Wat een weekendje weg!

Na het feestje van Annelore zijn we dus nog even naar la rhumba geweest, of even? Het werd al snel laat! ’s Ochtends werd ik dan nog een keer wakker gebeld om te skypen dus ik had maar 4 uurtjes geslapen! Maar toch fit en opgewekt om op weekend te gaan =) Ik stond dan ook al beneden toen ik weer moest wachten op Annelore..

Eerst namen we het mini-busje, aangezien het nog heel vroeg was zaten we er helemaal alleen in! Normaal zet dat busje ons af aan de terminal, maar niet vandaag… Hij besliste om ons door Minerva te laten gaan. Wij met onze 2 grote koffers (voor 4 personen welteverstaan) door de smalle gangetjes van de markt! Het was nogal een zicht, wij met onze rijkdom, we hadden in één koffer gemakkelijk dezelfde waarde zitten als 2à3 van die kraampjes. Zoiets wil ik niet meer doen, als echte toerist even gaan ploeteren. Daarna hop de chickenbus op voor 2h en weg zijn we!

Aangekomen in Coatepeque moesten we overstappen op een volgende chickenbus, maar dit gebeurde niet, we werden dan ook dik int zak gezet door die twee mannen! Ik probeerde nog af te dingen, maar in het busje vond iemand dat niet nodig dus ben ik terug ingestapt en heb geen woord meer gezegd! De mannen kregen geen blik meer van mij!

Uiteindelijk belanden we een dorpje waar het helemaal naar vis ruikt en het zweet van je lijf stroomt als je ook maar iets van activiteit vertoont. We worden op een bootje gezet en varen richting het eilandje waar we moeten zijn, namelijk Tilapita. Wat me onderweg heel erg opviel was de verandering van de natuur en de huizen. Van Xela tot Tilapita waren de huizen eerst groot en modern naar kleiner en armoediger. Van stenen huizen met verdiepingen naar houten hutjes met strooien daken. De straten veranderden van kasseien en asfalt naar enkel de hoofdstraat in asfalt tot alle straten als een zandstrand. Wat me dan weer meer opviel in de terugreis was het andere gezicht van de bevolking doorheen Guatemala. In de steden waar we de bussen namen waren de mensen veel gehaaster, hadden ze een bedrukt gezicht en lachten ze amper. Maar aan de kust waren de mensen mooi, een zacht gezicht en een spontane lach. Ze zijn er zoveel opener en dat maakt dat je hen veel meer vertrouwt. Een gesprek aanknopen met de plaatselijke bevolking gaat zoveel makkelijker aan de kust en is zoveel interessanter dan hier in Xela waar iedereen de toeristen volop kent.

Zaterdag was onze eerste dag en we hadden al heel wat uren door gebracht aan het strand. Maar het waaide er heel erg en het zwarte zand waaide de heel tijd op. Ook in zee was het niet zo heel aangenaam vond ik, er was een sterke stroming en de golven beukten echt in op je lichaam. Daarbij kwam nog eens al het zand dat bleef hangen op je huid waar het water was geweest! Nee dankje, ik verkies het zwembad! Maar ook aan het zwembad was ik het snel beu, ik wou iets gaan doen, ik wou praten en kijken… Ik nam mijn fototoestel, een makkelijke bikini en mijn ogen! Al snel kwam ik 4 meisjes tegen die me al van ver zagen aankomen. Ze weken met hun ogen niet van mij af en hier heb ik gebruik van gemaakt! Ik vroeg hen om mij het dorp te tonen en dit deden ze met veel plezier! Ik kwam zo bij de twee kerkjes van het dorp, een protestantse en een katholieke. De katholieke was veel kleiner, maar één van hen vertelde met dat hier meer protestantse christenen zijn en daarom de kerk niet zo heel groot is. Ze toonden me ook hun school die start van Parvulos tot 6de leerjaar. En als laatste, maar echt het mooiste was de kiosk, hier zou je met zonsondergang romantisch kunnen dineren of gewoon heel veel foto’s nemen!

Ik vind de kust van Guatemala best iets exotisch hebben en had mij daar helemaal niet aan verwacht. Ik wist niet goed wat ik moest denken over ons weekend, maar zoiets als dit niet. Meer typische kledij en ruwere stranden met op de achtergrond bergen misschien, maar niets van dit alles! Ik vond het allemaal niet erg, want het is er echt heel mooi!

