laatste tijdspanne twee groepen moest begeleiden! Dit kwam dan ook niet goed in mijn ogen. Ik kwam teleurgesteld aan in de keuken waar de taart werd uitgedeeld. Ja Hanne, nu mag jij een extra stukje eten, je hebt dat verdiend! Nog even Ofelia geplaagd door haar nat te spetsen, maar ik kreeg het al snel terug! Dus dan maar mijn wangen nat maken en haar gedag kussen, dat was echt een goeike! Ze trapte er met beide voeten in! Maar dat had ik beter niet gedaan, ze komt naar buiten en hop ineens heb ik slagroom van de taart in mijn gezicht! En later op mijn trui…

In de avond deed ik ook nog iets leuk, of eerder iets leerrijk. De karateleraar nodigde de kinderen (die vast naar de les komen op Caras Alegres) uit voor een toernooi bij hem in de school in de stad. Zij zouden vechten tegen kinderen die gewoon naar de school komen, rijke kinderen. En er was een duidelijk verschil! Het werd hen niet letterlijk gezegd wie iedereen was, maar ze kwamen wel met elkaar in contact en dat is goed. Alle kinderen moeten hun wereld verruimen en weten wat er enkele kilometers verderop aan de gang is. Voor de rijke kinderen betekent dit besef van de armoede in hun stad en besef van nood aan extra. Voor de kinderen van Caras Alegres betekent dit besef dat er ook iets anders is en dat ze hiervoor zullen moeten werken in school om naar dit te kunnen toegroeien, besef dat hun wereld groter is dan de wijk. Wat heel letterlijk te ontdekken viel was het verschil in grootte. De kinderen van Caras Alegres zijn allemaal rond de 11 jaar, de stadskinderen die even groot als hen waren bleken amper 8 jaar te zijn. Het verschil in opvoeding, geld en eetgewoonten brengt dit verschil met zich mee. Maar het verschil in financiële toestand kwam wel heel confronterend naar boven toen de kinderen hun materiaal moesten aan doen om te vechten. De kinderen van Caras Alegres hebben twee uitrustingen dat ze moesten delen door zes kinderen. De anderen hadden elk een eigen uitrusting, wetende dat dit al gauw 130 euro kost, moest ik toch wel even slikken! Hierboven op hebben ze ook een eigen zwarte karatepak van 40 euro.
Gelukkig vonden de kinderen van CA het heel leuk en hebben ze zich echt geamuseerd, achteraf kreeg iedereen nog cola en cake.

Om de avond af te sluiten ging ik nog met Marcel en Conrado iets eten. En oh wat was ik blij, we gingen naar Royal Paris, een restaurant met een echte menukaart! Ik koos voor een lasaña doña Maria, eentje met veel groentjes zoals broccoli, bloemkool, tomaat, paprika, wortel… beetje kip er bij en een stukje brood en mijn avond kon al niet meer stuk!

Zaterdag heb ik geprobeerd voor school te werken en dat is aardig gelukt, maar het blijft echt komen! Eten moest ik toch dus ging ik met Annemarie naar Tecun, daar kon ik uiteraard niet kiezen uit 3 gerechten. Gelukkig stelde Annemarie voor om half half te doen, zalig! Ik at een halve calzone vegetariana met zwarte olijfjes, hmmm. En ook nog een halve sandwich tecun. Dat was brood met lookboter, op de ene kant lag gesmolten mozorella en tomaat, op de andere kant hesp met champignons én er werden nog wat chipskes bij geserveerd. Ja dat was wel in orde! Daarna gingen we naar la rhumba, maar daar was nog geen volk dus nog even naar het park waar een optreden was. Enkele mannen die stonden te zingen, twee halfnaakte vrouwen die wat stonden te dansen en geen sfeer in het publiek, na een half uur waren we weer terug in de discotheek! Hier was al wat meer volk komen opdagen, enkel Guatemalteken. De muziek was dan ook heel anders, vooral merengue, bachata e.a. Geen salsa zoals ze op vrijdag voor de buitenlanders doen. Tegen 12h vertrokken we naar de gaybar, want die wou ik wel eens zien. Weinig tot geen vrouwen, mannen in overvloed! Maar dan ook wel echt homo, zo overdreven dat ik soms dacht dat het een vrouw was. Rond 1h kwam er dan een “vrouw” optreden die bij elk liedje wat meer laagjes uittrok tot hij met zijn tepels bloot stond!

Op zondag was het even relaxen, tegen 9h naar Annemarie en Eline waar Conrado met de auto stond om naar Las Fuentes Georginas te rijden. Zalig voormiddagje warm water, iets klein eten en terug naar huis. In België is zondag rustdag voor mij, maar hier werk ik toch net iets meer! Jammer, maar dat is nu eenmaal nodig.

Zo, tot de volgende keer, die misschien wel eens pas donderdag of vrijdag zal zijn! Want volgende week moeten we onze projectweek leiden, een extra werkje dat we doen voor onze stagebegeleidster. Maar zeker ook voor de kinderen!

¡Adios!

