Ik wil op tijd en stond toch iets schrijven, anders krijg ik het gevoel dat ik niets van mij laat horen. En dat vind ik niet fijn! Dus hier gaan we voor denk ik een kort berichtje. Ik schrijf normaal alles in mijn dagboek en van daaruit kan ik dan ideetjes halen voor mijn blog, maar het schrijven in het dagboek begint te minderen of ik vergeet het een dag en dan staat er duidelijk veel minder geschreven!

Ik begin bij donderdagavond want toen ben ik naar een dansshow geweest! Onze huisgenoot Alex moest dansen en nodigde ons uit. Annelore ging niet mee, maar Ytsje en Rebecca wel dus weg waren we! Ik nam mijn videocamera mee zodat Alex achteraf zijn show zou kunnen bewonderen, maar ik kon veel meer moois filmen dan alleen dat! De show begon met een optreden van enkele hiphoppers, wat hier heel bizar is aangezien alles salsa, merengue etc. is. Daarna kwam de lerares op de dansvloer, helemaal alleen. Maar wat kon zij dansen! Het voetenwerk was best wel verbluffend en dan de bewegingen van haar bovenlichaam daar nog eens bij, ik zou het niet kunnen!
Na een vrij dansmoment voor de toeschouwers kwam de hele dansschool op de vloer, zij dansten wel 6 minuten, maar ik vond het niet zo erg mooi samen gedanst. Niet allemaal op hetzelfde moment dezelfde beweging wanneer dit wel moest, jammer!
Daarna kwamen er twee dansduo’s (apart welteverstaan) die echt goed waren, zij deden dingen die jij of ik de eerste tien jaar nog niet zouden kunnen! De vrouw op de arm van de man, naar de rug, op de schouder en hop naar de heup. En dat allemaal in een vloeiende beweging, ik wil het nog wel eens iemand zien nadoen =)
Daarna kwam dan eindelijk Alex, zij dansten met 3 duo’s samen. Dat was wel knap om zien en ze deden het ook echt goed samen. Maar voor dit te kunnen bewonderen moet je maar eens thuis komen kijken want elke dans duurt zo lang dat het niet op mijn blog past. (ja ik kan knippen, maar ik wil sebiet graag gaan slapen dus!)
Dit was het einde van de show en nu werd er vrij gedanst. Tot de baas opeens een danswedstrijd aankondigt, de winnaar krijgt 300quetzal. Er waren verschillende kandidaten waaronder Alex met zijn vriendin en Annemarie met Helvis. Na enkele minuten werd de muziek stop gezet en werd er een koppel van de dansvloer gegooid afhankelijk van het lawaai van het applaus dat het publiek maakte. Maar omdat dit alles zo lang bleek te duren vroeg de baas uiteindelijk of de 3 laatste koppels gelukkig waren met een gedeelde plek en dat waren ze. Annemarie zat bij de gelukkigen!

Op zaterdag ging ik mijn was ophalen in parque calvario waar het weeral markt was. Dit keer omdat Jezus zondag zou sterven, hiervoor was het 4 dagen markt. Ik ben er dan nog maar een keer overgelopen, maar nu was ze echt veel groter dan met carnaval! Ik kocht er nog enkele souvenirtjes voor mijn papa en mijn broer. Ook al was de markt een stuk groter, ik was nog te vroeg voor mijn was, ik mocht dan op de drempel gaan zitten en kreeg de krant in mijn handen. Heel leerrijk om een Spaanse krant te lezen, door de foto’s begrijp je de tekst beter en zo leerde ik weeral enkele nieuwe woorden!

Zondag was een dag waarin ik mij vergiste! Ik dacht leuk naar Democracia te gaan om All Stars te gaan bekijken, maar natuurlijk stierf Jezus vandaag en dat is hier een grote feestdag dus bijna alle winkels zijn gesloten! Maar ik zag wel andere dingen die ik echt knap vond! Op de foto’s zie je enkele straattekeningen, deze zijn ter ere van de sterfte van Jezus, ze maken er enorm veel werk van om heel precies fijne korrels op de juiste plek te strooien. Dit doen ze met de hand of met een mal. En dan krijg je echt mooie tekeningen! Zo een hele straat vol! Toen ik op het einde van de straat kwam en naar rechts wou gaan zodat ik terug richting thuis zou stappen, kwam ik ineens midden in de kerk uit! Het is te zeggen, alle soorten kleuren van alle kerken waren daar verzameld met grote kruizen en wierooktoestanden. Ik wou mij niet in deze hoop begeven als buitenlander en weinig-gelovende dus ben ik verstandig terug gekeerd.

Eenmaal terug in het centrum, zette ik mij in het park zodat ik aan mijn taak van religie zou kunnen beginnen. Er werd gevraagd om een interview af te nemen over iemand zijn godsdienst. Ik was dit dus van plan in het park, maar eenmaal daar leek mij dit een belachelijk plan om het aan een wildvreemde even te vragen. Dus schreef ik gewoon op wat ik al wist uit vorige gesprekken en zal ik op stage nog wel eens polsen achter de godsdienst.
Annelore wou ook nog haar schoenen late poetsen in het park, dus belde ik haar even op omdat ik veel vroeger terug was dan gepland. Eventjes foto’s nemen, een krant kopen en dan naar huis schoolwerk maken!

Na ongeveer 2h werken was ik het wel grondig beu en wou ik nog even naar buiten, naar de zon. En gelukkig maar dat ik dat deed! In onze straat en dan verder langs het stadshuis zou een processie passeren. Ik moest er wel bijna een uur op wachten, maar dat was toch de moeite geweest! Jammer genoeg had ik mijn fototoestel niet bij… Eerst kwamen er allemaal jonge mannen in het zwart en paars gekleed, een vrouw hield in het midden van die groep een kruis vast. Iedereen in de stoet had een brandende kaars vast, langs de zijkanten vormden zich twee rijen die uiteindelijk een haag bleken te vormen voor wat komen zou. Na de mannen had je de vrouwen en dan weer mannen en uiteindelijk jonge kinderen. Als laatste had je drie oude vrouwen die wierook waaiden, daarna de pastoor met 2 misdienaars die constant aan het bidden was en als laatste had je tientallen mannen vlak achter elkaar die een geweldig groot tafereel droegen! Hier stond Jezus op afgebeeld en was versierd met licht en zelfs water! Om dit te laten werken reden achter het houten tafereel 2 mannen met motortjes.

En vandaag, dinsdag, had ik mijn tussentijdse evaluatie. Deze verliep lichtjes anders dan in België, maar het was een positief gesprek! Het was heel aangenaam en het kwam er op neer dat ik goed bezig was en dat mijn toekomstplannen zeker oké waren. Dus gaan we voort zoals we bezig waren!

Groet!

Wat heb ik ondertussen allemaal gedaan?

Ik begin bij dinsdag, de hele dag naar de klas! In de voormiddag deed ik schrijfdans op papier met de kids, maar dit was duidelijk nog veel te vroeg! Ze kenden de bewegingen nog niet erg goed en keken ook niet naar mij als voorbeeld. Dit was weeral een les die ik leerde!
In de namiddag had ik weer een nieuwe leerkracht voor Spaans. Ik moest weeral opnieuw uitleggen waar mijn eindwerk over handelde en wat ik die les wou doen. Dat deeltje van de les begin ik wel beu te geraken én ik heb liever een vrouw. Die begrijpen tenminste kindertaal en snappen hoeveel er nog moet vertaald worden! Zo traag dat die mannen zijn, niet normaal!

