Ik ben nog niet thuis, maar ik begin alvast aan mijn nieuwe blogbericht voor jullie! We zitten op de bus van onze laatste vakantiedag naar Guatemala Ciudad en daarna naar onze thuishaven ‘Xela’, pas daar zal ik het online kunnen zetten, maar dat is toch weeral een werkje minder morgen!

Ik begin maar best bij ons vertrek naar Tikal! We werden om 00.30h opgehaald door onze privébus, verwachtten een mini-busje dat als shuttle zou dienen, maar er kwam een heel grote tourbus opdagen. En die was enkel voor ons met twee! Ik heb er dus heerlijk in kunnen slapen op de achterbank. We waren een uur te vroeg op de luchthaven, niet de officiële grote, maar een kleinere voor sportvliegtuigjes en goederentransport. Na een uurtje in de bus, konden we het kleine gebouw binnen, daar nog een uurtje wachten en konden we inchecken. We zouden vlucht 3 krijgen, ik kreeg al schrik dat we moesten wachten tot iedereen was opgestegen, maar het toeval wou dat we eerst konden vertrekken!

Het sportvliegtuigje was een hele ervaring op zich, bij het opstijgen (en eigenlijk ook heel de vlucht door) beefde het stevig en was er enorm veel lawaai. Onderweg kreeg ik ook heel veel last van mijn oren, zo een pijn had ik nog niet veel gehad! Dus blazen, blazen, blazen, maar dat hielp niet! Op een gegeven moment plofte er iets in mijn oor en was alles weer oké, gelukkig. In het vliegtuig konden zo een 21 personen zitten, een rij eenpersoonszeteltjes en een rij tweepersoonszeteltjes. Klein dus. Bij aankomst namen we een taxi naar een hotelletje in Flores, daar ontbeten we want het was ondertussen 7.45h. In de jeugdherberg was het übergezellig! Hangmatten, kleuren, afgewerktheid, gezellige hoekjes, een bib… Maar geen tijd voor dat alles, op naar Tikal!

We besloten geen gids te nemen want dat zou het wel erg duur maken. En gelukkig maar, het zou uiteindelijk zonde van het geld zijn gebleken! We wandelden rustig door het park toen plotsklaps Annelore begon over te geven. Het bleef niet bij één keer, maar het werden er drie. Bij die laatste keer besloten we een auto te vragen aan het personeel en die bracht ons naar een restaurantje waar ik iets at en zij in de buurt kon blijven in de namiddag. Ik ging dus alleen verder op pad, in de voormiddag had ik enkele dingen kunnen bekijken zoals tempel 4, die was heel erg hoog (de hoogste) en je keek over de bomen over een heel bos en enkele uitstekende tempels. Echt prachtig, wetende dat dit in jaren voor Christus is gebouwd en de mensen dus nog geen kranen hadden, maar dus wel kunstwerken maakten van zovele meters hoog! In de namiddag wandelde ik meteen naar het grootste plein, want ik had nog maar heel weinig tijd. Daar kwam ik echt tot stilte. Het is een heel plein omgeven door tempels, acropolissen en tjah weelderigheid. Er zijn geen woorden voor om het te beschrijven op een juiste manier. Je kan enkele beklimmen en dan zie je gangen en holtes en hoogtes en het blijft maar gewoon komen.
Het enige nadeel dat Tikal heeft zijn de vele toeristen die er komen, zoals je ze ziet in Parijs voor de Eiffeltoren. Echt jammer, ze kennen de taal niet, de cultuur niet, komen enkel op visite.

In de avond kwamen Ytsje en Rebecca aan in Flores, zij kwamen met de bus want ze namen het vliegtuig al een keer en zagen Tikal ook al. Dit was goedkoper en kwam mooi uit. ’s Anderendaags vertrokken we weeral vroeg naar de bushalte. We zouden de bus om 7h nemen en om 6.30h daar zijn zodat we nog konden ontbijten want dit ging in de herberg nog niet. Gelukkig waren we er een half uur te vroeg want de bus stond al op vertrekken! Gelukkig hadden we 10 minuten later nog even tijd om wel iets te gaan halen. Dit werd onze bustocht naar Belize. Het was een kleine bus met nog veel extra plaatsen. Aan de grensovergang moest iedereen uitstappen, met koffer! We moesten ons uitschrijven uit Guatemala en 20quetzal betalen. Daarna moesten we te voet een brug over en daar waren we in Belize. Een stempel op ons paspoort, wachten op de andere passagiers en we gingen in de hitte verder.