Ik wil op tijd en stond toch iets schrijven, anders krijg ik het gevoel dat ik niets van mij laat horen. En dat vind ik niet fijn! Dus hier gaan we voor denk ik een kort berichtje. Ik schrijf normaal alles in mijn dagboek en van daaruit kan ik dan ideetjes halen voor mijn blog, maar het schrijven in het dagboek begint te minderen of ik vergeet het een dag en dan staat er duidelijk veel minder geschreven!

Ik begin bij donderdagavond want toen ben ik naar een dansshow geweest! Onze huisgenoot Alex moest dansen en nodigde ons uit. Annelore ging niet mee, maar Ytsje en Rebecca wel dus weg waren we! Ik nam mijn videocamera mee zodat Alex achteraf zijn show zou kunnen bewonderen, maar ik kon veel meer moois filmen dan alleen dat! De show begon met een optreden van enkele hiphoppers, wat hier heel bizar is aangezien alles salsa, merengue etc. is. Daarna kwam de lerares op de dansvloer, helemaal alleen. Maar wat kon zij dansen! Het voetenwerk was best wel verbluffend en dan de bewegingen van haar bovenlichaam daar nog eens bij, ik zou het niet kunnen!
Na een vrij dansmoment voor de toeschouwers kwam de hele dansschool op de vloer, zij dansten wel 6 minuten, maar ik vond het niet zo erg mooi samen gedanst. Niet allemaal op hetzelfde moment dezelfde beweging wanneer dit wel moest, jammer!
Daarna kwamen er twee dansduo’s (apart welteverstaan) die echt goed waren, zij deden dingen die jij of ik de eerste tien jaar nog niet zouden kunnen! De vrouw op de arm van de man, naar de rug, op de schouder en hop naar de heup. En dat allemaal in een vloeiende beweging, ik wil het nog wel eens iemand zien nadoen =)
Daarna kwam dan eindelijk Alex, zij dansten met 3 duo’s samen. Dat was wel knap om zien en ze deden het ook echt goed samen. Maar voor dit te kunnen bewonderen moet je maar eens thuis komen kijken want elke dans duurt zo lang dat het niet op mijn blog past. (ja ik kan knippen, maar ik wil sebiet graag gaan slapen dus!)
Dit was het einde van de show en nu werd er vrij gedanst. Tot de baas opeens een danswedstrijd aankondigt, de winnaar krijgt 300quetzal. Er waren verschillende kandidaten waaronder Alex met zijn vriendin en Annemarie met Helvis. Na enkele minuten werd de muziek stop gezet en werd er een koppel van de dansvloer gegooid afhankelijk van het lawaai van het applaus dat het publiek maakte. Maar omdat dit alles zo lang bleek te duren vroeg de baas uiteindelijk of de 3 laatste koppels gelukkig waren met een gedeelde plek en dat waren ze. Annemarie zat bij de gelukkigen!

Op zaterdag ging ik mijn was ophalen in parque calvario waar het weeral markt was. Dit keer omdat Jezus zondag zou sterven, hiervoor was het 4 dagen markt. Ik ben er dan nog maar een keer overgelopen, maar nu was ze echt veel groter dan met carnaval! Ik kocht er nog enkele souvenirtjes voor mijn papa en mijn broer. Ook al was de markt een stuk groter, ik was nog te vroeg voor mijn was, ik mocht dan op de drempel gaan zitten en kreeg de krant in mijn handen. Heel leerrijk om een Spaanse krant te lezen, door de foto’s begrijp je de tekst beter en zo leerde ik weeral enkele nieuwe woorden!

Zondag was een dag waarin ik mij vergiste! Ik dacht leuk naar Democracia te gaan om All Stars te gaan bekijken, maar natuurlijk stierf Jezus vandaag en dat is hier een grote feestdag dus bijna alle winkels zijn gesloten! Maar ik zag wel andere dingen die ik echt knap vond! Op de foto’s zie je enkele straattekeningen, deze zijn ter ere van de sterfte van Jezus, ze maken er enorm veel werk van om heel precies fijne korrels op de juiste plek te strooien. Dit doen ze met de hand of met een mal. En dan krijg je echt mooie tekeningen! Zo een hele straat vol! Toen ik op het einde van de straat kwam en naar rechts wou gaan zodat ik terug richting thuis zou stappen, kwam ik ineens midden in de kerk uit! Het is te zeggen, alle soorten kleuren van alle kerken waren daar verzameld met grote kruizen en wierooktoestanden. Ik wou mij niet in deze hoop begeven als buitenlander en weinig-gelovende dus ben ik verstandig terug gekeerd.

Eenmaal terug in het centrum, zette ik mij in het park zodat ik aan mijn taak van religie zou kunnen beginnen. Er werd gevraagd om een interview af te nemen over iemand zijn godsdienst. Ik was dit dus van plan in het park, maar eenmaal daar leek mij dit een belachelijk plan om het aan een wildvreemde even te vragen. Dus schreef ik gewoon op wat ik al wist uit vorige gesprekken en zal ik op stage nog wel eens polsen achter de godsdienst.
Annelore wou ook nog haar schoenen late poetsen in het park, dus belde ik haar even op omdat ik veel vroeger terug was dan gepland. Eventjes foto’s nemen, een krant kopen en dan naar huis schoolwerk maken!

