Eigenlijk heb ik heel wat te schrijven, maar het is al heel erg laat. Dus ik ga het proberen kort te houden, want morgen is het heel vroeg opstaan om naar de zee te gaan! Maar omdat ik aan enkelen had beloofd om toch nog eens iets online te zetten, hier is het:

Dinsdag gebeurden er maar twee dingen die ik echt van belang vond. Het eerste was in de klas, we starten de ochtend in de kring met van alle activiteiten. Daarna mogen de kinderen een half uur spelen en daarna een half uur “werken”. Maar tijdens dit spelen moest één van de kindjes zijn huiswerk maken. Ik vond dit echt erg, want tijdens het tweede half uur heeft hij niets meer gedaan omdat zijn energie hiervoor op was. Tijdens de speeltijd deed ik navraag bij de juf en zij zei me dat hij zijn huiswerk thuis niet had gemaakt. Daarom moest hij dit in de klas doen. Ik zei haar dat ik dacht dat het echt te veel was voor hem, dat hij tijdens het werken niets meer had gedaan. Een kind van die leeftijd kan zich amper een half uur concentreren, vraag dan alsjeblief geen uur! Wetende dat de kinderen die wel een ingevuld boek bij hadden dit vaak hadden laten maken door een oudere broer of zus. Of hoe verklaar je anders de perfecte huistaken en bijna hopeloze taken van in de klas?

S’ Avonds gebeurde er echt iets eng! Ytsje en Rebecca waren nog niet zo heel lang weg en ik zat achter mijn computer huiswerk te maken toen plots er heel veel honden blaften en ik een man hoorde schreeuwen. Maar schreeuwen om hulp alsof hij echt dacht dat hij zou sterven. Zo een roep gaat door merg en been! Ik ging meteen kijken aan het raam en er stonden zes honden rond hem te springen en aan te vallen.. Hij stond ingesloten tegen een muur en greep naar zijn armen. Gelukkig verdwenen de honden op één of andere vreemde manier, maar de man stond daar nog.. Ik wou naar beneden gaan, maar twijfelde, als vrouw naar buiten gaan om 22h is heel gevaarlijk. Maar de man was in nood! Tijdens mijn getwijfel zag ik twee mannen naar hem toe gaan om te helpen, gelukkig! De man was erg aangedaan en had duidelijk pijn. Ik hoop dit nooit mee te maken, maar mensen die hier al langer wonen verbaasden zich over mijn verhaal dus het is once in a lifetime denk ik.

Woensdag deed ik schrijfdans met water! Zo enorm leuk, niet normaal! Ik nodigde ook de juffen om eens keer te komen kijken naar wat ik deed met de kinderen, ze waren dolenthousiast! Het was echt heel fijn om zien hoe de kids met hun handen in het water aan het spetteren waren en de lach op hun gezicht alsmaar groter werd. Dat maakte mij ook blij en ik deed met nog meer plezier de oefeningen mee!

Bij Caras Alegres maakten we iets voor Carnaval! Gisteren knipten we papier in hele kleine stukjes en vandaag beschilderden we eieren. De papiersnippers gingen in de gedroogde eieren en deze werden dicht geplakt met crêpe-papier. Op dinsdag gaan we met alle kinderen deze eieren consumeren. Dit wil zeggen dat de eieren worden kapot geslagen op het hoofd van een ander. Dat wordt echt nog lachen! Wij (Annemarie, Marcel, Ruth, Ofelia, Annelore, Ytsje en Rebecca gaan die avond ook naar een park waar dit heel erg gevierd word! FEESTJE!)


Op donderdagmiddag ben ik naar Sebástian thuis geweest, dit is mijn volgcliënt waar ik een hele beschrijving van moet maken. De manier waarop zij leven is echt schrijnend in mijn ogen, of toch ook weer niet. Het huis is opgedeeld in een binnenkoer met daar rond een keuken, een “badkamer” en slaapkamers. Deze slaapkamers zijn de leefruimtes van verschillende gezinnen. In totaal leven zij met 25 personen samen onderverdeeld in 4 gezinnen. Later maak ik hier nog een filmpje van als promotiemateriaal voor Caras Alegres, met toestemming van één van de vrouwen die hier woont. Dit gaat heel raar worden om te doen, omdat ik in elke kamer zal geweest zijn en hun leven helemaal zal leren kennen. Dit geeft me een raar gevoel, ik wil enige afstand bewaren, maar voor zo een filmpje is het nodig dat je dichtbij komt. Ik zal nog zien hoe dit allemaal gaat gaan…