Aangekomen in Belize City, wilden we eerst wat geld afhalen, maar dat ging natuurlijk niet zonder obstakels. De eerste bankautomaat weigerde me geld te geven, maar gaf me wel een ticketje met een hoog bedrag op dat ik had afgehaald. Paniekberichtje naar de mama! Een vrouw nam ons mee naar andere banken, gelukkig ging het daar wel. Daarna moesten we een bootritje van een uur doen om op het juiste eiland te geraken, Cay Caulker.

Daar bleven we 4 nachten om te relaxen en te genieten van de echte vakantie. Dag één deden we uiteraard niet zo heel veel. We zochten een hotel en gingen wat aan het strand liggen. Geen goed idee want het was best koud en een plekje in de zon was er niet echt meer. Wat me opviel waren de vele eetgelegenheden en de luiheid van mensen. Velen doen er op het eiland niets, hangen wat rond en drinken bier vanaf de voormiddag. En ohja ze zijn heel opdringerig bij de vrouwen! Dat stond me echt niet aan, niet enkel voor een drankje te verkopen, maar ook gewoon om te lummelen. En ze spreken op het eiland en in heel Belize een soort van Engels, slechte uitspraak, maar ze kunnen het wel.

Ontbijten deed ik de eerste dag alleen, Amor y café, lekker vers fruitsap en goede broodjes. Daarna ging ik navraag doen voor het snorkelen, want dat wilden we in de namiddag doen. Overal dezelfde prijzen met hetzelfde inbegrepen. Inkom voor de rif, water, fruit, uitrusting en gids zat in de 16 euro inbegrepen. De ene verkoper was al wat vriendelijker dan de andere of amusanter. Maar de laatste had mijn voorkeur, hij was al iets ouder en toen ik wou vertrekken zei hij dat hij een korting zou geven, die werd het dus!

Het snorkelen op zich was heel erg fijn, maar nog niet zo gemakkelijk! Ik dacht eerst dat we gewoon op het strand zouden zijn en af en toe in het water zouden gaan en dan weer even opdrogen en terug. Maar we gingen met een bootje naar drie verschillende plekken. De eerste was heel mooi met prachtige koralen en veel vissen! Grote, kleine, kleurrijke, witte, smalle, brede, liefuitziende, boosuitziende, eenzame, groepen… Veel verschillen! Jammer genoeg kreeg ik zoveel water binnen de eerste keren dat ik mijn maag al voelde opzwellen. Ik weet niet maar in het begin moet je echt oefenen op het door je mond ademen, het minste dat je anders doet moet je echt hoofd boven water doen! Op de boot kregen we wat fruit en dat gaf wel wat rust in mijn maag. De volgende plek vond ik de leukste, daar zwommen we letterlijk tussen de roggen. Je kon ze aanraken en bevoelen, sommige waren zelfs zo groot als mij! Er lag enkel een baracuda op de loer en die vis is echt eng, ik dacht aan gevaar, maar gelukkig was dat niet het geval.

Dinsdag werd voor mij een ultieme rustdag, de rest ging op uitstap naar een ander eilandje, maar daar had ik niet veel zin in. Ik ontbat terug in hetzelfde resto en ging daarna naar het strand. Daar lag ik op de pier, maar er was veel wind. Toen ik wat in mijn boek wou schrijven ging ineens al mijn losse blaadjes die als bladwijzer dienden vliegen! Zo belandden een uitnodiging voor een babyshower, ‘gaan met de banaan’ en een postkaartje in het water. Gelukkig kon ik alles nog redden en is er weinig schade. Ik ben maar verhuisd naar een rustiger plekje. Tegen een uur of één ging ik lunchen, waar ik nog een stommiteit uithaalde. Op het bovenstukje van mijn rietje zat een papiertje, dat haalde ik er af en legde ik op mijn bierviltje. Toen ik wou drinken lag dat papiertje er niet meer en ik dacht ‘oh zou dat aan mijn glas kleven?’ dus ik wil even kijken terwijl ik drink en zo beland er een hoeveelheid fruitsap op mijn witte broek! Ik kreeg er ook nog een verkeerd broodje maar dat vond ik nog niet zo een ramp.