Na ongeveer 2h werken was ik het wel grondig beu en wou ik nog even naar buiten, naar de zon. En gelukkig maar dat ik dat deed! In onze straat en dan verder langs het stadshuis zou een processie passeren. Ik moest er wel bijna een uur op wachten, maar dat was toch de moeite geweest! Jammer genoeg had ik mijn fototoestel niet bij… Eerst kwamen er allemaal jonge mannen in het zwart en paars gekleed, een vrouw hield in het midden van die groep een kruis vast. Iedereen in de stoet had een brandende kaars vast, langs de zijkanten vormden zich twee rijen die uiteindelijk een haag bleken te vormen voor wat komen zou. Na de mannen had je de vrouwen en dan weer mannen en uiteindelijk jonge kinderen. Als laatste had je drie oude vrouwen die wierook waaiden, daarna de pastoor met 2 misdienaars die constant aan het bidden was en als laatste had je tientallen mannen vlak achter elkaar die een geweldig groot tafereel droegen! Hier stond Jezus op afgebeeld en was versierd met licht en zelfs water! Om dit te laten werken reden achter het houten tafereel 2 mannen met motortjes.

En vandaag, dinsdag, had ik mijn tussentijdse evaluatie. Deze verliep lichtjes anders dan in België, maar het was een positief gesprek! Het was heel aangenaam en het kwam er op neer dat ik goed bezig was en dat mijn toekomstplannen zeker oké waren. Dus gaan we voort zoals we bezig waren!

Groet!

Wat heb ik ondertussen allemaal gedaan?

Ik begin bij dinsdag, de hele dag naar de klas! In de voormiddag deed ik schrijfdans op papier met de kids, maar dit was duidelijk nog veel te vroeg! Ze kenden de bewegingen nog niet erg goed en keken ook niet naar mij als voorbeeld. Dit was weeral een les die ik leerde!
In de namiddag had ik weer een nieuwe leerkracht voor Spaans. Ik moest weeral opnieuw uitleggen waar mijn eindwerk over handelde en wat ik die les wou doen. Dat deeltje van de les begin ik wel beu te geraken én ik heb liever een vrouw. Die begrijpen tenminste kindertaal en snappen hoeveel er nog moet vertaald worden! Zo traag dat die mannen zijn, niet normaal!

’s Avonds was het leukste van de hele dag! Ytsje en ik zijn naar het park calbario geweest, zo lachen! Het was er carnaval en dat wordt hier lichtjes anders gevierd dan bij ons. Ik vertelde al over de beschilderde eieren met papiersnippers in, awel dat gebruikten ze ook in het park, maar ook bloem en glitters! We komen aan in het park en er zijn 3 straten vol met standjes, een straatje eten, een straatje kermis en een straatje prularia. Echt heel gezellig! Maar dus we komen daar aan en ik hoor al het woord gringos vallen (significa: buitenlanders) en ik zag hen eieren nemen. Dus hop bakje van de Mc donalds toe want ik wist wat er ging gebeuren! Bloem overal in ons haar en gezicht! Ytsje had het niet zien aankomen en alles belandde in haar ogen, daar zag ze wel even van af. We kochten snel zelf ook eieren en bloem en de pret kon beginnen! We liepen door het prulariastraatje en strooiden vrolijk bloem op de hoofden van de mensen. Vooral van diegenen die zich goed hadden verstopt onder een pet of een kap! We hebben zo hard gelachen en al de mensen die toekeken ook! Ik heb me hier nog nooit zo goed geamuseerd als toen =) Tot we in het kermisstraatje kwamen, dit was echt een slecht idee, maar wisten wij veel… Daar stonden grote groepen jongens die de meisjes zowaar aanvielen met de bloem. Ze gooiden opzettelijk in het gezicht en kwamen in groep zodat ze je konden betasten aan borsten en poep en in je zakken konden zitten. Dit zou geen twee keer gebeuren! “Una vez más y (ik stak mijn vuist omhoog) este es tuyo!” natuurlijk had dat weinig invloed en werd Ytsje ondertussen binnen geroepen in een winkeltje. Daar waren twee lieve vrouwen die haar hielpen met het schoonmaken van haar gezicht want ze was echt overdonderd. De man die er bij kwam zei dat de jongens ons stonden op te wachten en dat we beter de politie konden bellen. Maar dit vonden we er toch een beetje over gaan. We zeiden dat een vriendin ons opwachtte aan de kerk en dat we graag naar daar zouden gaan. Ze zei aan de man dat hij ons maar achterom moest leiden. Zo gezegd, zo gedaan. We wandelden door tuintjes en keukens van andere gezinnen tot we uitkwamen op de straat. Na 2 keer vragen vonden we de weg terug naar de kerk, daar stond Annemarie ons gelukkig al op te wachten! Samen kochten we meer bloem en eieren, maar daar had ik pech, ik krijg een ei op mijn hoofd! Dit keer geen met papiersnippers maar een echt met dooier en eiwit! Dat vond ik even een domper, maar dat liet ik niet merken want dan hebben die gasten alleen nog maar meer plezier. Dus gingen we gewoon terug naar het veilige straatje. Daar hebben we ons nog rot geamuseerd! Achteraf maar een douchke genomen want ik zag er echt vies uit! Bloem in mijn haar, wenkbrauwen, bh, gewoon overal!

