We zullen nog eens wat schrijven want mijn mama wou nog eens iets lezen, dus hier gaan we!

Op woensdag had ik een kleine tegenslag, ik zou mijn activiteit met mijn volgcliënt doen, maar de jongen kwam niet naar school na een tetanusprik te hebben gehad, jammer dan stel ik het uit.
In de avond kreeg ik een bericht om mee naar la parranda te gaan. Ja zeker ga ik mee, er was een optreden van een Cubaan en die muziek sloeg wel aan. Heel veel buitenlanders en enkele Guatemalteken om mee te dansen. Het dansen ging in het begin dan weer niet zo heel vlot, maar daar kom je snel weer in dus hopla ik was vertrokken!

Donderdag deed ik ook bijna niets… In de namiddag stelde Ofelia (een medewerkster op Caras Alegres) voor om materiaal te gaan verzamelen voor de projectweek en dit kon ik alleen maar toejuichen! Ik maakte snel mijn muziekpakket af en ging mee op jacht naar herbruikbaar afval. De kinderen vonden het geweldig om zo snel mogelijk een volle zak te hebben, net voor een ander kind een flesje op te rapen en te zoeken naar het juiste materiaal! Heel leuk om zien en superhandig voor volgende week!

’s Avonds was er een benefietoptreden, Annemarie zou dansen! Uiteraard de videocamera weer mee en je kan haar nu op youtube bewonderen http://www.youtube.com/watch?v=M7pAmLk-EXE Van mijn hand gefilmd, maar heel slecht licht, zo jammer! Annemarie staat dan ook helemaal links van voor in het allerdonkerste stuk. Het was wel heel mooi om zien en de opbrengst ging naar het goede doel dus reden genoeg om die avond in la rhumba te zijn!

Op vrijdag deed ik dan mijn eerste activiteit met mijn volgcliënt, de vorige dagen was hij nog steeds niet komen opdagen. De activiteit (met zoutdeeg je lichaam namaken) was heel goed mee gevallen! Ik leidde eerst de activiteit in en daarna zette ik mij bij mijn volgcliënt om hem individueel te begeleiden. Leuk om merken dat hij hierdoor veel geconcentreerder kan werken en dat mijn “therapie” dus aanslaat. Achteraf zijn de lichaampjes mooi gebakken in de oven! Volgende week schilderen.

In de namiddag was het verjaardag vieren van alle kindjes die jarig waren geweest in februari. Ik vond het niet zo een heel leuke dag. Ten eerste waren we servietten vergeten, maar die kon ik nog snel gaan halen in een winkeltje. Gewoon omdat er minder kinderen waren want nu waren er maar drie groepen en vier activiteiten. Ik zei dat ik wel als eerste vrij wou zijn in activiteit dan haalde ik snel de servietten. De eerste keer schoven de groepen goed door en kreeg ik de oudste groep voor mij. AMAI zo vermoeiend, gelukkig had ik twee goede medebegeleiders! Er was een jongen bij die perse stoer wou doen en niet wou luisteren, dat ik echt iets had van “ga naar huis!”. Gelukkig kreeg Marcel hem stil en deden de andere kinderen wel goed mee. Maar de tweede tijdspanne had ik weer geen kinderen! Ze waren een halte te vroeg gestopt, maar dit maakte dat ik in de laatste tijdspanne twee groepen moest begeleiden! Dit kwam dan ook niet goed in mijn ogen. Ik kwam teleurgesteld aan in de keuken waar de taart werd uitgedeeld. Ja Hanne, nu mag jij een extra stukje eten, je hebt dat verdiend! Nog even Ofelia geplaagd door haar nat te spetsen, maar ik kreeg het al snel terug! Dus dan maar mijn wangen nat maken en haar gedag kussen, dat was echt een goeike! Ze trapte er met beide voeten in! Maar dat had ik beter niet gedaan, ze komt naar buiten en hop ineens heb ik slagroom van de taart in mijn gezicht! En later op mijn trui…