Wat ook een enorme meevaller was voor mij, was dat je er niets anders kon krijgen dan vis! Pescado gril, pescado frito, camarones con ajo, camarones frito, sopa de pescado y vegetariana. De gegrilde vis was echt overheerlijk, hij smaakte goed af en je kreeg er een patatje bij en tomaat met komkommer. Meer moet dat echt niet zijn!

Zondag hebben we Tilapa (het laatste dorpje voordat je naar het eiland vaart) wat gaan verkennen. Los er door! Maar dat is niet moeilijk want je heb er maar 1 straat… Op het einde kwamen we terug water tegen en in de verte zagen we hutjes, die wilden we wel eens gaan bekijken. Jammer genoeg hielden we niet meteen rekening met het water! Gelukkig was dit niet heel erg diep en konden we er gewoon doorstappen. We zwommen even in de zee, Annelore ging ijsjes halen, maar die vond ik niet zo lekker dus heb ik het mijn maar doorgegeven aan een jongen waar ik mee babbelde. Bij terugkeer heb ik mijn mooiste souvenir gevonden! Als ik het door de douane krijg wordt het zeker nog bewonderd!

In de namiddag babbelde ik nog met de mensen van het eiland en ’s avonds aten we weer visjes! ’s Anderendaags ’s morgens zouden we vroeg opstaan want onze gids zou er om 7.30h zijn! En hij was er inderdaad niet veel later! We zouden een twee uur durende rondleiding krijgen in “la lancha”, het bootje met andere woorden. Dat was echt prachtig om te doen, heel rustgevend, mooie landschappen van tijd tot tijd, mooie vogels en vooral het niets moeten en worden geleid… Gelukkig deden we dit vroeg in de ochtend want op het einde van ons ritje werd het al heel warm en was ik blij dat ik mocht uitstappen! Er restte ons nog een uurtje om onze koffer te maken en ons te verfrissen. Annelore en Ytsje deden dit in de zee, ik nam gewoon een douche (ze hadden jammer genoeg het zwembad laten leeg lopen!) Ik heb hier enorm genoten van de rust, maar was erg blij om terug naar huis te gaan. Soms is samenleven met anderen toch niet zo simpel…

Eerst aten we nog iets in een restaurantje in Tilapa daarna was het wachten op de bus naar Coatepeque, die reed dan nog eens zo traag dat er geen enkel fris windje binnen kwam dus het was weer zweten geblazen! Want oh ja, de man van het bootje was maar alleen geweest dus moesten we één koffer zelf dragen door het zandstrand. In die hitte is dat echt geen aanrader na een frisse douche! We kwamen wel nog lang bananenplantages en omdat we toch zo traag reden hebben we daar nog mooie foto’s van kunnen maken. Bij aankomst moesten we weer een tijd wachten op onze bus naar Xela en werden we misleid door twee mannen. Gelukkig was daar een meisje die zei waar we moesten gaan staan en gelijk had ze! Op de plek die ze aanwees kwam net de bus aanrijden! Snel er naar toe voor een hobbeldebobbelritje verder… Deze bus moest ook nog eens door de bergen en bochten nemen, dus was ontspannen naar huis rijden zeker niet aan de orde! Hield je je niet vast dan lag je wel in het gangpad! We komen dan dooreen gehutseld aan in Xela, maar niemand wist waar we waren! Wat ben ik blij dat ik de weg weet, want ja verbaas je er misschien maar over, maar over het algemeen ben ik hier de kaartlezer en wijs ik de weg. Sommige anderen zouden gewoon terug gaan naar waar we van kwamen! Ik noem heel bewust geen namen =)

In het busje kregen we vieze blikken van een oudere man die zeker niet Guatemalteeks was en met een boze stem zei hij dat we de taxi moesten nemen. “Ja meneer, betaal jij dan onze taxi? Dan betalen wij jouw busritje.” Laat ons gewoon doen met onze grote valiezen en maak plaats. Wij betalen heus wel een ticketje meer voor onze koffers. Eens thuis, gauw de was verdelen en naar de wasserette! Die mevrouw is echt een moederfiguur, het viel haar meteen op dat ik mijn stem bijna kwijt was! Zo lief van haar =) (Zaterdag begon mijn stem het in één keer te begeven en dat is nog niet gebeterd, vanaf nu maar keelpilletjes pakken.. verzachten eh!) Soit dit was mijn weekend dat ik heb afgesloten met een bestelling bij de chinees! Natuurlijk massas te veel =D Ik heb nog voor 3 dagen eten nu en het is ocharm maar één gerecht!

¡Hasta pronto!