Woensdag was het aswoensdag en dat is geweten geweest! Veel mensen liepen rond met een kruisje op hun hoofd en er waren heel weinig kindjes in de klas. In de namiddag ben ik dan thuis gebleven om schoolwerk te maken, maar zoveel heb ik precies ook weer niet gedaan gekregen. Ik kocht ook nog enkele souvenirs!

Vandaag heb ik nog even schrijfdans gedaan, maar nu met de hele groep samen! Én ik heb Ruth (één van de juffen) de sessie mee laten leiden. Ze had me al zo goed geholpen bij de voorbereidingen dat ik dit wel een mooie beloning vond. En ze deed het echt goed! We kleefden plastiek op de grond, toen de kinderen er waren sprayden we water op de plastiek en op sommige kindjes hun gezicht. De eerste keer dat we dansten met de handen op de plastiek was met zeep. De kinderen hielden hun handen in de lucht en ik spoot op elke hand een beetje zeep. De tweede keer dansten we met verf! Op elke hand werd een ander kleurtje gespoten en het werd een heel kleurrijke boel op de plastiek! Ik heb me geamuseerd, Ruth amuseerde zich en al de kindjes hadden een grote lach op hun gezicht =) Achteraf moesten we de handen wassen, maar er was geen water, dus naar de school ernaast! De juffen zeiden dat ze in een treintje moesten gaan, ik had al meteen schrik voor de kleren want normaal nemen ze elkaar vast bij de schouders! Dus staken we de handen in de lucht en wandelden zo naar de lavabo’s.

’s Middags moesten we onze projectweek die we in elkaar staken voorstellen tijdens de vergadering en ook de activiteiten die we wilden doen op de verjaardagsdag. Dat was toch wel een spannend, want alles moest in het Spaans en ik had niet alles vertaald gekregen door tijdsgebrek. Maar ik vind dat ik goed mijn plan hebben kunnen trekken en onze activiteiten zijn allemaal goed gekeurd! Heel leuk natuurlijk om te horen =)

In ieder geval ga ik nu vetrekken want ik wil nog naar een dans show!

Wat een weekendje weg!

Na het feestje van Annelore zijn we dus nog even naar la rhumba geweest, of even? Het werd al snel laat! ’s Ochtends werd ik dan nog een keer wakker gebeld om te skypen dus ik had maar 4 uurtjes geslapen! Maar toch fit en opgewekt om op weekend te gaan =) Ik stond dan ook al beneden toen ik weer moest wachten op Annelore..

Eerst namen we het mini-busje, aangezien het nog heel vroeg was zaten we er helemaal alleen in! Normaal zet dat busje ons af aan de terminal, maar niet vandaag… Hij besliste om ons door Minerva te laten gaan. Wij met onze 2 grote koffers (voor 4 personen welteverstaan) door de smalle gangetjes van de markt! Het was nogal een zicht, wij met onze rijkdom, we hadden in één koffer gemakkelijk dezelfde waarde zitten als 2à3 van die kraampjes. Zoiets wil ik niet meer doen, als echte toerist even gaan ploeteren. Daarna hop de chickenbus op voor 2h en weg zijn we!

Aangekomen in Coatepeque moesten we overstappen op een volgende chickenbus, maar dit gebeurde niet, we werden dan ook dik int zak gezet door die twee mannen! Ik probeerde nog af te dingen, maar in het busje vond iemand dat niet nodig dus ben ik terug ingestapt en heb geen woord meer gezegd! De mannen kregen geen blik meer van mij!

Uiteindelijk belanden we een dorpje waar het helemaal naar vis ruikt en het zweet van je lijf stroomt als je ook maar iets van activiteit vertoont. We worden op een bootje gezet en varen richting het eilandje waar we moeten zijn, namelijk Tilapita. Wat me onderweg heel erg opviel was de verandering van de natuur en de huizen. Van Xela tot Tilapita waren de huizen eerst groot en modern naar kleiner en armoediger. Van stenen huizen met verdiepingen naar houten hutjes met strooien daken. De straten veranderden van kasseien en asfalt naar enkel de hoofdstraat in asfalt tot alle straten als een zandstrand. Wat me dan weer meer opviel in de terugreis was het andere gezicht van de bevolking doorheen Guatemala. In de steden waar we de bussen namen waren de mensen veel gehaaster, hadden ze een bedrukt gezicht en lachten ze amper. Maar aan de kust waren de mensen mooi, een zacht gezicht en een spontane lach. Ze zijn er zoveel opener en dat maakt dat je hen veel meer vertrouwt. Een gesprek aanknopen met de plaatselijke bevolking gaat zoveel makkelijker aan de kust en is zoveel interessanter dan hier in Xela waar iedereen de toeristen volop kent.