In de avond deed ik ook nog iets leuk, of eerder iets leerrijk. De karateleraar nodigde de kinderen (die vast naar de les komen op Caras Alegres) uit voor een toernooi bij hem in de school in de stad. Zij zouden vechten tegen kinderen die gewoon naar de school komen, rijke kinderen. En er was een duidelijk verschil! Het werd hen niet letterlijk gezegd wie iedereen was, maar ze kwamen wel met elkaar in contact en dat is goed. Alle kinderen moeten hun wereld verruimen en weten wat er enkele kilometers verderop aan de gang is. Voor de rijke kinderen betekent dit besef van de armoede in hun stad en besef van nood aan extra. Voor de kinderen van Caras Alegres betekent dit besef dat er ook iets anders is en dat ze hiervoor zullen moeten werken in school om naar dit te kunnen toegroeien, besef dat hun wereld groter is dan de wijk. Wat heel letterlijk te ontdekken viel was het verschil in grootte. De kinderen van Caras Alegres zijn allemaal rond de 11 jaar, de stadskinderen die even groot als hen waren bleken amper 8 jaar te zijn. Het verschil in opvoeding, geld en eetgewoonten brengt dit verschil met zich mee. Maar het verschil in financiële toestand kwam wel heel confronterend naar boven toen de kinderen hun materiaal moesten aan doen om te vechten. De kinderen van Caras Alegres hebben twee uitrustingen dat ze moesten delen door zes kinderen. De anderen hadden elk een eigen uitrusting, wetende dat dit al gauw 130 euro kost, moest ik toch wel even slikken! Hierboven op hebben ze ook een eigen zwarte karatepak van 40 euro.
Gelukkig vonden de kinderen van CA het heel leuk en hebben ze zich echt geamuseerd, achteraf kreeg iedereen nog cola en cake.

Om de avond af te sluiten ging ik nog met Marcel en Conrado iets eten. En oh wat was ik blij, we gingen naar Royal Paris, een restaurant met een echte menukaart! Ik koos voor een lasaña doña Maria, eentje met veel groentjes zoals broccoli, bloemkool, tomaat, paprika, wortel… beetje kip er bij en een stukje brood en mijn avond kon al niet meer stuk!

Zaterdag heb ik geprobeerd voor school te werken en dat is aardig gelukt, maar het blijft echt komen! Eten moest ik toch dus ging ik met Annemarie naar Tecun, daar kon ik uiteraard niet kiezen uit 3 gerechten. Gelukkig stelde Annemarie voor om half half te doen, zalig! Ik at een halve calzone vegetariana met zwarte olijfjes, hmmm. En ook nog een halve sandwich tecun. Dat was brood met lookboter, op de ene kant lag gesmolten mozorella en tomaat, op de andere kant hesp met champignons én er werden nog wat chipskes bij geserveerd. Ja dat was wel in orde! Daarna gingen we naar la rhumba, maar daar was nog geen volk dus nog even naar het park waar een optreden was. Enkele mannen die stonden te zingen, twee halfnaakte vrouwen die wat stonden te dansen en geen sfeer in het publiek, na een half uur waren we weer terug in de discotheek! Hier was al wat meer volk komen opdagen, enkel Guatemalteken. De muziek was dan ook heel anders, vooral merengue, bachata e.a. Geen salsa zoals ze op vrijdag voor de buitenlanders doen. Tegen 12h vertrokken we naar de gaybar, want die wou ik wel eens zien. Weinig tot geen vrouwen, mannen in overvloed! Maar dan ook wel echt homo, zo overdreven dat ik soms dacht dat het een vrouw was. Rond 1h kwam er dan een “vrouw” optreden die bij elk liedje wat meer laagjes uittrok tot hij met zijn tepels bloot stond!

Op zondag was het even relaxen, tegen 9h naar Annemarie en Eline waar Conrado met de auto stond om naar Las Fuentes Georginas te rijden. Zalig voormiddagje warm water, iets klein eten en terug naar huis. In België is zondag rustdag voor mij, maar hier werk ik toch net iets meer! Jammer, maar dat is nu eenmaal nodig.

Zo, tot de volgende keer, die misschien wel eens pas donderdag of vrijdag zal zijn! Want volgende week moeten we onze projectweek leiden, een extra werkje dat we doen voor onze stagebegeleidster. Maar zeker ook voor de kinderen!

¡Adios!