’s Avonds was het leukste van de hele dag! Ytsje en ik zijn naar het park calbario geweest, zo lachen! Het was er carnaval en dat wordt hier lichtjes anders gevierd dan bij ons. Ik vertelde al over de beschilderde eieren met papiersnippers in, awel dat gebruikten ze ook in het park, maar ook bloem en glitters! We komen aan in het park en er zijn 3 straten vol met standjes, een straatje eten, een straatje kermis en een straatje prularia. Echt heel gezellig! Maar dus we komen daar aan en ik hoor al het woord gringos vallen (significa: buitenlanders) en ik zag hen eieren nemen. Dus hop bakje van de Mc donalds toe want ik wist wat er ging gebeuren! Bloem overal in ons haar en gezicht! Ytsje had het niet zien aankomen en alles belandde in haar ogen, daar zag ze wel even van af. We kochten snel zelf ook eieren en bloem en de pret kon beginnen! We liepen door het prulariastraatje en strooiden vrolijk bloem op de hoofden van de mensen. Vooral van diegenen die zich goed hadden verstopt onder een pet of een kap! We hebben zo hard gelachen en al de mensen die toekeken ook! Ik heb me hier nog nooit zo goed geamuseerd als toen =) Tot we in het kermisstraatje kwamen, dit was echt een slecht idee, maar wisten wij veel… Daar stonden grote groepen jongens die de meisjes zowaar aanvielen met de bloem. Ze gooiden opzettelijk in het gezicht en kwamen in groep zodat ze je konden betasten aan borsten en poep en in je zakken konden zitten. Dit zou geen twee keer gebeuren! “Una vez más y (ik stak mijn vuist omhoog) este es tuyo!” natuurlijk had dat weinig invloed en werd Ytsje ondertussen binnen geroepen in een winkeltje. Daar waren twee lieve vrouwen die haar hielpen met het schoonmaken van haar gezicht want ze was echt overdonderd. De man die er bij kwam zei dat de jongens ons stonden op te wachten en dat we beter de politie konden bellen. Maar dit vonden we er toch een beetje over gaan. We zeiden dat een vriendin ons opwachtte aan de kerk en dat we graag naar daar zouden gaan. Ze zei aan de man dat hij ons maar achterom moest leiden. Zo gezegd, zo gedaan. We wandelden door tuintjes en keukens van andere gezinnen tot we uitkwamen op de straat. Na 2 keer vragen vonden we de weg terug naar de kerk, daar stond Annemarie ons gelukkig al op te wachten! Samen kochten we meer bloem en eieren, maar daar had ik pech, ik krijg een ei op mijn hoofd! Dit keer geen met papiersnippers maar een echt met dooier en eiwit! Dat vond ik even een domper, maar dat liet ik niet merken want dan hebben die gasten alleen nog maar meer plezier. Dus gingen we gewoon terug naar het veilige straatje. Daar hebben we ons nog rot geamuseerd! Achteraf maar een douchke genomen want ik zag er echt vies uit! Bloem in mijn haar, wenkbrauwen, bh, gewoon overal!

Woensdag was het aswoensdag en dat is geweten geweest! Veel mensen liepen rond met een kruisje op hun hoofd en er waren heel weinig kindjes in de klas. In de namiddag ben ik dan thuis gebleven om schoolwerk te maken, maar zoveel heb ik precies ook weer niet gedaan gekregen. Ik kocht ook nog enkele souvenirs!

Vandaag heb ik nog even schrijfdans gedaan, maar nu met de hele groep samen! Én ik heb Ruth (één van de juffen) de sessie mee laten leiden. Ze had me al zo goed geholpen bij de voorbereidingen dat ik dit wel een mooie beloning vond. En ze deed het echt goed! We kleefden plastiek op de grond, toen de kinderen er waren sprayden we water op de plastiek en op sommige kindjes hun gezicht. De eerste keer dat we dansten met de handen op de plastiek was met zeep. De kinderen hielden hun handen in de lucht en ik spoot op elke hand een beetje zeep. De tweede keer dansten we met verf! Op elke hand werd een ander kleurtje gespoten en het werd een heel kleurrijke boel op de plastiek! Ik heb me geamuseerd, Ruth amuseerde zich en al de kindjes hadden een grote lach op hun gezicht =) Achteraf moesten we de handen wassen, maar er was geen water, dus naar de school ernaast! De juffen zeiden dat ze in een treintje moesten gaan, ik had al meteen schrik voor de kleren want normaal nemen ze elkaar vast bij de schouders! Dus staken we de handen in de lucht en wandelden zo naar de lavabo’s.

’s Middags moesten we onze projectweek die we in elkaar staken voorstellen tijdens de vergadering en ook de activiteiten die we wilden doen op de verjaardagsdag. Dat was toch wel een spannend, want alles moest in het Spaans en ik had niet alles vertaald gekregen door tijdsgebrek. Maar ik vind dat ik goed mijn plan hebben kunnen trekken en onze activiteiten zijn allemaal goed gekeurd! Heel leuk natuurlijk om te horen =)

In ieder geval ga ik nu vetrekken want ik wil nog naar een dans show!

Wat een weekendje weg!

Na het feestje van Annelore zijn we dus nog even naar la rhumba geweest, of even? Het werd al snel laat! ’s Ochtends werd ik dan nog een keer wakker gebeld om te skypen dus ik had maar 4 uurtjes geslapen! Maar toch fit en opgewekt om op weekend te gaan =) Ik stond dan ook al beneden toen ik weer moest wachten op Annelore..

Eerst namen we het mini-busje, aangezien het nog heel vroeg was zaten we er helemaal alleen in! Normaal zet dat busje ons af aan de terminal, maar niet vandaag… Hij besliste om ons door Minerva te laten gaan. Wij met onze 2 grote koffers (voor 4 personen welteverstaan) door de smalle gangetjes van de markt! Het was nogal een zicht, wij met onze rijkdom, we hadden in één koffer gemakkelijk dezelfde waarde zitten als 2à3 van die kraampjes. Zoiets wil ik niet meer doen, als echte toerist even gaan ploeteren. Daarna hop de chickenbus op voor 2h en weg zijn we!

Aangekomen in Coatepeque moesten we overstappen op een volgende chickenbus, maar dit gebeurde niet, we werden dan ook dik int zak gezet door die twee mannen! Ik probeerde nog af te dingen, maar in het busje vond iemand dat niet nodig dus ben ik terug ingestapt en heb geen woord meer gezegd! De mannen kregen geen blik meer van mij!