Zaterdag was onze eerste dag en we hadden al heel wat uren door gebracht aan het strand. Maar het waaide er heel erg en het zwarte zand waaide de heel tijd op. Ook in zee was het niet zo heel aangenaam vond ik, er was een sterke stroming en de golven beukten echt in op je lichaam. Daarbij kwam nog eens al het zand dat bleef hangen op je huid waar het water was geweest! Nee dankje, ik verkies het zwembad! Maar ook aan het zwembad was ik het snel beu, ik wou iets gaan doen, ik wou praten en kijken… Ik nam mijn fototoestel, een makkelijke bikini en mijn ogen! Al snel kwam ik 4 meisjes tegen die me al van ver zagen aankomen. Ze weken met hun ogen niet van mij af en hier heb ik gebruik van gemaakt! Ik vroeg hen om mij het dorp te tonen en dit deden ze met veel plezier! Ik kwam zo bij de twee kerkjes van het dorp, een protestantse en een katholieke. De katholieke was veel kleiner, maar één van hen vertelde met dat hier meer protestantse christenen zijn en daarom de kerk niet zo heel groot is. Ze toonden me ook hun school die start van Parvulos tot 6de leerjaar. En als laatste, maar echt het mooiste was de kiosk, hier zou je met zonsondergang romantisch kunnen dineren of gewoon heel veel foto’s nemen!

Ik vind de kust van Guatemala best iets exotisch hebben en had mij daar helemaal niet aan verwacht. Ik wist niet goed wat ik moest denken over ons weekend, maar zoiets als dit niet. Meer typische kledij en ruwere stranden met op de achtergrond bergen misschien, maar niets van dit alles! Ik vond het allemaal niet erg, want het is er echt heel mooi!

Wat ook een enorme meevaller was voor mij, was dat je er niets anders kon krijgen dan vis! Pescado gril, pescado frito, camarones con ajo, camarones frito, sopa de pescado y vegetariana. De gegrilde vis was echt overheerlijk, hij smaakte goed af en je kreeg er een patatje bij en tomaat met komkommer. Meer moet dat echt niet zijn!

Zondag hebben we Tilapa (het laatste dorpje voordat je naar het eiland vaart) wat gaan verkennen. Los er door! Maar dat is niet moeilijk want je heb er maar 1 straat… Op het einde kwamen we terug water tegen en in de verte zagen we hutjes, die wilden we wel eens gaan bekijken. Jammer genoeg hielden we niet meteen rekening met het water! Gelukkig was dit niet heel erg diep en konden we er gewoon doorstappen. We zwommen even in de zee, Annelore ging ijsjes halen, maar die vond ik niet zo lekker dus heb ik het mijn maar doorgegeven aan een jongen waar ik mee babbelde. Bij terugkeer heb ik mijn mooiste souvenir gevonden! Als ik het door de douane krijg wordt het zeker nog bewonderd!

In de namiddag babbelde ik nog met de mensen van het eiland en ’s avonds aten we weer visjes! ’s Anderendaags ’s morgens zouden we vroeg opstaan want onze gids zou er om 7.30h zijn! En hij was er inderdaad niet veel later! We zouden een twee uur durende rondleiding krijgen in “la lancha”, het bootje met andere woorden. Dat was echt prachtig om te doen, heel rustgevend, mooie landschappen van tijd tot tijd, mooie vogels en vooral het niets moeten en worden geleid… Gelukkig deden we dit vroeg in de ochtend want op het einde van ons ritje werd het al heel warm en was ik blij dat ik mocht uitstappen! Er restte ons nog een uurtje om onze koffer te maken en ons te verfrissen. Annelore en Ytsje deden dit in de zee, ik nam gewoon een douche (ze hadden jammer genoeg het zwembad laten leeg lopen!) Ik heb hier enorm genoten van de rust, maar was erg blij om terug naar huis te gaan. Soms is samenleven met anderen toch niet zo simpel…

Eerst aten we nog iets in een restaurantje in Tilapa daarna was het wachten op de bus naar Coatepeque, die reed dan nog eens zo traag dat er geen enkel fris windje binnen kwam dus het was weer zweten geblazen! Want oh ja, de man van het bootje was maar alleen geweest dus moesten we één koffer zelf dragen door het zandstrand. In die hitte is dat echt geen aanrader na een frisse douche! We kwamen wel nog lang bananenplantages en omdat we toch zo traag reden hebben we daar nog mooie foto’s van kunnen maken. Bij aankomst moesten we weer een tijd wachten op onze bus naar Xela en werden we misleid door twee mannen. Gelukkig was daar een meisje die zei waar we moesten gaan staan en gelijk had ze! Op de plek die ze aanwees kwam net de bus aanrijden! Snel er naar toe voor een hobbeldebobbelritje verder… Deze bus moest ook nog eens door de bergen en bochten nemen, dus was ontspannen naar huis rijden zeker niet aan de orde! Hield je je niet vast dan lag je wel in het gangpad! We komen dan dooreen gehutseld aan in Xela, maar niemand wist waar we waren! Wat ben ik blij dat ik de weg weet, want ja verbaas je er misschien maar over, maar over het algemeen ben ik hier de kaartlezer en wijs ik de weg. Sommige anderen zouden gewoon terug gaan naar waar we van kwamen! Ik noem heel bewust geen namen =)