In de namiddag, na Caras Alegres, deelden we valentijnskadotjes uit onder de vrijwilligers en de vaste werknemers. Ik trok Wendy en kocht haar een doosje chocolaatjes, ja ik heb dat doosje zelf gevouwen! Het mocht amper 10 quetzal kosten, dat is echt heel weinig! Maar ik heb wel een heel mooi kadotje ontvangen van Ofelia, ze gaf me een roosje dat licht geeft. Ofelia is een vrouw die mij heel erg aanstaat, ze lacht de hele tijd, maakt grapjes en spreekt leuk Spaans. Haar ga ik echt missen, het wordt zowaar een echte vriendin.

Vandaag, vrijdag heb ik veel gedaan, een dag uit verschillende emoties.
In de voormiddag deed ik schrijfdans in het klasje, dit was zo heel fijn! We zaten buiten in het zonnetje en ik vertelde kort het verhaaltje opnieuw, de kinderen luisterden allemaal wat vorige keer niet het geval was. Daarna danste iedereen (behalve eentje) het dansje heel goed mee, zelfs twee keer! En daarna, het leukste stuk, maakten we een zandbergje in het echte zand, we woelden er ook in en daarna maakten we zelf regen op onze eigen berg, dit vonden ze allemaal geweldig! Heel leuk om zien en om doen!

De namiddag was iets heel anders! Vorige week stierf er een meisje, Ofelia, van acht jaar. Vandaag zouden we haar herdenken. We maakten eerst een kaartje met een tekstje op speciaal voor het meisje, daarna kleurde ieder kind een bloem in. Deze bloemen werden op twee grote bladen geplakt. Nadien moesten alle kinderen naar buiten gaan. Hier waren ook de ouders van Ofelia aanwezig. Eerst werd aan elk kind een ballon uitgedeeld met zijn eigen kaartje aan. Daarna zei Annemarie een woordje en gaf een klein meisje de twee grote papieren met bloemen af aan de ouders. Na dit geschenk wou ook Judith nog iets kleins zeggen, ze had een foto bij die ze graag zou ophangen, het is dezelfde als de ouders thuis hebben opgehangen als eeuwige herinnering. Er werd ook een minuut stilte gehouden, tijdens deze minuut zag je bij velen emoties los komen en stonden er vele tranen in de ogen. Ook al kende ik het meisje niet, deze emoties en gevoelens deden ook mij wat en had ik het heel erg moeilijk. Op zo een moment denk je ook aan alle mensen die in jouw omgeving zijn gestorven waarvan je had gewenst dat ze er nog net iets langer hadden geweest. En dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Zo een dingen wil je niet meemaken... Als laatste werden de ballonnen in de lucht gelaten en werd de dag afgesloten.

Na deze al heel emotionele dag vierden we ook nog de verjaardag van Annelore. Wow dit had ik even onderschat! We hadden nog heel veel werk voordat de mensen zouden arriveren, maar gelukkig wonen we nu in Guatemala en mag je sowieso een half uur extra voorbereidingstijd rekenen, en gelukkig maar! We hadden echt veel! Groentjes met cocktailsaus, chips, nootjes, m&m’s met en zonder nootjes, kippenboutjes, broodjes met salsa en taart! Annelore heeft veel mooie kadotjes gekregen, maar de kookboekjes vind ik toch de beste, wie weet ga ik nu wel minder moeten koken ;-) De piñata werd ook heel erg leuk gevonden door iedereen, we hebben zo hard moeten lachen! Echt heel fijn allemaal. We hebben met zijn allen opgeruimd terwijl onze gastmama maar stond af te wassen, toen we vertrokken naar la rhumba hebben we haar kraan dicht gedraaid en haar mee naar buiten getrokken! In de discotheek was het ook nog heel fijn, maar nu is het al zo laat, dat ik bijna niet meer hoef te gaan slapen! Nog 3.5 uurtjes en dan opstaan om te douchen en alles verder in te pakken voor het zeetje! Oh zo fijn om even te gaan ontspannen… Ook al is het maar kort (we zijn namelijk een halve dag onderweg met de bus voordat we op locatie zijn…) het gaat leuk worden!

¡Muchos besos y un abrazo muy fuerte!

(Fotos volgen maandag als ik wat meer tijd heb!)