Uiteindelijk belanden we een dorpje waar het helemaal naar vis ruikt en het zweet van je lijf stroomt als je ook maar iets van activiteit vertoont. We worden op een bootje gezet en varen richting het eilandje waar we moeten zijn, namelijk Tilapita. Wat me onderweg heel erg opviel was de verandering van de natuur en de huizen. Van Xela tot Tilapita waren de huizen eerst groot en modern naar kleiner en armoediger. Van stenen huizen met verdiepingen naar houten hutjes met strooien daken. De straten veranderden van kasseien en asfalt naar enkel de hoofdstraat in asfalt tot alle straten als een zandstrand. Wat me dan weer meer opviel in de terugreis was het andere gezicht van de bevolking doorheen Guatemala. In de steden waar we de bussen namen waren de mensen veel gehaaster, hadden ze een bedrukt gezicht en lachten ze amper. Maar aan de kust waren de mensen mooi, een zacht gezicht en een spontane lach. Ze zijn er zoveel opener en dat maakt dat je hen veel meer vertrouwt. Een gesprek aanknopen met de plaatselijke bevolking gaat zoveel makkelijker aan de kust en is zoveel interessanter dan hier in Xela waar iedereen de toeristen volop kent.

Zaterdag was onze eerste dag en we hadden al heel wat uren door gebracht aan het strand. Maar het waaide er heel erg en het zwarte zand waaide de heel tijd op. Ook in zee was het niet zo heel aangenaam vond ik, er was een sterke stroming en de golven beukten echt in op je lichaam. Daarbij kwam nog eens al het zand dat bleef hangen op je huid waar het water was geweest! Nee dankje, ik verkies het zwembad! Maar ook aan het zwembad was ik het snel beu, ik wou iets gaan doen, ik wou praten en kijken… Ik nam mijn fototoestel, een makkelijke bikini en mijn ogen! Al snel kwam ik 4 meisjes tegen die me al van ver zagen aankomen. Ze weken met hun ogen niet van mij af en hier heb ik gebruik van gemaakt! Ik vroeg hen om mij het dorp te tonen en dit deden ze met veel plezier! Ik kwam zo bij de twee kerkjes van het dorp, een protestantse en een katholieke. De katholieke was veel kleiner, maar één van hen vertelde met dat hier meer protestantse christenen zijn en daarom de kerk niet zo heel groot is. Ze toonden me ook hun school die start van Parvulos tot 6de leerjaar. En als laatste, maar echt het mooiste was de kiosk, hier zou je met zonsondergang romantisch kunnen dineren of gewoon heel veel foto’s nemen!

Ik vind de kust van Guatemala best iets exotisch hebben en had mij daar helemaal niet aan verwacht. Ik wist niet goed wat ik moest denken over ons weekend, maar zoiets als dit niet. Meer typische kledij en ruwere stranden met op de achtergrond bergen misschien, maar niets van dit alles! Ik vond het allemaal niet erg, want het is er echt heel mooi!

Wat ook een enorme meevaller was voor mij, was dat je er niets anders kon krijgen dan vis! Pescado gril, pescado frito, camarones con ajo, camarones frito, sopa de pescado y vegetariana. De gegrilde vis was echt overheerlijk, hij smaakte goed af en je kreeg er een patatje bij en tomaat met komkommer. Meer moet dat echt niet zijn!

Zondag hebben we Tilapa (het laatste dorpje voordat je naar het eiland vaart) wat gaan verkennen. Los er door! Maar dat is niet moeilijk want je heb er maar 1 straat… Op het einde kwamen we terug water tegen en in de verte zagen we hutjes, die wilden we wel eens gaan bekijken. Jammer genoeg hielden we niet meteen rekening met het water! Gelukkig was dit niet heel erg diep en konden we er gewoon doorstappen. We zwommen even in de zee, Annelore ging ijsjes halen, maar die vond ik niet zo lekker dus heb ik het mijn maar doorgegeven aan een jongen waar ik mee babbelde. Bij terugkeer heb ik mijn mooiste souvenir gevonden! Als ik het door de douane krijg wordt het zeker nog bewonderd!

In de namiddag babbelde ik nog met de mensen van het eiland en ’s avonds aten we weer visjes! ’s Anderendaags ’s morgens zouden we vroeg opstaan want onze gids zou er om 7.30h zijn! En hij was er inderdaad niet veel later! We zouden een twee uur durende rondleiding krijgen in “la lancha”, het bootje met andere woorden. Dat was echt prachtig om te doen, heel rustgevend, mooie landschappen van tijd tot tijd, mooie vogels en vooral het niets moeten en worden geleid… Gelukkig deden we dit vroeg in de ochtend want op het einde van ons ritje werd het al heel warm en was ik blij dat ik mocht uitstappen! Er restte ons nog een uurtje om onze koffer te maken en ons te verfrissen. Annelore en Ytsje deden dit in de zee, ik nam gewoon een douche (ze hadden jammer genoeg het zwembad laten leeg lopen!) Ik heb hier enorm genoten van de rust, maar was erg blij om terug naar huis te gaan. Soms is samenleven met anderen toch niet zo simpel…

Eerst aten we nog iets in een restaurantje in Tilapa daarna was het wachten op de bus naar Coatepeque, die reed dan nog eens zo traag dat er geen enkel fris windje binnen kwam dus het was weer zweten geblazen! Want oh ja, de man van het bootje was maar alleen geweest dus moesten we één koffer zelf dragen door het zandstrand. In die hitte is dat echt geen aanrader na een frisse douche! We kwamen wel nog lang bananenplantages en omdat we toch zo traag reden hebben we daar nog mooie foto’s van kunnen maken. Bij aankomst moesten we weer een tijd wachten op onze bus naar Xela en werden we misleid door twee mannen. Gelukkig was daar een meisje die zei waar we moesten gaan staan en gelijk had ze! Op de plek die ze aanwees kwam net de bus aanrijden! Snel er naar toe voor een hobbeldebobbelritje verder… Deze bus moest ook nog eens door de bergen en bochten nemen, dus was ontspannen naar huis rijden zeker niet aan de orde! Hield je je niet vast dan lag je wel in het gangpad! We komen dan dooreen gehutseld aan in Xela, maar niemand wist waar we waren! Wat ben ik blij dat ik de weg weet, want ja verbaas je er misschien maar over, maar over het algemeen ben ik hier de kaartlezer en wijs ik de weg. Sommige anderen zouden gewoon terug gaan naar waar we van kwamen! Ik noem heel bewust geen namen =)

In het busje kregen we vieze blikken van een oudere man die zeker niet Guatemalteeks was en met een boze stem zei hij dat we de taxi moesten nemen. “Ja meneer, betaal jij dan onze taxi? Dan betalen wij jouw busritje.” Laat ons gewoon doen met onze grote valiezen en maak plaats. Wij betalen heus wel een ticketje meer voor onze koffers. Eens thuis, gauw de was verdelen en naar de wasserette! Die mevrouw is echt een moederfiguur, het viel haar meteen op dat ik mijn stem bijna kwijt was! Zo lief van haar =) (Zaterdag begon mijn stem het in één keer te begeven en dat is nog niet gebeterd, vanaf nu maar keelpilletjes pakken.. verzachten eh!) Soit dit was mijn weekend dat ik heb afgesloten met een bestelling bij de chinees! Natuurlijk massas te veel =D Ik heb nog voor 3 dagen eten nu en het is ocharm maar één gerecht!

¡Hasta pronto!