In het busje kregen we vieze blikken van een oudere man die zeker niet Guatemalteeks was en met een boze stem zei hij dat we de taxi moesten nemen. “Ja meneer, betaal jij dan onze taxi? Dan betalen wij jouw busritje.” Laat ons gewoon doen met onze grote valiezen en maak plaats. Wij betalen heus wel een ticketje meer voor onze koffers. Eens thuis, gauw de was verdelen en naar de wasserette! Die mevrouw is echt een moederfiguur, het viel haar meteen op dat ik mijn stem bijna kwijt was! Zo lief van haar =) (Zaterdag begon mijn stem het in één keer te begeven en dat is nog niet gebeterd, vanaf nu maar keelpilletjes pakken.. verzachten eh!) Soit dit was mijn weekend dat ik heb afgesloten met een bestelling bij de chinees! Natuurlijk massas te veel =D Ik heb nog voor 3 dagen eten nu en het is ocharm maar één gerecht!

¡Hasta pronto!

Eerst wil ik foto's posten van het feestje van vrijdag! Want dat is toch wel belangrijk dacht ik zo.. Omdat ik niet te veel tegelijk kan uploaden, doe ik eerst deze en sebiet komt er een echt bericht over het weekend met bijhorende foto's!

Eigenlijk heb ik heel wat te schrijven, maar het is al heel erg laat. Dus ik ga het proberen kort te houden, want morgen is het heel vroeg opstaan om naar de zee te gaan! Maar omdat ik aan enkelen had beloofd om toch nog eens iets online te zetten, hier is het:

Dinsdag gebeurden er maar twee dingen die ik echt van belang vond. Het eerste was in de klas, we starten de ochtend in de kring met van alle activiteiten. Daarna mogen de kinderen een half uur spelen en daarna een half uur “werken”. Maar tijdens dit spelen moest één van de kindjes zijn huiswerk maken. Ik vond dit echt erg, want tijdens het tweede half uur heeft hij niets meer gedaan omdat zijn energie hiervoor op was. Tijdens de speeltijd deed ik navraag bij de juf en zij zei me dat hij zijn huiswerk thuis niet had gemaakt. Daarom moest hij dit in de klas doen. Ik zei haar dat ik dacht dat het echt te veel was voor hem, dat hij tijdens het werken niets meer had gedaan. Een kind van die leeftijd kan zich amper een half uur concentreren, vraag dan alsjeblief geen uur! Wetende dat de kinderen die wel een ingevuld boek bij hadden dit vaak hadden laten maken door een oudere broer of zus. Of hoe verklaar je anders de perfecte huistaken en bijna hopeloze taken van in de klas?

S’ Avonds gebeurde er echt iets eng! Ytsje en Rebecca waren nog niet zo heel lang weg en ik zat achter mijn computer huiswerk te maken toen plots er heel veel honden blaften en ik een man hoorde schreeuwen. Maar schreeuwen om hulp alsof hij echt dacht dat hij zou sterven. Zo een roep gaat door merg en been! Ik ging meteen kijken aan het raam en er stonden zes honden rond hem te springen en aan te vallen.. Hij stond ingesloten tegen een muur en greep naar zijn armen. Gelukkig verdwenen de honden op één of andere vreemde manier, maar de man stond daar nog.. Ik wou naar beneden gaan, maar twijfelde, als vrouw naar buiten gaan om 22h is heel gevaarlijk. Maar de man was in nood! Tijdens mijn getwijfel zag ik twee mannen naar hem toe gaan om te helpen, gelukkig! De man was erg aangedaan en had duidelijk pijn. Ik hoop dit nooit mee te maken, maar mensen die hier al langer wonen verbaasden zich over mijn verhaal dus het is once in a lifetime denk ik.

Woensdag deed ik schrijfdans met water! Zo enorm leuk, niet normaal! Ik nodigde ook de juffen om eens keer te komen kijken naar wat ik deed met de kinderen, ze waren dolenthousiast! Het was echt heel fijn om zien hoe de kids met hun handen in het water aan het spetteren waren en de lach op hun gezicht alsmaar groter werd. Dat maakte mij ook blij en ik deed met nog meer plezier de oefeningen mee!

Bij Caras Alegres maakten we iets voor Carnaval! Gisteren knipten we papier in hele kleine stukjes en vandaag beschilderden we eieren. De papiersnippers gingen in de gedroogde eieren en deze werden dicht geplakt met crêpe-papier. Op dinsdag gaan we met alle kinderen deze eieren consumeren. Dit wil zeggen dat de eieren worden kapot geslagen op het hoofd van een ander. Dat wordt echt nog lachen! Wij (Annemarie, Marcel, Ruth, Ofelia, Annelore, Ytsje en Rebecca gaan die avond ook naar een park waar dit heel erg gevierd word! FEESTJE!)


