Zaterdag heb ik een hele drukke dag achter de rug gehad! Of zo leek het toch op sommige momenten.

Eerst was ik vroeg opgestaan om even te kunnen skypen, dat even is dan wel uitgelopen tot bijna twee uur fzo dus dat was een beetje misrekend. Een teken dat het fijn was! Daarna ben ik naar de wasserette geweest om onze huishoudwas af te geven. Anders moeten we afwassen en afdrogen met doeken die gewoon vuiler zijn dan de afwas! Het verschil tussen een handdoek voor de borden en een handdoek voor de handen is hier niet zo gekend blijkbaar. Dus onze huisgenoten gebruiken het gewoon door elkaar zodat het soms wel een boeltje is.

Vanaf de wasserette ben ik naar de hiper gegaan om nog wat aankopen te doen voor de verjaardag én choco! Heel belangrijk hier =) Onderweg ernaartoe kwam ik echt het perfecte winkeltje tegen voor mijn verrassing voor Annelore. Maar ik kon toch moeilijk even afstappen en dat meenemen naar de hiper, dat zou echt onhandig worden! Dus ik nam het besluit om mij de weg te proberen herinneren. Later meer over mijn probeersel hiervan. In de hiper zou ik normaalgezien geld afhalen voor het project en om deze en volgende week te kunnen rond komen, maar dat was ik helemaal uit het oog verloren! Dus nu moeten we het maar doen met wat er nog is. Lukt ons ook wel.

Om vanaf de hiper terug naar huis te gaan moet je door minerva, de vorige keren was dit gewoon een rustig marktje waar ze groenten en fruit verkochten. Maar nu weet ik dat we er gewoon op de verkeerde moment waren! Manman, ik heb een mooie plek ontdekt! Ik ga zeker nog eens terug maar dan zonder winkelwaar. Het is er zo levendig en je kan er zoveel kopen dat je echt je tijd er voor moet nemen. Ik weet niet hoe ik het het best kan omschrijven maar je hebt dus allemaal kleine houten standjes en in die standjes verkopen ze groenten, fruit, plastiek materiaal (zoals “tupperware”doosjes en manden etc.), kledij, potten en pannen, kruiden, vlees… Alles wat je je kan inbeelden. Het is ook allemaal heel dicht op elkaar, tussen de winkeltjes is er geen plaats of soms een smalle doorgang als je de weg kent. Het gangpad is meestal zo een anderhalve meter breed. En daar moeten dan ook nog eens karren passeren en vrouwen met manden dubbel zo groot als hun zelf. Een belangrijk punt is misschien ook dat alles overdekt is met plastiek doeken wat maakt dat er een bepaalde geur hangt omdat de geur van rotte groenten, fruit en vlees niet kan ontsnappen. Om nog een idee te geven van de omvang van de markt: ongeveer 6 voetbalvelden groot. Of zo leek het voor mij toch!

Na dit alles ben ik even naar huis gegaan om mijn zware rugzak te legen en iets te drinken. Even later was ik al terug op pad, dit keer om het winkeltje van de verrassing terug te zoeken. Ik wou te voet gaan zodat ik wat van mijn kon genieten en ik af en toe een winkeltje kon binnen gaan. Ik herkende de gebouwen en straten dus ik wist dat ik goed zat. Tot op een gegeven moment het busje een straat was ingeslagen die ik niet had opgemerkt. Omdat ik nu toch al wat Spaans kan heb ik de weg maar even gevraagd. Of eerder naar een plek waar ze …. Verkopen. Het bleek niet ver meer te zijn. Op de hoek aangekomen waar het bijna moest zijn was ik het toch weer even kwijt. Ik zag geen winkel die er ook maar iets op leek dus nog een keer gevraagd. Ik was er ocharm 8 huizen vandaan! Ik heb mijn verrassing volledig klaar laten maken daar en toen moest ik nog op weg naar huis! Het ding woog echt wel door en ik had veel bekijks omdat het nogal groot was en voor hen lijkt dit dan erg duur. Dus zocht ik maar snel een busje. Daar zat dan weer een jongetje in die niet liever deed dan mijn verrassing te betasten en vragen er over te stellen =) Best wel schattig.

Onderweg kreeg ik twee berichtjes, een leuk en een minder leuk. Het minder leuke was dat Judith ons uitje van zondag annuleerde. Er zal heus wel een reden voor zijn, maar ik ben nu eenmaal niet iemand die de pieren uit de neus vraagt dus ik hoor het nog wel. Het leuke berichtje kwam van België! Dat ze bijna online waren dus dat ik nog even geduld moest hebben. Oeps dan zal ik maar wat sneller thuis proberen te zijn! Ik heb een hele tijd kunnen skypen en het hele appartement laten zien aan de vriendinnen van thuis! Heel leuk allemaal =) Lise hield een housewarming, dus er was best wel wat volk die ik in een keer heb kunnen spreken, DANKJE allemaal =)

Na nog wat schoolwerk werd het tijd om aan het eten te beginnen. Omdat Annelore nog met thuis was aan het skypen begon ik al maar. We zouden rijst maken (wat vorige keer niet zo lekker was geweest, maar daar had ik niets mee te maken! Annelore had gekookt voor zichzelf omdat ik ziek was) Maar deze keer zou ik het dus proberen. Ik had al wat tips opgevangen op Caras Alegres, maar gelukkig hadden onze huisgenoten bezoek van Martin! Hij heeft onze rijst echt lekker zacht gemaakt, held van de dag! Later die avond vroegen zij of we nog graag mee zouden uitgaan. Ik wel! Zeker omdat ik niet mee was geweest naar de activiteit omdat die te vermoeiend zou zijn in combinatie met zondag. Maar nu het waterpretpark wegviel had ik wel even iets anders nodig! Annelore was moe en zou ik alleen mee gaan. Maar omdat het de eerste keer was en ik hen niet zo heel goed kende belde ik de Hollandse meisjes op en die waren wel te vinden voor een avondje uit.