Eerst wil ik foto's posten van het feestje van vrijdag! Want dat is toch wel belangrijk dacht ik zo.. Omdat ik niet te veel tegelijk kan uploaden, doe ik eerst deze en sebiet komt er een echt bericht over het weekend met bijhorende foto's!

Eigenlijk heb ik heel wat te schrijven, maar het is al heel erg laat. Dus ik ga het proberen kort te houden, want morgen is het heel vroeg opstaan om naar de zee te gaan! Maar omdat ik aan enkelen had beloofd om toch nog eens iets online te zetten, hier is het:

Dinsdag gebeurden er maar twee dingen die ik echt van belang vond. Het eerste was in de klas, we starten de ochtend in de kring met van alle activiteiten. Daarna mogen de kinderen een half uur spelen en daarna een half uur “werken”. Maar tijdens dit spelen moest één van de kindjes zijn huiswerk maken. Ik vond dit echt erg, want tijdens het tweede half uur heeft hij niets meer gedaan omdat zijn energie hiervoor op was. Tijdens de speeltijd deed ik navraag bij de juf en zij zei me dat hij zijn huiswerk thuis niet had gemaakt. Daarom moest hij dit in de klas doen. Ik zei haar dat ik dacht dat het echt te veel was voor hem, dat hij tijdens het werken niets meer had gedaan. Een kind van die leeftijd kan zich amper een half uur concentreren, vraag dan alsjeblief geen uur! Wetende dat de kinderen die wel een ingevuld boek bij hadden dit vaak hadden laten maken door een oudere broer of zus. Of hoe verklaar je anders de perfecte huistaken en bijna hopeloze taken van in de klas?

S’ Avonds gebeurde er echt iets eng! Ytsje en Rebecca waren nog niet zo heel lang weg en ik zat achter mijn computer huiswerk te maken toen plots er heel veel honden blaften en ik een man hoorde schreeuwen. Maar schreeuwen om hulp alsof hij echt dacht dat hij zou sterven. Zo een roep gaat door merg en been! Ik ging meteen kijken aan het raam en er stonden zes honden rond hem te springen en aan te vallen.. Hij stond ingesloten tegen een muur en greep naar zijn armen. Gelukkig verdwenen de honden op één of andere vreemde manier, maar de man stond daar nog.. Ik wou naar beneden gaan, maar twijfelde, als vrouw naar buiten gaan om 22h is heel gevaarlijk. Maar de man was in nood! Tijdens mijn getwijfel zag ik twee mannen naar hem toe gaan om te helpen, gelukkig! De man was erg aangedaan en had duidelijk pijn. Ik hoop dit nooit mee te maken, maar mensen die hier al langer wonen verbaasden zich over mijn verhaal dus het is once in a lifetime denk ik.

Woensdag deed ik schrijfdans met water! Zo enorm leuk, niet normaal! Ik nodigde ook de juffen om eens keer te komen kijken naar wat ik deed met de kinderen, ze waren dolenthousiast! Het was echt heel fijn om zien hoe de kids met hun handen in het water aan het spetteren waren en de lach op hun gezicht alsmaar groter werd. Dat maakte mij ook blij en ik deed met nog meer plezier de oefeningen mee!

Bij Caras Alegres maakten we iets voor Carnaval! Gisteren knipten we papier in hele kleine stukjes en vandaag beschilderden we eieren. De papiersnippers gingen in de gedroogde eieren en deze werden dicht geplakt met crêpe-papier. Op dinsdag gaan we met alle kinderen deze eieren consumeren. Dit wil zeggen dat de eieren worden kapot geslagen op het hoofd van een ander. Dat wordt echt nog lachen! Wij (Annemarie, Marcel, Ruth, Ofelia, Annelore, Ytsje en Rebecca gaan die avond ook naar een park waar dit heel erg gevierd word! FEESTJE!)


Op donderdagmiddag ben ik naar Sebástian thuis geweest, dit is mijn volgcliënt waar ik een hele beschrijving van moet maken. De manier waarop zij leven is echt schrijnend in mijn ogen, of toch ook weer niet. Het huis is opgedeeld in een binnenkoer met daar rond een keuken, een “badkamer” en slaapkamers. Deze slaapkamers zijn de leefruimtes van verschillende gezinnen. In totaal leven zij met 25 personen samen onderverdeeld in 4 gezinnen. Later maak ik hier nog een filmpje van als promotiemateriaal voor Caras Alegres, met toestemming van één van de vrouwen die hier woont. Dit gaat heel raar worden om te doen, omdat ik in elke kamer zal geweest zijn en hun leven helemaal zal leren kennen. Dit geeft me een raar gevoel, ik wil enige afstand bewaren, maar voor zo een filmpje is het nodig dat je dichtbij komt. Ik zal nog zien hoe dit allemaal gaat gaan…

In de namiddag, na Caras Alegres, deelden we valentijnskadotjes uit onder de vrijwilligers en de vaste werknemers. Ik trok Wendy en kocht haar een doosje chocolaatjes, ja ik heb dat doosje zelf gevouwen! Het mocht amper 10 quetzal kosten, dat is echt heel weinig! Maar ik heb wel een heel mooi kadotje ontvangen van Ofelia, ze gaf me een roosje dat licht geeft. Ofelia is een vrouw die mij heel erg aanstaat, ze lacht de hele tijd, maakt grapjes en spreekt leuk Spaans. Haar ga ik echt missen, het wordt zowaar een echte vriendin.

Vandaag, vrijdag heb ik veel gedaan, een dag uit verschillende emoties.
In de voormiddag deed ik schrijfdans in het klasje, dit was zo heel fijn! We zaten buiten in het zonnetje en ik vertelde kort het verhaaltje opnieuw, de kinderen luisterden allemaal wat vorige keer niet het geval was. Daarna danste iedereen (behalve eentje) het dansje heel goed mee, zelfs twee keer! En daarna, het leukste stuk, maakten we een zandbergje in het echte zand, we woelden er ook in en daarna maakten we zelf regen op onze eigen berg, dit vonden ze allemaal geweldig! Heel leuk om zien en om doen!

De namiddag was iets heel anders! Vorige week stierf er een meisje, Ofelia, van acht jaar. Vandaag zouden we haar herdenken. We maakten eerst een kaartje met een tekstje op speciaal voor het meisje, daarna kleurde ieder kind een bloem in. Deze bloemen werden op twee grote bladen geplakt. Nadien moesten alle kinderen naar buiten gaan. Hier waren ook de ouders van Ofelia aanwezig. Eerst werd aan elk kind een ballon uitgedeeld met zijn eigen kaartje aan. Daarna zei Annemarie een woordje en gaf een klein meisje de twee grote papieren met bloemen af aan de ouders. Na dit geschenk wou ook Judith nog iets kleins zeggen, ze had een foto bij die ze graag zou ophangen, het is dezelfde als de ouders thuis hebben opgehangen als eeuwige herinnering. Er werd ook een minuut stilte gehouden, tijdens deze minuut zag je bij velen emoties los komen en stonden er vele tranen in de ogen. Ook al kende ik het meisje niet, deze emoties en gevoelens deden ook mij wat en had ik het heel erg moeilijk. Op zo een moment denk je ook aan alle mensen die in jouw omgeving zijn gestorven waarvan je had gewenst dat ze er nog net iets langer hadden geweest. En dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Zo een dingen wil je niet meemaken... Als laatste werden de ballonnen in de lucht gelaten en werd de dag afgesloten.