Op donderdagmiddag ben ik naar Sebástian thuis geweest, dit is mijn volgcliënt waar ik een hele beschrijving van moet maken. De manier waarop zij leven is echt schrijnend in mijn ogen, of toch ook weer niet. Het huis is opgedeeld in een binnenkoer met daar rond een keuken, een “badkamer” en slaapkamers. Deze slaapkamers zijn de leefruimtes van verschillende gezinnen. In totaal leven zij met 25 personen samen onderverdeeld in 4 gezinnen. Later maak ik hier nog een filmpje van als promotiemateriaal voor Caras Alegres, met toestemming van één van de vrouwen die hier woont. Dit gaat heel raar worden om te doen, omdat ik in elke kamer zal geweest zijn en hun leven helemaal zal leren kennen. Dit geeft me een raar gevoel, ik wil enige afstand bewaren, maar voor zo een filmpje is het nodig dat je dichtbij komt. Ik zal nog zien hoe dit allemaal gaat gaan…

In de namiddag, na Caras Alegres, deelden we valentijnskadotjes uit onder de vrijwilligers en de vaste werknemers. Ik trok Wendy en kocht haar een doosje chocolaatjes, ja ik heb dat doosje zelf gevouwen! Het mocht amper 10 quetzal kosten, dat is echt heel weinig! Maar ik heb wel een heel mooi kadotje ontvangen van Ofelia, ze gaf me een roosje dat licht geeft. Ofelia is een vrouw die mij heel erg aanstaat, ze lacht de hele tijd, maakt grapjes en spreekt leuk Spaans. Haar ga ik echt missen, het wordt zowaar een echte vriendin.

Vandaag, vrijdag heb ik veel gedaan, een dag uit verschillende emoties.
In de voormiddag deed ik schrijfdans in het klasje, dit was zo heel fijn! We zaten buiten in het zonnetje en ik vertelde kort het verhaaltje opnieuw, de kinderen luisterden allemaal wat vorige keer niet het geval was. Daarna danste iedereen (behalve eentje) het dansje heel goed mee, zelfs twee keer! En daarna, het leukste stuk, maakten we een zandbergje in het echte zand, we woelden er ook in en daarna maakten we zelf regen op onze eigen berg, dit vonden ze allemaal geweldig! Heel leuk om zien en om doen!

De namiddag was iets heel anders! Vorige week stierf er een meisje, Ofelia, van acht jaar. Vandaag zouden we haar herdenken. We maakten eerst een kaartje met een tekstje op speciaal voor het meisje, daarna kleurde ieder kind een bloem in. Deze bloemen werden op twee grote bladen geplakt. Nadien moesten alle kinderen naar buiten gaan. Hier waren ook de ouders van Ofelia aanwezig. Eerst werd aan elk kind een ballon uitgedeeld met zijn eigen kaartje aan. Daarna zei Annemarie een woordje en gaf een klein meisje de twee grote papieren met bloemen af aan de ouders. Na dit geschenk wou ook Judith nog iets kleins zeggen, ze had een foto bij die ze graag zou ophangen, het is dezelfde als de ouders thuis hebben opgehangen als eeuwige herinnering. Er werd ook een minuut stilte gehouden, tijdens deze minuut zag je bij velen emoties los komen en stonden er vele tranen in de ogen. Ook al kende ik het meisje niet, deze emoties en gevoelens deden ook mij wat en had ik het heel erg moeilijk. Op zo een moment denk je ook aan alle mensen die in jouw omgeving zijn gestorven waarvan je had gewenst dat ze er nog net iets langer hadden geweest. En dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Zo een dingen wil je niet meemaken... Als laatste werden de ballonnen in de lucht gelaten en werd de dag afgesloten.

Na deze al heel emotionele dag vierden we ook nog de verjaardag van Annelore. Wow dit had ik even onderschat! We hadden nog heel veel werk voordat de mensen zouden arriveren, maar gelukkig wonen we nu in Guatemala en mag je sowieso een half uur extra voorbereidingstijd rekenen, en gelukkig maar! We hadden echt veel! Groentjes met cocktailsaus, chips, nootjes, m&m’s met en zonder nootjes, kippenboutjes, broodjes met salsa en taart! Annelore heeft veel mooie kadotjes gekregen, maar de kookboekjes vind ik toch de beste, wie weet ga ik nu wel minder moeten koken ;-) De piñata werd ook heel erg leuk gevonden door iedereen, we hebben zo hard moeten lachen! Echt heel fijn allemaal. We hebben met zijn allen opgeruimd terwijl onze gastmama maar stond af te wassen, toen we vertrokken naar la rhumba hebben we haar kraan dicht gedraaid en haar mee naar buiten getrokken! In de discotheek was het ook nog heel fijn, maar nu is het al zo laat, dat ik bijna niet meer hoef te gaan slapen! Nog 3.5 uurtjes en dan opstaan om te douchen en alles verder in te pakken voor het zeetje! Oh zo fijn om even te gaan ontspannen… Ook al is het maar kort (we zijn namelijk een halve dag onderweg met de bus voordat we op locatie zijn…) het gaat leuk worden!

¡Muchos besos y un abrazo muy fuerte!

(Fotos volgen maandag als ik wat meer tijd heb!)