La rumba is de discotheek van de vader van één van onze huisgenoten en het was er echt heel leuk! Ik heb veel gedanst, cuba libre gedronken met af en toe een verplicht shotje tequila. Één van de mannen waar ik mee heb gedanst was én heel zat én een beetje verstandelijk beperkt denk ik. Hij nam mijn handen zo stevig vast dat het pijn deed, wanneer hij mij rond draaide belanden we altijd in een knoop, hij danste heel wild met zijn armen en nam net iets te dicht vast (met zijn neus tussen mijn borsten!) dus ik nam heel bewust een beetje afstand en zei hem snel dankjewel. Ik heb zo hard kunnen lachen terwijl we dansten want hij keek toch niet naar mijn gezicht. Martin en Rebecca hebben dat liedje echt de tijd van hun leven gehad gewoon door met mij te lachen! Zo een lieve vrienden =) We zijn dan na een tijdje naar huis gegaan en ik ben bijna meteen in slaap gevallen.

Op zondag zou ik normaal met Alex (onze huisgenoot, zoon van de baas van la rumba) naar de kerk gaan, maar omdat mijn lichaam nog steeds genezende is was het echt heel moe van de avond er voor en geraakte ik niet uit bed. Daarbovenop had ik ook een kleine kater dus het was verstandig om te blijven liggen. In de namiddag hadden Annelore en ik afgesproken met Martin. We zouden naar San Fransisco gaan. Op vrijdagvoormiddag (wanneer wij naar stage zijn) is hier altijd een grote markt en is het er erg levendig. Maar wij gaan op zondagnamiddag en is het er heel erg rustig, alle winkels gesloten, bijna geen mensen in de straat, enkel de kerk is open en de honden lopen er in overvloed rond. Gelukkig wisten we dit op voorhand en was de rit op de bus zowat het belangrijkste. Of misschien gewoon het feit van weg te zijn van huis.

Bij thuiskomst in Xela bleek het marktje van de voormiddag er nog te staan. Hier verkochten ze echt van alle typische spullen dus daar moesten we echt nog even langsgaan. Ik kocht er sleffers, zo van die leren die je hele leven moeten meegaan. Een sjaal voor bij mijn grijze trui en mooie ring die ze uiteraard maar in één maat hadden. Ik ben een gelukkig mens en ik ga naar huis want ik zou helpen koken bij Didde (liefje van Alex). Niet tegenstaande dat zij heel erg moe was en dus al in bed lag. Oké dan geen eten, toen Martin arriveerde vroeg hij wat er mis was. En hebben we maar besloten om dan iets te gaan eten. Zonder Annelore want die voelde zich niet zo heel goed, ze denkt van de activiteit van zaterdag, dat was nogal een zware beklimming geweest en nu is ze echt overal stijf. We vertrokken en zouden aan park central iets zoeken, maar we waren nog maar net buiten en in het eerste restaurantje dat we tegen komen zitten Annemarie, Marcel en Eline van Caras Alegres. We hebben ons daar dan maar bij neergezet en taco’s gegeten. Niet zo heel lekker weet ik nu dus daar kom ik niet meer. Achteraf zijn we nog even een koffietje (voor mij suikerwater) gaan drinken bij Annemarie thuis. Op een gegeven moment worden we naar buiten geroepen en daar zien we de vulkaan kolken, of we zien toch iets rood dat kleiner en groter wordt. Het vermoeden dat die actieve vulkaan die daar is effectief zijn lava liet zien werd wat groter! Achteraf zette Martin me weer netjes thuis af!

Misschien een korte uitleg wie Martin is want hij wordt nog wel belangrijk! Hij ontvangt in Antigua (dichtbij Guatemala city waar de luchthaven is) vrijwilligers van Denemarken en Zweden. Hij is hun gids en ze ontvangen van de organisatie de nodige First-day-survival-kit. Dus een gsm met krediet, internet, logement, kennismakingswandeling doorheen Antigua etc. Hij wil zo een contact ook wel met België starten, maar hiervoor heeft hij iemand nodig. Ik ben wel geïnteresseerd om te lobbyen in België maar niet zonder dat ik zijn werk heb gezien en ontdekt! Omdat ik de laatste dagen van mijn verblijf hier sowieso naar Antigua ga met Judith (oprichtster Caras Alegres en mijn stagebegeleidster) kan ik wel een dagje met hem mee! Dus hij gaat mij enkele stageplaatsen laten zien en een activiteit doen die hij normaal met vrijwilligers doet. Daarna gaan we wat drinken omdat het mijn laatste avond is tot heel vroeg in de ochtend! Belangrijk detail omdat ik op die manier heel veel kan slapen in het vliegtuig, dan lijkt mijn vlucht minder lang te duren =) Als dit allemaal meevalt dan ga ik het overwegen om voor hem wat te regelen. Maar hij en ik weten dat dit allemaal nog niet zeker is dus jullie moeten niet beginnen denken dat ik mij illusies maak want dat doe ik dus niet!

Zo dat was mijn weekend en vanaf morgen ga ik er terug volop invliegen om iets van mijn eindwerk te maken want de praktijk laat een beetje op zich wachten! Schrijfdansen gaan we doen, de hele week lang! =)

Groet!