Na deze al heel emotionele dag vierden we ook nog de verjaardag van Annelore. Wow dit had ik even onderschat! We hadden nog heel veel werk voordat de mensen zouden arriveren, maar gelukkig wonen we nu in Guatemala en mag je sowieso een half uur extra voorbereidingstijd rekenen, en gelukkig maar! We hadden echt veel! Groentjes met cocktailsaus, chips, nootjes, m&m’s met en zonder nootjes, kippenboutjes, broodjes met salsa en taart! Annelore heeft veel mooie kadotjes gekregen, maar de kookboekjes vind ik toch de beste, wie weet ga ik nu wel minder moeten koken ;-) De piñata werd ook heel erg leuk gevonden door iedereen, we hebben zo hard moeten lachen! Echt heel fijn allemaal. We hebben met zijn allen opgeruimd terwijl onze gastmama maar stond af te wassen, toen we vertrokken naar la rhumba hebben we haar kraan dicht gedraaid en haar mee naar buiten getrokken! In de discotheek was het ook nog heel fijn, maar nu is het al zo laat, dat ik bijna niet meer hoef te gaan slapen! Nog 3.5 uurtjes en dan opstaan om te douchen en alles verder in te pakken voor het zeetje! Oh zo fijn om even te gaan ontspannen… Ook al is het maar kort (we zijn namelijk een halve dag onderweg met de bus voordat we op locatie zijn…) het gaat leuk worden!

¡Muchos besos y un abrazo muy fuerte!

(Fotos volgen maandag als ik wat meer tijd heb!)

Het was vandaag de eerste dag weer vroeg opstaan! Ging dat even moeilijk… Na tien minuten soezen ben ik er dan toch uitgeraakt en heb voor het eerst hier in het appartement een iet of wat warme douche genomen. Laten we stellen dat ik geen kippenvel had terwijl ik er onder stond! Ik vond dit al een hele prestatie en het deed echt deugd! Maar toen ik naar het toilet wou was het toiletpapier weer op. Nu, thuis zijn wij ook met vier net zoals hier, maar ik geloof nooit dat wij per dag minstens een rol toiletpapier opgebruiken! Omdat we alles hier in een vuilbakje moeten droppen zie ik ook wel dat sommigen echt grote proppen gebruiken. Of nee eigenlijk moet ik het anders zeggen. Ze gebruiken grote proppen en omwindelen dit nog eens met meer toiletpapier zodat niemand zeker niet kan zien hoe hun papier der uitziet! Maar als je nu gewoon je papiertje er ondersteboven in ligt ziet toch ook niemand dat? En dan moeten we niet om de 3 dagen naar de winkel voor toiletpapier!

Na de douche heb ik me dan maar rustig aangekleed en vertrok ik richting Las Rosas. Zonder Annelore want die was vandaag een beetje misselijk en ze had hoofdpijn, hopelijk is dat morgen weer beter! In de klas aangekomen wist ik natuurlijk niet meer welke kindjes de vorige keer bij de sessie bij waren en welke niet. Het was dan ook al meer dan een week geleden! We vroegen het de kindjes zelf en ik heb het vermoeden dat ze best wel eerlijk antwoorden want ik kon me toch enkele namen goed herinneren. De sessie verliep veel beter dan de vorige dus ik was echt opgelucht. De kindjes deden veel beter mee reageerden ook met eigen verhalen op mijn verhaal. Of toch enkele kinderen.

Tegen de middag heb ik Judith, Annemarie en Marcel nog even gesproken over de verjaardagsvrijdag omdat wij die gaan organiseren de volgende keer. Ze vonden alle spelletjes heel goed die we voorstelden dus dat is heel fijn om horen! Na een snelle hap thuis op naar de Spaanse les waar ik helemaal alleen was. We hebben vooral mijn boek verder vertaald, maar ik vond mijn vorige leerkracht hier beter in. Deze veranderde de bedoeling een beetje te veel naar mijn zin en gebruikte woorden die niet de juiste betekenis hadden voor schrijfdans. Het is voor hem natuurlijk niet gemakkelijk om in het midden van het boek te beginnen maar ik kon moeilijk terug opnieuw beginnen eh! Bij de liedjes die ook vertaald moeten worden was hij wel erg goed! Hij hoorde goed wanneer de teksten te lang waren of dat het niet goed klonk en daarom hebben we hier ook nog heel wat aangepast. Ik zal blij zijn dat de 7 laatste ook zijn vertaald dan kan de CD worden ingezongen! En worden gebrand en dan hoef ik zelf de Nederlandse stemmen niet meer te overtreffen!

Een half uurtje voor tijd heb ik gevraagd om te stoppen want ik had een telefoontje gekregen om mee te gaan voetballen! Tuurlijk wou ik mee. In een uur tijd ben ik naar huis gestapt, mij omgekleed, iets gegeten en naar Marcel gegaan, wetende dat dit allemaal in de smosregen was! Jawel het regende hier deze avond, ik kon het me amper voorstellen dat dat kon! Ik kwam net op tijd aan! Maar geen ramp had ik iets later geweest want Annemarie was nog aan het dansen. Daarna zijn we met de auto naar het voetbalplein gereden. Dat is overdekt in de zin van een dakstelsel met golfplaten en langs de zijkant afgeschermd met draad. We speelden op kunstgras, de grootte van een zaalplein. Manman, die ploeg is niet slecht! Het is gemengd, maar ze spelen meestal tegen mannenploegen. Het gaat heel erg snel en het gras schuift enorm. Dus volgende keer doe ik heus andere schoenen aan! Ik hoop tegen dan ook weer een beetje meer conditie te hebben want op 2300m hoogte starten na 4maand niets doen valt zwaar tegen! De mannen en vrouwen waren echt leuk in omgang en ze accepteren hier iedereen echt meteen dus je voelt je meteen op je gemak!

Na de match die een uurtje duurde werd er gevraagd achter tosti’s (Ik ben met Nederlanders op stap eh!) En ze vroegen of ik er ook eentje wou. Ja natuurlijk wel! Ik had amper iets gegeten voordat ik ging sporten. Om eerlijk te zijn heb ik niet lang mee gedaan, maar ik ben van het principe rustig opbouwen want die enkel voelde ook niet zo heel goed na het spelen. Eerst even langs ons thuis om wat hesp, kaas en brood op te halen en dan naar Annemarie. Daar kwamen de anderen ook aan en we hebben lekkere croques gegeten! Ze kwamen wel een beetje gehavend uit het machien maar dat geeft niet! Nadien bracht een Guatemalteek me naar huis op de moto! Beetje snelheid waar het kon, ik wil ook wel zo een ding! (ja mama papa ik droeg een helm, ik was veiliger op de moto dan in de auto)

En nu ga ik slapen want morgen is het weer een hele dag! En ’s avonds komen Rebecca, Ytsje en Saskia eten en foto’s tonen. Tenminste van de activiteit van zaterdag dus zoveel ga ik er nu ook weer niet aan hebben. Maar het is altijd gezellig dat er volk komt en dat je bijeen kan zitten!