Het was vandaag de eerste dag weer vroeg opstaan! Ging dat even moeilijk… Na tien minuten soezen ben ik er dan toch uitgeraakt en heb voor het eerst hier in het appartement een iet of wat warme douche genomen. Laten we stellen dat ik geen kippenvel had terwijl ik er onder stond! Ik vond dit al een hele prestatie en het deed echt deugd! Maar toen ik naar het toilet wou was het toiletpapier weer op. Nu, thuis zijn wij ook met vier net zoals hier, maar ik geloof nooit dat wij per dag minstens een rol toiletpapier opgebruiken! Omdat we alles hier in een vuilbakje moeten droppen zie ik ook wel dat sommigen echt grote proppen gebruiken. Of nee eigenlijk moet ik het anders zeggen. Ze gebruiken grote proppen en omwindelen dit nog eens met meer toiletpapier zodat niemand zeker niet kan zien hoe hun papier der uitziet! Maar als je nu gewoon je papiertje er ondersteboven in ligt ziet toch ook niemand dat? En dan moeten we niet om de 3 dagen naar de winkel voor toiletpapier!

Na de douche heb ik me dan maar rustig aangekleed en vertrok ik richting Las Rosas. Zonder Annelore want die was vandaag een beetje misselijk en ze had hoofdpijn, hopelijk is dat morgen weer beter! In de klas aangekomen wist ik natuurlijk niet meer welke kindjes de vorige keer bij de sessie bij waren en welke niet. Het was dan ook al meer dan een week geleden! We vroegen het de kindjes zelf en ik heb het vermoeden dat ze best wel eerlijk antwoorden want ik kon me toch enkele namen goed herinneren. De sessie verliep veel beter dan de vorige dus ik was echt opgelucht. De kindjes deden veel beter mee reageerden ook met eigen verhalen op mijn verhaal. Of toch enkele kinderen.

Tegen de middag heb ik Judith, Annemarie en Marcel nog even gesproken over de verjaardagsvrijdag omdat wij die gaan organiseren de volgende keer. Ze vonden alle spelletjes heel goed die we voorstelden dus dat is heel fijn om horen! Na een snelle hap thuis op naar de Spaanse les waar ik helemaal alleen was. We hebben vooral mijn boek verder vertaald, maar ik vond mijn vorige leerkracht hier beter in. Deze veranderde de bedoeling een beetje te veel naar mijn zin en gebruikte woorden die niet de juiste betekenis hadden voor schrijfdans. Het is voor hem natuurlijk niet gemakkelijk om in het midden van het boek te beginnen maar ik kon moeilijk terug opnieuw beginnen eh! Bij de liedjes die ook vertaald moeten worden was hij wel erg goed! Hij hoorde goed wanneer de teksten te lang waren of dat het niet goed klonk en daarom hebben we hier ook nog heel wat aangepast. Ik zal blij zijn dat de 7 laatste ook zijn vertaald dan kan de CD worden ingezongen! En worden gebrand en dan hoef ik zelf de Nederlandse stemmen niet meer te overtreffen!

Een half uurtje voor tijd heb ik gevraagd om te stoppen want ik had een telefoontje gekregen om mee te gaan voetballen! Tuurlijk wou ik mee. In een uur tijd ben ik naar huis gestapt, mij omgekleed, iets gegeten en naar Marcel gegaan, wetende dat dit allemaal in de smosregen was! Jawel het regende hier deze avond, ik kon het me amper voorstellen dat dat kon! Ik kwam net op tijd aan! Maar geen ramp had ik iets later geweest want Annemarie was nog aan het dansen. Daarna zijn we met de auto naar het voetbalplein gereden. Dat is overdekt in de zin van een dakstelsel met golfplaten en langs de zijkant afgeschermd met draad. We speelden op kunstgras, de grootte van een zaalplein. Manman, die ploeg is niet slecht! Het is gemengd, maar ze spelen meestal tegen mannenploegen. Het gaat heel erg snel en het gras schuift enorm. Dus volgende keer doe ik heus andere schoenen aan! Ik hoop tegen dan ook weer een beetje meer conditie te hebben want op 2300m hoogte starten na 4maand niets doen valt zwaar tegen! De mannen en vrouwen waren echt leuk in omgang en ze accepteren hier iedereen echt meteen dus je voelt je meteen op je gemak!

Na de match die een uurtje duurde werd er gevraagd achter tosti’s (Ik ben met Nederlanders op stap eh!) En ze vroegen of ik er ook eentje wou. Ja natuurlijk wel! Ik had amper iets gegeten voordat ik ging sporten. Om eerlijk te zijn heb ik niet lang mee gedaan, maar ik ben van het principe rustig opbouwen want die enkel voelde ook niet zo heel goed na het spelen. Eerst even langs ons thuis om wat hesp, kaas en brood op te halen en dan naar Annemarie. Daar kwamen de anderen ook aan en we hebben lekkere croques gegeten! Ze kwamen wel een beetje gehavend uit het machien maar dat geeft niet! Nadien bracht een Guatemalteek me naar huis op de moto! Beetje snelheid waar het kon, ik wil ook wel zo een ding! (ja mama papa ik droeg een helm, ik was veiliger op de moto dan in de auto)

En nu ga ik slapen want morgen is het weer een hele dag! En ’s avonds komen Rebecca, Ytsje en Saskia eten en foto’s tonen. Tenminste van de activiteit van zaterdag dus zoveel ga ik er nu ook weer niet aan hebben. Maar het is altijd gezellig dat er volk komt en dat je bijeen kan zitten!

Saludos.