Nog even op een rustig stukje gezeten, maar toen was het tijd om naar huis te gaan, anders zou ik verbranden. Onderweg kocht ik nog een gezonde fruitshake op basis van banaan, ananas en appelsien. Zo lekker, een aanrader! Toen Ytsje en ik naar de zonsondergang gingen, kwamen we in een arme buurt terecht. Hier waren de huisjes heel wat anders, uit hout, vuil, rommelig… Maar de mensen waren er vriendelijker, niet zo opdringerig of onverschillig.

Op woensdag ben ik enorm vroeg opgestaan! 5.15h, ik ging naar de zonsopgang zien. Ik had gerust wat later kunnen zijn want het duurde nog een hele tijd voor er iets gebeurde. Maar ik heb het geheel wel op video en het was gewoon zo mooi om zien. Nadien ben ik voor een paar uurtjes terug in bed gekropen en hield ik nog een luie dag.

Op donderdag reisden we verder, richting Guatemala. Een busrit in een chickenbus van 7h! Het was heet, plakkerig, lastig zitten en gewoon lang. Onderweg probeerde ik dan maar wat te slapen, maar dat ging niet. Wat wel lukte was kernwoorden opschrijven voor mijn taken van school én ik heb mijn laatste dagen Guatemala gepland. Enkele dagen nog aan het meer van Atitlán en enkele dagen Antigua. Dat wordt nog mooi. We aten in een kleine eetgelegenheid waar ze heel onvriendelijk waren en deden de laatste uren naar Punta Gorda, we doorkruisten dus heel Belize. Daar aangekomen wilden we nog info zoeken over bootjes, maar plots namen we al de boot naar Puerto Barrios! Die boot was wel een ervaring. Hij raasde over het water, dat maakte dat hij botste over de golven en dat kwam best hard aan elke keer. Maar het was veilig, al voelde ik me niet altijd zo. Aangekomen in Puerto Barrios nog is een keer naar immigratie, in Belize deden we dat ook voor vertrek en daar betaalden we nog eens 15euro om buiten te kunnen. In Guatemala was het gratis binnenkomen plus een stempel!

We zochten een hotelletje en de dag er op bezochten we Livingston. Ik was kapot van het slechte bed dus besloot in het dorpje te blijven en daar gewoon de dingen te bekijken. Annelore en Rebecca deden een boottochtje en bezochten op die manier heel andere dingen. Livingston op zich is best klein, maar de mensen zijn er nog echt. Ze leven hun leventje en zien de toeristen als een stukje van dat leventje. Je vindt er rust kunt de mensen er bekijken zonder je een stoorzender te voelen. Ytsje en ik aten er in een restaurant dat eigenlijk een school was. De kelners en koks waren jongeren in opleiding en de winst van het restaurant gaat rechtstreeks naar het goede doel. Na een tijdje besloot ik terug te keren naar het hotel, maar ik moest een uur wachten op een bootje dus veel tijdwinst had ik niet. Maar dat maakt me al niet meer zoveel uit. Ik probeerde in 4 banken geld af te halen, maar dat was voor niets geweest. Ach vanaf nu leven we op Rebecca haar geld en rekenen we dat op het einde van de rit wel af.

Vandaag is het dan zaterdag en namen we om 7.30h de luxebus naar Guatemala, die rijdt rechtstreeks en heeft airco en films. We kregen zelfs een bekertje water! De volgende bus was wat anders. Ze vertrok op tijd en kwam op tijd aan, daar is dan ook alles mee gezegd! We stonden lang in file en plots stonden de chauffeurs water te sproeien op de achterkant van de bus, dat rookte wat. En ze haalden er ook nog 2 riemen uit, ik vertrouwde het allemaal niet en we sloten dan ook een weddenschap af wanneer ze nog eens zou moeten stoppen. Die won Ytsje want die zei dat we in één trek zouden doorrijden. Maar hoe we dat deden was niet verantwoord! Ik heb terecht schrik gehad, hij scheurde door de bochten en iedereen moest goed de stoel voor hem vastgrijpen. Mijn schoenen die ik even uit had schoven de gangpad op en flesjes rolden naar voor en achter. Gelukkig reden we Xela binnen en wisten we dat we er uit mochten, de taxi naar huis en RUST!