Saludos.

Zaterdag heb ik een hele drukke dag achter de rug gehad! Of zo leek het toch op sommige momenten.

Eerst was ik vroeg opgestaan om even te kunnen skypen, dat even is dan wel uitgelopen tot bijna twee uur fzo dus dat was een beetje misrekend. Een teken dat het fijn was! Daarna ben ik naar de wasserette geweest om onze huishoudwas af te geven. Anders moeten we afwassen en afdrogen met doeken die gewoon vuiler zijn dan de afwas! Het verschil tussen een handdoek voor de borden en een handdoek voor de handen is hier niet zo gekend blijkbaar. Dus onze huisgenoten gebruiken het gewoon door elkaar zodat het soms wel een boeltje is.

Vanaf de wasserette ben ik naar de hiper gegaan om nog wat aankopen te doen voor de verjaardag én choco! Heel belangrijk hier =) Onderweg ernaartoe kwam ik echt het perfecte winkeltje tegen voor mijn verrassing voor Annelore. Maar ik kon toch moeilijk even afstappen en dat meenemen naar de hiper, dat zou echt onhandig worden! Dus ik nam het besluit om mij de weg te proberen herinneren. Later meer over mijn probeersel hiervan. In de hiper zou ik normaalgezien geld afhalen voor het project en om deze en volgende week te kunnen rond komen, maar dat was ik helemaal uit het oog verloren! Dus nu moeten we het maar doen met wat er nog is. Lukt ons ook wel.

Om vanaf de hiper terug naar huis te gaan moet je door minerva, de vorige keren was dit gewoon een rustig marktje waar ze groenten en fruit verkochten. Maar nu weet ik dat we er gewoon op de verkeerde moment waren! Manman, ik heb een mooie plek ontdekt! Ik ga zeker nog eens terug maar dan zonder winkelwaar. Het is er zo levendig en je kan er zoveel kopen dat je echt je tijd er voor moet nemen. Ik weet niet hoe ik het het best kan omschrijven maar je hebt dus allemaal kleine houten standjes en in die standjes verkopen ze groenten, fruit, plastiek materiaal (zoals “tupperware”doosjes en manden etc.), kledij, potten en pannen, kruiden, vlees… Alles wat je je kan inbeelden. Het is ook allemaal heel dicht op elkaar, tussen de winkeltjes is er geen plaats of soms een smalle doorgang als je de weg kent. Het gangpad is meestal zo een anderhalve meter breed. En daar moeten dan ook nog eens karren passeren en vrouwen met manden dubbel zo groot als hun zelf. Een belangrijk punt is misschien ook dat alles overdekt is met plastiek doeken wat maakt dat er een bepaalde geur hangt omdat de geur van rotte groenten, fruit en vlees niet kan ontsnappen. Om nog een idee te geven van de omvang van de markt: ongeveer 6 voetbalvelden groot. Of zo leek het voor mij toch!

Na dit alles ben ik even naar huis gegaan om mijn zware rugzak te legen en iets te drinken. Even later was ik al terug op pad, dit keer om het winkeltje van de verrassing terug te zoeken. Ik wou te voet gaan zodat ik wat van mijn kon genieten en ik af en toe een winkeltje kon binnen gaan. Ik herkende de gebouwen en straten dus ik wist dat ik goed zat. Tot op een gegeven moment het busje een straat was ingeslagen die ik niet had opgemerkt. Omdat ik nu toch al wat Spaans kan heb ik de weg maar even gevraagd. Of eerder naar een plek waar ze …. Verkopen. Het bleek niet ver meer te zijn. Op de hoek aangekomen waar het bijna moest zijn was ik het toch weer even kwijt. Ik zag geen winkel die er ook maar iets op leek dus nog een keer gevraagd. Ik was er ocharm 8 huizen vandaan! Ik heb mijn verrassing volledig klaar laten maken daar en toen moest ik nog op weg naar huis! Het ding woog echt wel door en ik had veel bekijks omdat het nogal groot was en voor hen lijkt dit dan erg duur. Dus zocht ik maar snel een busje. Daar zat dan weer een jongetje in die niet liever deed dan mijn verrassing te betasten en vragen er over te stellen =) Best wel schattig.

Onderweg kreeg ik twee berichtjes, een leuk en een minder leuk. Het minder leuke was dat Judith ons uitje van zondag annuleerde. Er zal heus wel een reden voor zijn, maar ik ben nu eenmaal niet iemand die de pieren uit de neus vraagt dus ik hoor het nog wel. Het leuke berichtje kwam van België! Dat ze bijna online waren dus dat ik nog even geduld moest hebben. Oeps dan zal ik maar wat sneller thuis proberen te zijn! Ik heb een hele tijd kunnen skypen en het hele appartement laten zien aan de vriendinnen van thuis! Heel leuk allemaal =) Lise hield een housewarming, dus er was best wel wat volk die ik in een keer heb kunnen spreken, DANKJE allemaal =)

Na nog wat schoolwerk werd het tijd om aan het eten te beginnen. Omdat Annelore nog met thuis was aan het skypen begon ik al maar. We zouden rijst maken (wat vorige keer niet zo lekker was geweest, maar daar had ik niets mee te maken! Annelore had gekookt voor zichzelf omdat ik ziek was) Maar deze keer zou ik het dus proberen. Ik had al wat tips opgevangen op Caras Alegres, maar gelukkig hadden onze huisgenoten bezoek van Martin! Hij heeft onze rijst echt lekker zacht gemaakt, held van de dag! Later die avond vroegen zij of we nog graag mee zouden uitgaan. Ik wel! Zeker omdat ik niet mee was geweest naar de activiteit omdat die te vermoeiend zou zijn in combinatie met zondag. Maar nu het waterpretpark wegviel had ik wel even iets anders nodig! Annelore was moe en zou ik alleen mee gaan. Maar omdat het de eerste keer was en ik hen niet zo heel goed kende belde ik de Hollandse meisjes op en die waren wel te vinden voor een avondje uit.

La rumba is de discotheek van de vader van één van onze huisgenoten en het was er echt heel leuk! Ik heb veel gedanst, cuba libre gedronken met af en toe een verplicht shotje tequila. Één van de mannen waar ik mee heb gedanst was én heel zat én een beetje verstandelijk beperkt denk ik. Hij nam mijn handen zo stevig vast dat het pijn deed, wanneer hij mij rond draaide belanden we altijd in een knoop, hij danste heel wild met zijn armen en nam net iets te dicht vast (met zijn neus tussen mijn borsten!) dus ik nam heel bewust een beetje afstand en zei hem snel dankjewel. Ik heb zo hard kunnen lachen terwijl we dansten want hij keek toch niet naar mijn gezicht. Martin en Rebecca hebben dat liedje echt de tijd van hun leven gehad gewoon door met mij te lachen! Zo een lieve vrienden =) We zijn dan na een tijdje naar huis gegaan en ik ben bijna meteen in slaap gevallen.

