Jullie verwachten natuurlijk nog eens blogberichtje…
Maar zoals iedereen heeft kunnen lezen in het vorige ben ik zaterdag naar het ziekenhuis gegaan. Ik kreeg er medicatie om de pijn te verlichten en de ontsteking tegen te gaan. De pijn is zeker en vast verlicht! Enkel nog stuitpijn van in bed te liggen =) Nee nog net geen doorligwonden!
Ik ben nog steeds niet beter en weet nu ook waaraan dit ligt, waarvoor dank aan mijn dokter van België!

De medicatie die hier wordt voorgeschreven werd bij ons jaren geleden uit de rekken gehaald. Het is niet zo een sterk spul en de werking laat daardoor lang op zich wachten. Logisch ook, de mensen hier gaan niet zo vaak naar de dokter en nemen helemaal niet vaak medicatie. Wanneer ze dan ineens iets moeten slikken zoals bij ons in België zijn die helemaal van de kaart! Gelukkig mag ik van de dokter morgen beginnen met mijn eigen medicatie (en dus straffere). De voorspelling is dan dat donderdag mijn lichaam het voedsel op een normale manier naar buiten laat gaan. Ik ga nog een kaarsje branden! Want heus ik heb al de films al bijna gezien die ik had gedownload en ik ben mijn bed meer dan beu gezien.

Vandaag deed ik voor mezelf al wel een kleine overwinning. Ik ben samen met Annelore mijn labo-uitslagen gaan faxen en naar de winkel geweest. Het faxapparaat was in een winkel om de hoek en ik moet toegeven dat ik ook niet mee in de winkel ben geweest, maar buiten op de trappen heb gewacht. Toch, de buitenlucht kan heus geen kwaad!

Ik zou hier nu verschillende filmrecensies kunnen beginnen schrijven van de vele films, maar ik vind dat je ze zelf maar eens moet kijken en je oordeel vormen. Dus wil ik graag nog iets anders schrijven, iets heel droevig.

Zondag viel er een meisje van acht jaar op haar hoofd. Dit kindje kwam elke dag naar Caras Alegres en liep school in EDELAC. Na de val is zij in coma geraakt en gisteren is zij ingeslapen. Er heerst een groot verdriet in het huis van de familie en bij de medewerkers van Caras Alegres. Annelore is vandaag naar school vertrokken en zag er hoe iedereen bijeen werd geroepen. Maar in plaats van even stil te staan bij de sterfte van dit kleine meisje, hield hij een preek over de speeltuigen van de koer en over het fruit dat er nu verkocht werd. Hij legde inderdaad wel een link met het meisje, maar in onze ogen toch wel een verkeerde. Vertellen dat een speeltuig gevaarlijk is omdat je er kan afvallen en dan sterven zoals haar, lijkt mij geen goede link. Maar het is niet aan mij om hierover te oordelen. Bij het binnengaan van de klas verwachtte Annelore (en ik ook bij het aanhoren van het verhaal) wel enig moment om even stil te staan bij de dood. Maar ook hier werd dit overgeslagen. De les ging gewoon door zoals elke dag.

Behalve in het klasje waar het meisje inzat werd er gewerkt rond de dood. De leerkracht die hier voor zorgde was Annette, een Nederlandse die erg onder de indruk was van de gebeurtenis. Haar collega die van Guatemalteekse afkomst is verwerkte het op haar eigen manier en deed niet mee met haar activiteiten. De klas is naar de begraafplaats geweest en naar het huis van het meisje. Ze hebben alle tekeningen van haar in een doos gedaan en deze begraven. Het idee van stilstaan bij de dood was hier erg aanwezig. En in onze ogen lijkt dit heel erg nodig, de vraag blijft me bij waarom de andere leerkrachten dit gewoon aan zich voorbij hebben laten gaan?

In de namiddag werd het meisje begraven. Er was heel volk vertelde Annelore, ik vond het echt jammer dat ik niet mee kon. Nee, ik kende het meisje niet persoonlijk maar zo een verhaal treft je. Je wil je steun betuigen aan de mensen die haar wel hebben gekend.
Annelore vertelde over het begraven zelf dat het enkel een hoopje zand was over de kist, geen steen, geen naam. Voor het kruis was er in de voormiddag in de school rond gegaan, de familie kon het anders niet betalen. Tijdens de begrafenis liepen kinderen over de graven van anderen, zaten ouderen op de zandhoopjes die boven een kist waren geschept. Het is heel anders dan hier in België en ik wil heel graag begrijpen waarom dit zo is. Hoe dat allemaal in elkaar zit. Ik hoop met mijn taak voor religie hier een antwoord op te krijgen.

Ik zou graag wat foto’s posten, maar ik vind het niet passen bij dit bericht. De volgende keer beloof ik er terug bij te zetten.

¡Besos!