All right we zijn er weer!
Om te starten, we zijn activiteiten gaan doen om mijn zinnen te verzetten want blijkbaar ben ik niet zoals ik dacht ik ben.. Ne mens komt zichzelf hier duidelijk tegen en da valt ni mee! Ik doe echt wel best mijn best om niet aan thuis te denken en vooral hier dingen te doen, maar je kan moeilijk bezig blijven eh. Dus van tijd tot tijd denk ik, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen, wist ik dan nog niet dat ik mijn dagdagelijkse dingen niet kan missen, wist ik dan niet dat ik knuffels en kussen nodig heb van de mensen die ik graag zie? Het zijn geen grootse vragen die ik mij stel, maar ze houden me wel enorm bezig!
Maar nu verder over de dingen die ik hier doe, want anders moet ik proberen tranen virtueel te maken en da lijkt mij moeilijk =) Dus!

Gisteren hebben we een heel leuk dorpje bezocht en onze gids kon er dan ook enorm veel over vertellen wat het gewoon nog fijner maakte! Salcaja is een klein dorpje dat heel bekend staat om zijn typische kledij, de likeur, de oudste kerk van Guatemala en de illegale vluchten naar de Verenigde Staten. Ik zal het netjes één voor één vertellen en als ik thuis ben kan iedereen naar de verschillende filmpjes komen kijken!

De typische kledij is de kledij die je hier vooral ziet bij de Maya-bevolking, heel kleurrijk maar allemaal dezelfde stukken. Een lange doek die dient als rok met daarboven een soort van schortje, een riem en een blouse. We bezochten eerst een grasplein waar vele draden aan stokken omhoog werden gehouden. Dit is de eerste stap van het maken van kledij. De draden zijn eerst wit en worden dan per x aantal bijeen gebonden met een klein touwtje. Op deze manier gaat het geheel in een groot bad waar zwarte kleurstof in zit. Ze gooien dit er niet zomaar in, maar er wordt een tekening op de draden gezet.
Daarna gaat het terug naar het grasplein en wordt hetzelfde proces nog eens herhaald, om meerdere kleuren te verkrijgen gaat het nog eens het bad in en nog eens naar het grasplein. Des te meer kleuren des te duurder de stof, maar dat spreekt wel voor zich als je ziet wat ze er moeten voor doen!
Daarna gaan de touwen die dan op een rol zitten naar de wever thuis. Bij de familie waar wij zijn gaan kijken staat zo één weefgetouw op de patio boven op het dak. Deze man staat daar uren aan een stuk doeken te maken. Op het filmpje kan je zien hoe dat gebeurt. Annelore kocht in dit dorpje een hele outfit. Daar komen heus nog wel fotos en filmpjes van!

Dan de likeur! Niet onbelangrijk denk ik dan =) De mensen maken deze likeur helemaal zelf en marineren er een fruit in. Straf dat dat is, ni normaal! De likeur op zich is echt wel heel lekker =) dus ik heb een grote fles voor gekocht om hier op souperen en een kleintje om de snelsten van jullie te plezieren in België =) Ja het mag door de doaune omdat het een product is dat je nergens anders kan kopen. Zelfs niet in een naburig dorp, dit is om de economie van het dorp te verzekeren en het een typisch product te laten blijven.

Ik heb ook nog een mooi filmpje over het kerkje, ingesproken door onze gids =) dus dan wordt ik verplicht om mijn spaans toch een beetje te onderhouden als ik terug ben. Anders weet ik niet meer waarover het gaat! In ieder geval is het kerkje het oudste van Guatemala en stamt dus af van 1523. Momenteel wordt het niet meer gebruikt, maar het kan nog wel dankzij de verbouwingen die ze hebben gedaan, met andere woorden verstevigingen aangebracht. Het is er eentje dat versierd is met fruit, heel speciaal want op geen een andere kerk in de wereld is dit. Het komt door de twee religies die hier vroeger samenleefden en ze wilden graag een mix van beiden. Het resultaat mag er wezen! Jammer genoeg was het kerkje zelf gesloten.

Dan nog het kleine weetje van onze gids. In dit dorp bestaat een wijk met een speciale naam (maar die ben ik uiteraard weeral kwijt! Zoveel info dat we hier moeten verwerken) In deze wijk komen allemaal mensen bij elkaar die naar Amerika willen vluchten, illegaal weliswaar. Vaak zijn het arme, ongeschoolde mensen die ginder niet veel beter gaan vinden. Maar hoop doet leven!

Na de uitstap zijn we naar het huis van Miguel en Sylvie gaan kijken, het heeft echt veel mogelijkheden nog. Maar momenteel is het nog niet af, ze hopen het wel af te hebben tegen de 25ste, maar dit willen we eerst nog wel eens zien gebeuren hier in Guatemala. Ook omdat het verder van centraal park ligt, kozen we voor het appartement dat we eerder bezochten. Dus nu staat het vast, we hebben het gereserveerd! De 23ste verhuizen we en daar kijk ik enorm naar uit! Internet wanneer ik wil, op café wanneer ik wil, dansles wanneer ik wil, naar de winkel wanneer ik wil, IDEAAL!

Dan wil ik nog kort iets zeggen over vandaag. We zijn voor het eerst naar Caras Alegres geweest! We hebben eerst uitgeslapen en zijn dan samen met Annemarie (de coördinator van de vrijwilligers van Caras Alegres) naar het schooltje gegaan waar Annelore en ik de rest van de tijd zullen doorbrengen!
Oh het is echt een gezellig iets! Je hebt dus de school op zich, dit begint vanaf prepatoria (6jarigen) en dan het eerste tot het zesde klasje. De school begint om 8h en eindigt om 13h, maar voor de prepatoria is dit iets anders (9h tot 12h). Prepatoria is voor Annelore weg gelegd, zij krijgt er 20 kindjes ter beschikking. Schattigerds ze!

Ik krijg de nog iets kleinere petotters. Parvullos noemt het klasje, dit zijn de 4 en 5 jarigen. Oh je kan je ni voorstellen hoe geweldig die zijn! Ze zijn ongeveer zo groot als onze 2.5jarige kleuters van België. En dan zo aanhankelijk, je voelt je meteen aanvaard. Je krijgt als seño (juf) ook een kus van al die kleintjes al ze naar huis gaan. Hier ga ik genoeg liefde krijgen die ik nu wel mis!! Het is een klein klasje,volledig nieuw dus ik kan er zeker wel een schrijfdansklasje van maken! Het klasje is in de nieuwe gebouwen van Caras Alegres en blijft daar ook. Naast dit klasje is er een ruimte voorzien voor de allerallerkleinsten, 0-3jaar. Op deze manier kunnen de vrouwen hun kinderen hier afzetten en kunnen ze zelf gaan werken. Een geweldige mogelijkheid die Caras Alegres creëert ! Er was ook al meteen het voorstel om van dit klasje de oudsten er uit te nemen om ook mee te schrijfdansen, ik zal eerst kijken hoe het loopt met de parvullos =) Ik ben er al helemaal klaar voor om mij volledig te beginnen voorbereiden enzo!

¡Hasta luego!

(zijn mijn berichten te lang? Of mag dat…)