Op zondag zou ik normaal met Alex (onze huisgenoot, zoon van de baas van la rumba) naar de kerk gaan, maar omdat mijn lichaam nog steeds genezende is was het echt heel moe van de avond er voor en geraakte ik niet uit bed. Daarbovenop had ik ook een kleine kater dus het was verstandig om te blijven liggen. In de namiddag hadden Annelore en ik afgesproken met Martin. We zouden naar San Fransisco gaan. Op vrijdagvoormiddag (wanneer wij naar stage zijn) is hier altijd een grote markt en is het er erg levendig. Maar wij gaan op zondagnamiddag en is het er heel erg rustig, alle winkels gesloten, bijna geen mensen in de straat, enkel de kerk is open en de honden lopen er in overvloed rond. Gelukkig wisten we dit op voorhand en was de rit op de bus zowat het belangrijkste. Of misschien gewoon het feit van weg te zijn van huis.

Bij thuiskomst in Xela bleek het marktje van de voormiddag er nog te staan. Hier verkochten ze echt van alle typische spullen dus daar moesten we echt nog even langsgaan. Ik kocht er sleffers, zo van die leren die je hele leven moeten meegaan. Een sjaal voor bij mijn grijze trui en mooie ring die ze uiteraard maar in één maat hadden. Ik ben een gelukkig mens en ik ga naar huis want ik zou helpen koken bij Didde (liefje van Alex). Niet tegenstaande dat zij heel erg moe was en dus al in bed lag. Oké dan geen eten, toen Martin arriveerde vroeg hij wat er mis was. En hebben we maar besloten om dan iets te gaan eten. Zonder Annelore want die voelde zich niet zo heel goed, ze denkt van de activiteit van zaterdag, dat was nogal een zware beklimming geweest en nu is ze echt overal stijf. We vertrokken en zouden aan park central iets zoeken, maar we waren nog maar net buiten en in het eerste restaurantje dat we tegen komen zitten Annemarie, Marcel en Eline van Caras Alegres. We hebben ons daar dan maar bij neergezet en taco’s gegeten. Niet zo heel lekker weet ik nu dus daar kom ik niet meer. Achteraf zijn we nog even een koffietje (voor mij suikerwater) gaan drinken bij Annemarie thuis. Op een gegeven moment worden we naar buiten geroepen en daar zien we de vulkaan kolken, of we zien toch iets rood dat kleiner en groter wordt. Het vermoeden dat die actieve vulkaan die daar is effectief zijn lava liet zien werd wat groter! Achteraf zette Martin me weer netjes thuis af!

Misschien een korte uitleg wie Martin is want hij wordt nog wel belangrijk! Hij ontvangt in Antigua (dichtbij Guatemala city waar de luchthaven is) vrijwilligers van Denemarken en Zweden. Hij is hun gids en ze ontvangen van de organisatie de nodige First-day-survival-kit. Dus een gsm met krediet, internet, logement, kennismakingswandeling doorheen Antigua etc. Hij wil zo een contact ook wel met België starten, maar hiervoor heeft hij iemand nodig. Ik ben wel geïnteresseerd om te lobbyen in België maar niet zonder dat ik zijn werk heb gezien en ontdekt! Omdat ik de laatste dagen van mijn verblijf hier sowieso naar Antigua ga met Judith (oprichtster Caras Alegres en mijn stagebegeleidster) kan ik wel een dagje met hem mee! Dus hij gaat mij enkele stageplaatsen laten zien en een activiteit doen die hij normaal met vrijwilligers doet. Daarna gaan we wat drinken omdat het mijn laatste avond is tot heel vroeg in de ochtend! Belangrijk detail omdat ik op die manier heel veel kan slapen in het vliegtuig, dan lijkt mijn vlucht minder lang te duren =) Als dit allemaal meevalt dan ga ik het overwegen om voor hem wat te regelen. Maar hij en ik weten dat dit allemaal nog niet zeker is dus jullie moeten niet beginnen denken dat ik mij illusies maak want dat doe ik dus niet!

Zo dat was mijn weekend en vanaf morgen ga ik er terug volop invliegen om iets van mijn eindwerk te maken want de praktijk laat een beetje op zich wachten! Schrijfdansen gaan we doen, de hele week lang! =)

Groet!

Wie niet op facebook kan kijken is waarschijnlijk nog steeds ongerust over mijn gezondheid, maar ik kan nu iedereen wel gerust stellen dat ik alsmaar beter! Ik ben nog wel snel moe, maar ik kan al terug naar stage en dat doet toch wel heel erg deugd. Ik ben enkel nog maar 2 namiddagen geweest, om het rustig terug op te bouwen. Hiermee volg ik het advies op van vele mensen!

Om beter te worden heb ik vele dingen tegen mijn zin moeten doen! Ten eerste moest ik (ik kon ook niet echt anders) veel slapen en rusten. Na 3 dagen ben je dit heus meer dan beu, mijn voorraad films begon ook op te geraken dus ik moest echt wel beginnen genezen! Alle extra hulpmiddeltjes heb ik zeker ook ter harte genomen. Zo moest ik cola mengen met water, wat een flauw afkooksel geeft van originele. Ik mocht naar hartelust zoute chips eten, maar och waar ik anders een zak in één keer van zou leeg eten moest ik hier moeite doen om er een paar van op te eten. Dus je kan al raden waar mijn eetlust was.. Dan kreeg ik van Annelore ook nog de nodige ORS-oplossing. Ik weet wel dat dit echt nodig is omdat je na 4-5 dagen diarree wel eens iets extra moet drinken. Maar je kan echt niet raden hoe vies dit is! Dat spul lost niet volledig op dus dat blijft zo een beetje in je mond hangen en brrr dat is nu echt iets wat ik niet leuk vind! Soit alles voor de gezondheid. Heel veel pilletjes, maar de beste zijn toch van Van Hirtum =) Goe stevig voor ons Hanne der darmen!

Mijn kamer heeft in die tijd ook een lichtjes anders uitzicht gekregen is een beetje gereorganiseerd. Alle dingen die ik vaak nodig had liggen nu op mijn nachtkastje, het vuilbakje staat naast mijn bed. Kleren liggen vooral in een hoop op tafel en de voorraadkast heeft ook wel eens een reorganisatie nodig nu. Achja dat mag al eens als je je niet goed voelt eh.

Maar dus vanaf donderdag was ik heel veel beter en ben ik terug gestart met halve dagen. En maar goed ook want het was projectweek en van zo een speciale weken wil ik toch graag iets hebben opgesnoven. Nu zo heel speciaal was het allemaal niet omdat sommige activiteiten gewoon hetzelfde bleven, maar ik stond ingeschreven bij het koken. Gelukkig doet Ofelia dit al enkele jaren en was het geen groot probleem dat ik er meer niet was dan wel!

Ik wil hier kort even opsommen wat ze deze week hebben bereid (ze= Ofelia en een boel meisjes) Maandag was er een salade, woensdag hebben ze chocoladecake gemaakt, donderdag rijst met kip “quichom” en vrijdag waren het chocobananas! (Dinsdag was het begrafenis, dus waren er geen activiteiten). Bij de twee laatste gerechten was ik aanwezig. “Quichom” is dus rijst met kruiden en groenten en de kip werd gemarineerd in een pikante saus op basis van chili en tomaten. Persoonlijk vond ik dat de meisjes niet zo heel veel zelf hebben mogen doen en dat vond ik wel jammer. Er zat veel meer in de activiteit dan er is uitgekomen. Maar omdat ik deze niet zelf leidde, heb ik mij gewoon laten meegaan in de organisatie van Ofelia! Vrijdag bij de chocobananas hebben de meisjes niets gedaan, enkel gegeten EN het was LEKKER!!!! Bananen pellen, in de helft snijden, stokje er insteken, bananen in de vriezer, chocolade smelten, bananen helemaal onder de chocolade dompelen. DJEEZES zo goed! Ik heb er dan ook eentje extra mogen eten =) Wat ik wel elke keer goed vond was dat Ofelia elke dag de ingrediënten opsomde en de bereidingswijze. De meisjes noteerden dit dan op hun papieren die ze hadden gebundeld.

Om er ineens maar een drukke dag van te maken hadden Annelore en ik besloten om nog even naar Democratia te gaan voor groenten en fruit, we nemen het eerste busje dat Democratia roept maar dat deden we beter niet! Hij zette ons inderdaad in de buurt er van af, maar we mochten nog wel een stukje lopen men dunkt! Maar goed, we zijn dat nu al wel gewoon dus doen we dat ook maar. Nadat we alle groenten hadden gekocht zijn we nog op zoek gegaan naar een specifiek kadotje voor Annelore. Aangezien ze jarig is 13 februari moeten we toch alles beginnen aankopen. Een heuse zoektocht naar de goedkoopste ……… want het is maar voor 1.5maand meer. Volgende week zal het puntje puntje worden ingevuld door het product =)

Voor de verjaardag heb ik mij opgegeven als organisator en ik doe dat goed vind ik! Annelore mocht zelf aangeven wie ze wou uitnodigen en wat ze zeker van eten en drank op haar feestje wilde. De rest heb ik gedaan. De uitnodigingen zijn geschreven, een groot deel van het eten en drinken is in huis, het terras (ja op het dak van het appartement) ligt vast en ik weet ook waar ik mijn verrassing ga halen. Volgende week moet enkel nog kleine dingen bij elkaar zoeken die zeker niet mogen ontbreken en het eten klaar maken. We hebben rond de 30 personen uitgenodigd die we hier nu hebben leren kennen. Het gaat wel een gezellige boel worden heb ik het gedacht.

Ik ga er nog een paar fotootjes opzwieren en afsluiten met de boodschap dat ik zondag naar het zwembad ga! Dus daar zal zeker nog wel een bericht over verschijnen! (Het is meer een waterpretpark ;-) )

¡Adios!

Jullie verwachten natuurlijk nog eens blogberichtje…
Maar zoals iedereen heeft kunnen lezen in het vorige ben ik zaterdag naar het ziekenhuis gegaan. Ik kreeg er medicatie om de pijn te verlichten en de ontsteking tegen te gaan. De pijn is zeker en vast verlicht! Enkel nog stuitpijn van in bed te liggen =) Nee nog net geen doorligwonden!
Ik ben nog steeds niet beter en weet nu ook waaraan dit ligt, waarvoor dank aan mijn dokter van België!

De medicatie die hier wordt voorgeschreven werd bij ons jaren geleden uit de rekken gehaald. Het is niet zo een sterk spul en de werking laat daardoor lang op zich wachten. Logisch ook, de mensen hier gaan niet zo vaak naar de dokter en nemen helemaal niet vaak medicatie. Wanneer ze dan ineens iets moeten slikken zoals bij ons in België zijn die helemaal van de kaart! Gelukkig mag ik van de dokter morgen beginnen met mijn eigen medicatie (en dus straffere). De voorspelling is dan dat donderdag mijn lichaam het voedsel op een normale manier naar buiten laat gaan. Ik ga nog een kaarsje branden! Want heus ik heb al de films al bijna gezien die ik had gedownload en ik ben mijn bed meer dan beu gezien.

Vandaag deed ik voor mezelf al wel een kleine overwinning. Ik ben samen met Annelore mijn labo-uitslagen gaan faxen en naar de winkel geweest. Het faxapparaat was in een winkel om de hoek en ik moet toegeven dat ik ook niet mee in de winkel ben geweest, maar buiten op de trappen heb gewacht. Toch, de buitenlucht kan heus geen kwaad!

Ik zou hier nu verschillende filmrecensies kunnen beginnen schrijven van de vele films, maar ik vind dat je ze zelf maar eens moet kijken en je oordeel vormen. Dus wil ik graag nog iets anders schrijven, iets heel droevig.

Zondag viel er een meisje van acht jaar op haar hoofd. Dit kindje kwam elke dag naar Caras Alegres en liep school in EDELAC. Na de val is zij in coma geraakt en gisteren is zij ingeslapen. Er heerst een groot verdriet in het huis van de familie en bij de medewerkers van Caras Alegres. Annelore is vandaag naar school vertrokken en zag er hoe iedereen bijeen werd geroepen. Maar in plaats van even stil te staan bij de sterfte van dit kleine meisje, hield hij een preek over de speeltuigen van de koer en over het fruit dat er nu verkocht werd. Hij legde inderdaad wel een link met het meisje, maar in onze ogen toch wel een verkeerde. Vertellen dat een speeltuig gevaarlijk is omdat je er kan afvallen en dan sterven zoals haar, lijkt mij geen goede link. Maar het is niet aan mij om hierover te oordelen. Bij het binnengaan van de klas verwachtte Annelore (en ik ook bij het aanhoren van het verhaal) wel enig moment om even stil te staan bij de dood. Maar ook hier werd dit overgeslagen. De les ging gewoon door zoals elke dag.

Behalve in het klasje waar het meisje inzat werd er gewerkt rond de dood. De leerkracht die hier voor zorgde was Annette, een Nederlandse die erg onder de indruk was van de gebeurtenis. Haar collega die van Guatemalteekse afkomst is verwerkte het op haar eigen manier en deed niet mee met haar activiteiten. De klas is naar de begraafplaats geweest en naar het huis van het meisje. Ze hebben alle tekeningen van haar in een doos gedaan en deze begraven. Het idee van stilstaan bij de dood was hier erg aanwezig. En in onze ogen lijkt dit heel erg nodig, de vraag blijft me bij waarom de andere leerkrachten dit gewoon aan zich voorbij hebben laten gaan?

In de namiddag werd het meisje begraven. Er was heel volk vertelde Annelore, ik vond het echt jammer dat ik niet mee kon. Nee, ik kende het meisje niet persoonlijk maar zo een verhaal treft je. Je wil je steun betuigen aan de mensen die haar wel hebben gekend.
Annelore vertelde over het begraven zelf dat het enkel een hoopje zand was over de kist, geen steen, geen naam. Voor het kruis was er in de voormiddag in de school rond gegaan, de familie kon het anders niet betalen. Tijdens de begrafenis liepen kinderen over de graven van anderen, zaten ouderen op de zandhoopjes die boven een kist waren geschept. Het is heel anders dan hier in België en ik wil heel graag begrijpen waarom dit zo is. Hoe dat allemaal in elkaar zit. Ik hoop met mijn taak voor religie hier een antwoord op te krijgen.

Ik zou graag wat foto’s posten, maar ik vind het niet passen bij dit bericht. De volgende keer beloof ik er terug bij te zetten.

¡Besos!